‘ Bij windstilte waait het van alle kanten even hard’ .

Deze zin staat in ‘ Een jaar in scherven’ van Koos van Zomeren. Het is een van de aangestreepte zinnen die ik bij een tweede keer lezen weer zou aanstrepen.
Ik vind het als het werk van Escher. Als je dat bekijkt lijkt het te kunnen maar het kan niet. Maar je blijft kijken en deze zin blijf ik herlezen en probeer ik te vatten. Windstilte, totaal geen wind en voor mijn gevoel is er dan ook geen geluid, geen geur, een soort niets waarin je kunt verdwalen, zo stel ik het me voor, en wit, bijna transparant, alsof je in een andere dimensie stapt.
En daarbuiten waait het aan alle kanten even hard en daarom heeft dat het geen invloed op de windstille kern. Zoiets.
Deze foto heb ik erbij gezocht. Onlangs gemaakt op de Papier Biennale in Rijswijk.