Vanmorgen las ik in het Haarlems Dagblad een column van Rob van Vuure. Hij beschrijft de passie van zijn vriend: kookboeken verzamelen en zijn eigen passie: het verzamelen van boeken over postduiven. Overal waar hij ter wereld is gaat hij op zoek naar deze boeken, zo ook in Chicago in een immense boekwinkel. Zo groot dat er een mevrouw zit die je de weg wijst naar de goede afdeling. Zij bekeek hem als wereldvreemd toen hij naar ‘ racing pigeons’ vroeg maar zij was niet voor een gat te vervangen en zei:’ derde etage, afdeling acht’. Het bleek de culinaire afdeling te zijn met boeken als’ de lekkerste nagerechten met postduif’. Niet wat hij bedoelde dus. Zijn vriend had er echter weer een paar boeken bij.

Toen ik dit las moest ik direct aan de duif denken die ik vorige week in Eastborn fotografeerde. Als je goed kijkt zie je dat hij me eerst wat wantrouwig aankijkt en als hij ziet dat ik hem alleen maar op de foto zet en niet op het menu, gaat hij er nog even goed voor zitten. Klik erop om het goed te zien

DE DUIVEN

Duiven houden is rustgevend
nog rustgevender is het te zien
hoe een ander duiven houdt
de hokken schoonmaakt etc

Mijn buurmans duiven zijn rustgevend
ze pikken wat ze koeren wat
en af en toe een paardans
waarna de doffer zijn duifje

Het begint allemaal met vrijen
met de bekjes elkaar wat pikken
een duifelijke tongzoen zogezegd

Daarna wordt er pralend gehipt
en een diep koerende mannetjesborst
alvorens de doffer zijn duifje

Kees Winkler