Ik ben op vele dingen gek, maar mooie opschrijfboekjes en mooi papier, ik kan het niet laten liggen in de winkel. Dat papier moet ik aanraken, er even met mijn vinger over strijken en bedenken wat ik ermee zou kunnen doen. En papier ingebonden als leeg boekje met een mooie buitenkant, dat is dubbel aantrekkelijk. Stapels heb ik thuis want ook anderen kopen voor mij. Sommige gebruik ik voor in het Schrijfcafė, zoals vanmorgen, voor het ontdekkend schrijven. Andere voor mooie citaten of stukken van gedichten die mij raken. Sommige liggen al jaren mooi te wezen. Andere, met tekenpapier erin, gebruik ik op vakantie voor schetsjes en kleine tekeningen. Soms vind ik een boekje zo mooi dat ik er pas in wil werken als ik weet dat het iets bijzonders wordt. Maar omdat ik dat vooraf niet kan weten, blijft het boekje, onaangetast, liggen. Gelukkig hebben boeken geduld en wachten ze gewoon.

Als ik op vakantie ga, neem ik de boekjes een voor een in de hand en maak wikkend en wegend mijn keuze. En beperkt de stapel lege boekjes mijn kooplust? Soms. Maar het kopen van zo’n boekje en de verwachtingen dat het oproept maken dat de stapel nooit kleiner wordt. Is dat erg? Nee, integendeel, het blijft een stapel vol verwachtingen.