Ik dacht: laat ik eens een paar vakjes in mijn boekenkast opruimen. En daar kwam ik een schattig groen boekje tegen dat ik ooit van A. of M. heb gekregen en dat ik had bestemd voor mooie/boeiende/wijze uitspraken. En zo gisteren lopend langs het Spaarne in Haarlem en allerlei plekjes zien die ik al van jongs af aan gezien heb valt me de tekst van Koos van Zomeren op uit ‘ een jaar in scherven”. En nu ik na het lezen er over nadenk besef ik dat veel plekken van mijn jeugd niet al te zeer zijn veranderd of zelfs helemaal niet. Een paar maanden geleden ben ik met vriendin a. langs plekjes van onze jeugd in Haarlem Noord gefietst en onze huizen van toen waren er nog, de scholen, de speeltuin. Dat is toch wel bijzonder, vooral als je het onderstaand citaat leest.

 

Landschap

Zo is het.

Elk levend wezen heeft een inwendig plaatje van het landschap waar hij/zij thuishoort.
Het landschap van zijn jeugd, daar was het goed, het pure feit dat je er bent opgegroeid bewijst dat.
En probeer in Nederland dan eens één element in het landschap te noemen dat sinds je jeugd niet grondig is veranderd.
Alleen de horizon boven de zee misschien.