Afgelopen zondag zag ik op de Papier Biënnale in Rijswijk heel veel prachtige, knappe, verrassende en soms ook ontroerende papierkunst. Wat mij deze keer het meest is bijgebleven is het werk van de Nederlandse kunstenaar Peter Bes. Door het museum in Rijswijk heen stonden groepen mannen ( de bustes van enkele mannen en een meisje stonden apart) en iets in hun houding trof mij, ontroerde mij. In de catalogus staat …’ Ontroering en bewondering spreken uit zijn beelden. Beroemde muzikanten of eenzame zielen, voor Bes zijn ze niet anoniem’… ‘Hij bouwt ze op vanaf de grond. De schoenen vormen het fundament. Ze sturen de lichaamshouding aan en bepalen de balans…’Blues- en soulzangers uit de Missisippidelta, groepen ontheemde Oost-Europeanen, seizoensarbeiders, mariniers aan lager wal en emigranten spreken tot zijn verbeelding. Hij vangt het melancholische gevoel , de heimwee die in hun huist met subtiele details: de neergeslagen blik,de iets te grote maatpakken/colberts, kleding die buiten het heersende modebeeld valt. Hij visualiseert hun blues…’

We mochten gelukkig foto’s maken, dus dan kan ik het een beetje laten zien, maar eigenlijk moet je gewoon zelf gaan kijken in Rijswijk of in Den Haag in museum Meermanno. En naar dat laatste museum gaan A. en ik in november, want dit vraagt gewoon naar meer. Nu ik de foto’s weer zie denk ik aan het gevoel dat ik af en toe had, net alsof ik stiekem bekeken werd tijdens het fotograferen. Dan keek ik op, maar dan was het een van deze mannen die naar me keek.

En je weet, klik op de foto’s om ze te vergroten.