Gisteren ben ik met Folkje erop gegaan om onze nieuwe fototoestellen uit te testen. Eerst naar een kleurig bollenveld bij ons langs de Herenweg en daarna naar de Amsterdamse Waterleidingduinen en ik hoopte dat ik haar wat herten zou kunnen laten zien. Nou, dat is gelukt. Op het weggetje naar Pannenland zag ik al een roedel in het weiland liggen. Dus stoppen want als je denkt’ dat komt nog wel, dan komen ze juist niet meer’. Auto aan de kant en tussen de knotwilgen door hebben we heel wat foto’s van herkauwende herten kunnen maken. Alleen, de batterijen van Folkjes nieuwe toestel bleken leeg te zijn. Hoe dat kon? Geen idee. Gelukkig nemen we altijd twee toestellen mee omdat we dit vaker gehad hebben.
klik erop om ze vergroot te zien

Daarna eerst even een kop koffie en toen gingen we dan eindelijk het duin in. En waar we ook liepen, overal zagen we herten, herten en herten. Vonden wij dat erg? Nee, integendeel.
vlak voor ons stak er een over en in een beweging ging hij onder het draad door.

En toen zei mijn batterij: ik ben leeg. Teveel ingezoomd en de twee blokjes bleken na een paar foto’s nog maar een blokje en toen geen meer. Maar ik had ook mijn andere toestelletje mee. We hadden geluk dat af en toe de zon scheen want dan krijg je mooie schaduwen, de bladeren van de bomen glimmen, het geeft een extra dimensie aan de foto. We zagen vlak voor ons twee boomklevers maar toen wij in de aanslag lagen waren zij al aan de achterkant van de boomstam. Maar we hoorden ze nog wel en nog vele ander vogels. Altijd verbaas ik me erover dat je in de drukke randstad kunt lopen zonder (veel) mensen tegen te komen. We hebben naar de bijzondere vormen van de bomen in het duin gekeken, van de tekeningen op de stammen en van de verschillende soorten dierenpoep.

En als je van de grootte daarvan de grootte van het dier zou moeten schatten, dan zou je tot mammoetgrootte komen bij het zien van een enorme hoge, brede hoop. Als je denkt aan een konijn en een hert. Toch vrij verschillend in grootte, maar als je hun keutels naast elkaar legt, dan is dat verschil niet zo groot. Leg je de keutels van een hert naast die runderhoop, dan zou je je inderdaad een mammoet kunnen voorstellen. Kinderen (neem ik aan) hadden in veel hopen takken gezet en wij hebben die weer op de foto gezet. En zo vindt ieder zijn plezier in de duinen en zie je elke keer weer andere dingen, vooral in de lente. En net toen we dachten: het is mooi geweest, begon het te spetten. Op naar de auto en de lunch. Weer een heerlijke dag toegevoegd aan ons lijstje en de afspraak dit over niet al te lange tijd weer te doen.