Ter verstrooiing kijk ik op maandagavond graag naar Amerikaanse detectives waar ze veel kunnen oplossen door DNA en vingerafdrukken. Ik vroeg me wel eens af: als je vinger nu beschadigd is, of als je als boef er een laagje vanaf laat schrapen ( een Amerikaanse bankovervaller liet in 1934 zijn vingers zelfs behandelen met zoutzuur maar dat hielp hem weinig want er bleven nog genoeg lijnen over om hem aan zijn vingertoppen te identificeren), is je vingerafdruk dan nog herkenbaar als de jouwe?

Jawel want het patroon groeit weer opnieuw. Het komt door kleine, speenvormige uitsteekseltjes onder de huid die vlak na elkaar in lange rijen liggen. Dit lijnenpatroon verschilt per persoon. Eeneiige tweelingen hebben hetzelfde DNA maar toch verschillende vingerafdrukken. Maar ook onze handpalmen, voetzolen en tenen hebben een eigen patroon. Dit wordt gevormd tussen de 100e en de 120e dag na de bevruchting.

Een heel bijzonder verhaal over vingerafdrukken is dat van de Engelsman Herschell, een hoofdambtenaar in het Indiase Hooghly. In 1858 kreeg hij het idee om vingerafdrukken van de arbeiders op de loonzakjes te laten zetten zodat zij niet twee keer een zakje in ontvangst konden nemen. Argentinië was het eerste land dat de vingerafdruk als officieel identificatiemiddel invoerde.

Nog een mooi verhaal vind ik dat een andere Brit, Henry Faulds, in Tokio vingerafdrukken op antiek aardewerk gebruikte om ze te groeperen en dateren. Hij verdiepte zich in de afdrukken en zocht een methode om ze te gebruiken voor persoonsidentificatie. Die verschillende onderzoeken werden opgepikt door Scotland Yard en dactyloscopie werd een veelgebruikte methode bij onderzoeken bij misdrijven.

En zo ben ik weer terug bij mijn maandagavond op tv. En tussen twee van die programma’s door kijk ik nog steeds, liggend in bed, naar America’s next topmodel. Tja, af en toe een beetje fout kijken, ik vind het heerlijk.
 eerste afdruk van onbekende, tweede is mijn vinger onder de scanner.