Gisteravond lag ik wat in de dichtbundel ‘Het is vandaag de dag’ te lezen, een verzamelbundel met op iedere dag van het jaar een gedicht. En ik heb in de maand september heel wat ezelsoren gemaakt. Sommige gedichten vond ik helemaal mooi, van andere stukken en soms een paar zinnen. Uit het gedicht: ‘ Mozart moet je in september spelen’ van de dichter Theo van Baaren kies ik uit de laatste strofe het laatste stuk:

Geen maand is zo vol schoonheid als september,
maar het is glorie die zijn eind verwacht:
uit morgennevel wordt nog zon geboren,
maar wat er binnenkort staat te gebeuren
kun je ’s avonds in de wind al horen.’

Wat klinkt dat prachtig: ‘uit morgennevel wordt nog zon geboren’,dat is een zin die je nog eens proeft in je mond zoals een lekkere bonbon waar je nog een hapje van wilt eten.

Ja, het is nog september en het weer wisselvallig. Dat merkten wij, vriendinnen A. en R. en ik, toen we vanmorgen op de fiets naar de Bijbelse tuin bij de Johannes de Doperkerk in Hoofddorp gingen. In de tuinen rondom de kerk staan beelden die met bijbelverhalen te maken hebben, er is een kleine appelboomgaard, een pluktuin, kerkhof, meditatievijver en een labyrint. We hadden zon, regen, wolken en gelukkig camera’s bij ons om veel op vast te leggen. Maar onze mooiste foto’s hebben A. en ik gemaakt van oude, bijna vergane zonnebloemen. Gelukkig heeft R. geduld en liet ze ons de zonnebloemen van alle kanten vastleggen. Ja, wij houden niet zo van het volmaakte, het nette, maar meer van iets dat zijn schoonheid aan het verliezen is en daardoor een vaak boeiender schoonheid terug krijgt. Zoals dus die zonnebloemen. Klik erop om de zonnebloem van heel dichtbij te bekijken en het gezicht van de vader goed te kunnen zien.

Van de beelden vond ik’ de terugkeer van de verloren zoon’ een van de mooiste. Ik heb op de computer alle bomen en gebouwen op de achtergrond weggehaald om alle aandacht te vestigen op het gezicht van de vader. Met het verhaal van de verloren heb ik altijd wat moeite gehad. Ik snap dat de vader heel blij is met de terugkeer van zijn verloren zoon, maar ik heb ook altijd medeleven gevoeld voor de andere zoon, de brave die thuis bleef, zijn geld niet verkwistte en voor zijn vader werkte. Voor hem geen feest, ring of gemest kalf, hoe lang hij ook al zijn best had gedaan. Ik snap ook de vader wel die zijn verloren zoon weer terugkreeg en zo zijn blijdschap uitte. Tja, dat is wel typisch mij, ik snap vaak van de verschillende partijen hun standpunten en vind overal wel iets van of veel waarheid in. En toch heb ik iedere keer weer medelij met de brave zoon; misschien omdat als ik een van de zonen zou zijn, ik die brave zou zijn.