Van de week was ik een dagje naar Brabant, op de dag dat onze jongste schoonzoon ook toetrad tot de 40′ers. En zowaar, de bomen in het Vughtse bos hadden de slingers uitgehangen. Vriendin C. en ik verwonderden ons over die loshangende sneeuwslingers en dachten dat er wel ijs in zou zitten, maar nee. Als je eraan kwam viel het als losse sneeuw uit elkaar. Wij hadden dit nog nooit gezien. Toen ik het aan Ton vertelde dacht hij dat er misschien spinnendraden in gezeten hadden, maar ik denk het niet. Ik denk dat het bos wist dat R. jarig zou worden en dat hij wel iets bijzonders verdiende.

Bij C. in de tuin was een roodborstje dat zich aan alle kanten liet fotograferen. En dat deed ik dan ook volop. Maar zo bijzonder als een foto van een collega van onze M., nee, zo bijzonder waren ze niet. Zij/ hij had een roodborst in het park gefotografeerd met een ijsafzetting rond de staart en dat duidelijk op de foto gekregen. De vogel sleepte geregeld ermee over de grond om die ballast kwijt te raken. Waarschijnlijk opgelopen in een waterbakje.

En vandaag is schoonzoon P. ook toegetreden tot het gilde der amateurfotografen. En als hij maar de helft van het plezier heeft wat ik beleef met mijn toestel, dan gaat hij heerlijke tijden tegemoet.