herfstkleuren

kleurvlekken lekken
zetten bossen in de roest
najaarswaterverf

m’

muziek

Zoals inmiddels bekend speel ik graag wat met foto’s op de computer en vooral twee foto’s samen laten vallen tot een geeft soms een verassend effect. Toen uit twee foto’s deze ontstond dacht ik direct: dit het ontstaan van een muziekstuk. Eerst wat kleine flarden, wat ronddwarrelend en dan opeens vallen ze samen en wordt het hartverwarmende muziek.

Ik ging verder en er ontstond weer een nieuw beeld en daarin zag ik mezelf, met de ogen dicht luisterend naar een mooi stuk muziek dat aan kwam zweven en mij een geluksgevoel gaf. Ik weet het, mijn fantasie is groot maar mogelijk zien meer mensen wat ik zie. Of zien zij er juist iets heel anders bij. Nog leuker.

frank

Vandaag is de verjaardag van mijn broer Frank. Hij zou 71 zijn geworden maar heeft dat helaas niet mogen beleven. Deze dag is er een van herinneringen ophalen aan hem, bloemen bij zijn steen zetten en in gedachten weer even met hem praten. Ik mis hem.

73

Even dacht ik dat ik 72 werd, maar de werkelijkheid is dat ik een jaar ouder ben geworden dan ik even dacht. Maar het voelt nog steeds prima, vooral omdat ik in mijn hoofd nog lang geen 73 voel. En soms ook in mijn lijf niet. Maar 73 jaar geleden zag ik zo uit en omdat men toen nog dacht dat je wel eens zou kunnen overlijden zonder het doopsel en dan nooit meer in de hemel zou kunnen komen, werd je de volgende dag al gedoopt zonder dat de moeder erbij kon zijn.

Nu ik het doopbewijs weer eens bekijk zie ik dat ik alleen een meter heb ( oma Wildschut). De pastoor vond Marisca geen goede katholieke naam en schreef me in als Maria ( al mocht Marisca er wel tussen haakjes bij).

spreuk

Vanochtend las ik deze spreuk:

Als je je geheugen wilt testen:
probeer je eens te herinneren
waar je je precies een jaar geleden
zorgen over maakte.

Rotarian

zee

Ter afsluiting van het zomerproject kregen we dit gedicht van Toon Hermans. En omdat ik zo met hem mee kan voelen spreekt het me aan en krijg ik zin om alleen langs de zee te gaan lopen.

Zee

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
‘k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist’ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

Toon Hermans (1916-2000).

de zee

De zee inspireert natuurlijk niet alleen mij. Al eeuwen wordt de zee bezongen, beschreven, geschilderd. Zo kregen wij drie maanden geleden een afbeelding van een schilderij van de man van A, F. Of we daar creatief mee aan de gang wilden gaan. Gisteren bij N. zag ik wat de andere drie hadden gedaan en dat was zo verschillend van elkaar en toch paste het weer bij elkaar. Omdat onze A. bij Ton bleef kon ik ontspannen een ochtend kijken, schrijven, luisteren en inspiratie opdoen voor de komende maanden. Klik op de foto om deze vergroot te zien.

dag zee

Dag zee, dag heerlijke zee.
Ik ben er weer.
Had heimwee naar je geur en kleur.
Naar het geluid van vallende golven
en het gekrijs van de meeuwen.
Ik sta in je en je omspoelt me,
zacht als een streling.
Dag zee, dag heerlijke zee.
Ik neem je in me op
en mee naar huis.

M’

Dit schreef ik vanochtend bij N. naar aanleiding van de woorden: ‘dag zee’.

bomen

Omdat Ton nog in het ziekenhuis lag ( hij mag gelukkig eind van de dag naar huis) ging ik op mijn gemak gisteren een stukje lopen door een vrij onbekend stukje bos hier in de buurt. Natuurlijk fototoestel mee en hoewel ik eerst niet blij was dat het miezerde was ik dat achteraf wel. De kleuren worden frisser en sommige bladeren glanzen en dan die waterdruppels op liggend gras, zo mooi. Maar nu even alleen aandacht voor wat me aan verschillende bomen opviel. Bomen, ze vervelen nooit. Hun vorm kan me treffen. Of de nieuwe vormen die ontstaan in een dode boom. Of de veerkracht van een boom die verder gaat waar alleen een stompje was overgebleven. Of de vormen van een restant klimop die bijna een schilderij worden. Of twee verschillende stukken schors naast elkaar. Heerlijk dat langzame rondlopen en mijn ogen speurend laten rondgaan. Nog heerlijker is dat ik later de foto’s heb om na te genieten.