Iedere derde dinsdag van de maand is er in Haarlem in Brasserie Van Beinum een schrijfcafé voor vrouwen van half elf tot half één. Ik geniet er enorm van en kan het aanbevelen.
In de folder staat o.a.:

(Je hoeft je niet op te geven en kunt zo vaak komen als je wilt.
Zelf pen en papier meenemen en € 12 per keer, inclusief 2x koffie/thee of fris.
We beginnen en eindigen precies op tijd.
Het schrijfcafé wordt begeleid door Adine Mansholt en Selinde de Vogel.
Voor verdere informatie:Adine 0627888660 / zittenschrijven@gmail.com.
of kijk op www.zittenschrijven.com / www.devogelbegeleiding.nl
volgende bijeenkomst is 17 juli)

De afgelopen keer was een vraag: wat is voor jou een inspiratiebron om in beweging te komen of tot rust? Ik schreef:

De natuur is mijn grote inspiratiebron. Ik kom in beweging om die te gaan bekijken, beluisteren, te beschrijven of op de foto te zetten. En ben ik daar mee bezig, dan kom ik tot rust. Ik alleen met een boom, een torretje, een wolk en verder even niets. Ze verlangen iets van me en geven alles. Ik geniet op dat moment en later als ik eraan terugdenk opnieuw. En dat zet me dan weer in beweging om erop uit te trekken. Alleen het denken eraan brengt me al tot rust. En dat alles op loop- en fietsafstand en gratis en voor niks. Wat kun je nog meer wensen? Dat ik dit nog heel lang mag blijven doen.”

En gistermiddag ging ik weer voor mijn bekende rondje in de buurt. Altijd ga ik langs het water en nu genoot ik van kind en ouder fuut die doken en boven kwamen en dat eindeloos herhaalden. Op de foto thuis zag ik de waterdruppels op de veren liggen. Dat zie je niet als je van afstand kijkt. Dus ‘ halleluja’ voor de telelens. Omdat we met ons fotogroepje met het thema’ beweging’ bezig zijn, ben ik daar ook alert op. En als er dan een motorboot met flinke snelheid langs komt, dan geeft dat mooi golven, dus: vastleggen.

Aan het einde van mijn rondje stond er een volle laadbak met allerlei puin van een verbouwing en ik zag er zulke mooie lijnen in, dus hup, dop van het toestel af en aan alle kanten inzoomen en vastleggen. Een nieuwsgierig jongetje kwam naar mij toe en vroeg wat ik deed. Dat vertelde ik hem en liet het op mijn toestel zien en liet hem ook zelf kijken. Hij vond het leuk en vroeg steeds: “is dat ook kunst?” Niet dat ik dat woord in de mond had genomen, maar ik zei volmondig “ ja”. En of zijn glas limonade met ijsblokjes ook kunst was? Als je het heel bijzonder op de foto zet wel. En zijn t-shirt? Ook. Of ik er dan een foto van wilde maken. Natuurlijk en samen met zijn zusje bekeek hij het resultaat. Hij keek me nog eens aan en zei toen: “ik heb u straks ook zien fotograferen bij het trapveldje”. “ Dat klopt, toen was ik watervogels aan het fotograferen”. Hij knikt nog eens en gaat dan weer over met waar hij eerder mee bezig was: spelen in de tuin.

Thuisgekomen zei Ton: “ zo, jij hebt een stuk gelopen”. Nou, niet meer dan anders, maar ik had wat meer oponthoud onderweg. En daar zit ik nu achter de pc opnieuw van te genieten.
klik op de foto’s om ze vergroot te zien