In het schrijfcafé afgelopen dinsdag kregen we drie regels uit een gedicht van Elly de Waard:

…’ oh, pijnlijk is het, onverdraaglijk
het weinig zichtbare verschil dat soms bestaat
tussen de dierbaarste momenten en de desolaatste…’

Direct na het voorlezen hiervan moesten we hierop doorschrijven.

‘ De pijn te voelen van wat niet meer is en nooit meer terug zal komen. Het onherroepelijke ‘ nooit meer’ waar we allemaal mee te maken krijgen, vroeg of laat, maar onvermijdelijk. Afscheid nemen is beter dan de kans niet krijgen want met afscheid nemen kun je iets afsluiten. Dat kan scherp voelen als de stekels van de duindoorn maar later zullen er dierbare herinneringen overblijven en gekoesterd worden. Je poets ze op tot ze glimmen als het koper vroeger op de schoorsteen. Je denkt er niet aan dat het koper ook soms helemaal dof was, zwart uitsloeg, het aanzien niet waard was. Nee, de mijmering over dierbare momenten poetst de desolaatste weg. Verdwenen in de lap met koperpoets. Je weet dat die lap ergens ligt in een oud poetsmandje maar je laat het daarin rusten. Dat is van toen, ‘voorbij, oh en voorgoed voorbij’ zoals Bloem zei. Herinneringen, ze spelen met ons en wij met hen.