Vroeger hadden wij de Donald Duck thuis en de Taptoe, maar geen blad voor mijn moeder of vader. Maar ik herinner me wel dat De Lach bestond, maar die lag bij de herenkapper, die had je niet thuis. Want daar was wat mee, iets pikants met half blote vrouwen en mopjes die ook ‘ wat schuin’ waren. Ik heb ze wel een ingekeken en genoot vooral van de mopjes. Nu waren wij onlangs bij T. en R. op bezoek en daar liet T. ons ingebonden jaargangen van De Lach zien. Ik mocht er twee meenemen en wat me opvalt dat ik het nu zo onschuldig vind. Tijden veranderen, inderdaad. Er staan reclames in van borstvergrotingen, ja toen ook al, maar ook voor gewichtstoename. En niet zo weinig ook. Dat zie je niet meer.

 

De tekst eronder luidde:

wat zij ook deed, ze kwam niet aan. Toen hoorde van ze Plus-vorm. Binnen enkele weken was ze ponden molliger, won centimeters stevig, gezond vlees. En juist daar waar ‘t op aankomt!
*volle, vrouwelijke boezem
*ronde, stevige armen
*mollige dijen

Ze draagt nu strakke truitjes en pantalons, diep uitgesneden japonnen. Wees ook aantrekkelijk…
schriele figuren, lastige eters
kunnen in korte tijd hun lichaamsgewicht op peil brengen. 5,8,12 en zelfs 20 pond gewichtstoename is geen uitzondering.

Het is leuk om te zien welke filmsterren toen (1963) beroemd waren. En de prijs van het blad? 38 cent.