…Tijdens die tocht
hadden we vlinderzwermen
als honderden meter lange, dansende linten gezien.
Ze fladderden zelfs over de hoogste
dichtgesneeuwde passen naar onbewoonde
dalen vol smeltwaterbeken,
ze volgden misschien een voedselketen
die bloeiende moerassen met gletsjers verbond,
misschien echter ook zomaar
een route waarop ze verdwaald waren, de route
van een herinnering die terugreikte tot de oertijd,
toen zich tussen de plek waar ze vertrokken
en die waar ze heen wilden
nog geen ijsbergen verheven hadden,
er alleen maar zacht, vruchtbaar heuvelland was…

Dit staat in een van mijn favoriete boeken’ De vliegende berg’ van Christoph Ransmayer. Het is echt een herleesboek en vooral lekker om in bed te lezen want het is geschreven als een lang gedicht en in strofen zoals hierboven. Er staat veel onderstreept, aangestreept en de ezelsoren geven aan waar het de moeite van het weer even herlezen waard is. Er komt veel kou, sneeuw en ijs in het boek voor en daarom herlees ik het nu weer. Gisteren ijs, vandaag sneeuw, eindelijk dat wintergevoel. Heerlijk.