Je weet dat je ouder wordt
wanneer alleen de ketel
nog naar je fluit.

Ik was begin twintig, slank en had een lange paardenstaart. Ik liep van mijn werk naar de bus en achter mij kwamen jongens op de fiets die naar me floten. Toen ze langs mij kwamen kijken zij opzij en toen zei er een: ‘verrek, het is een ouwe’. Gelukkig kon en kan ik er om lachen. Maar ik denk dat veel jongelui van nu geen idee hebben van een ketel die fluit, zij zijn met de waterkoker opgegroeid. Ikzelf met de fluitketel maar heb in mijn eigen huishouden die fluit direct weg gegooid want ik kreeg er de zenuwen van als dat ding keihard floot en ik kreeg die fluit er niet af. Hete stoom over je handen, nee, niets voor mij. Dat doet me denken aan mijn schoonzus uit AustraliĆ« die nu over is. Dat was zij jaren geleden ook met haar man en zij waren in ons huis toen wij op vakantie waren. Zij dachten toen dat zij de fluit van de ketel kwijt hadden gemaakt en hadden overal gezocht. Ze besloot het maar direct te zeggen toen wij weer terug waren. Gelukkig kon ik haar vertellen dat k dat ding allang had weg gegooid en dat zij zich voor niets druk hadden gemaakt. En nu komt ze weer bij ons logeren maar het water wordt nu ook bij ons in de waterkoker gekookt. Die kan ik gelukkig ook niet meer droog laten koken zoals vroeger vele malen is gebeurd. Helaas kan ik dat van de aardappelen nog niet zeggen. Hoe vaak ik die niet heb laten aanbranden, zelfs heb ik het gepresteerd twee keer op dezelfde avond. Oorzaak: teveel verdiept in mijn boek of de computer en vergeten het wekkertje aan te zetten. In het wekkertje aanzetten ben ik trouwens wel veel beter geworden, dus nu ren ik naar beneden als het pingelt, prik even in de aardappelen, zie dat ze nog niet gaar zijn, zet het wekkertje weer en snel weer naar boven. Wat ik daar doe? Nou, een stukje schrijven voor Fluweelbloem bijvoorbeeld.