Rutger Kopland, pseudoniem voor Rutger van den Hoofdakker (1934-2012) was voor mij een dichter van de ‘ gewone’ woorden die met elkaar in zijn gedichten zoveel aan diepte krijgen. Gisteravond heb ik zijn bundel ‘ Geluk is gevaarlijk’ gepakt en open geslagen waar ik ezelsoren had gemaakt. Die passen wonderwel bij zijn overlijden.

WEGGAAN

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

 ……………….

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven.

Dit is de kracht van goede poёzie, met weinig woorden een hele belevingswereld oproepen die ieder op de eigen wijze in kan vullen. En het is nooit fout want het gedicht staat open voor iedereen die de moeite neemt het tot zich te nemen.