sorry

sorry voor dit einde
ik bedoelde het niet zo

lette niet op, kijk net opzij
sprong op van vreugde
toen ik haar zag en niet jou

het spijt me dat jouw leven
hier eindigt, jaren deed je erover
om volwassen te worden en
een stevig huis te bouwen
waarin je je veilig kon terugtrekken

sorry dat ik je plette
ik bedoelde het niet zo

maar wie steekt er dan ook
zo langzaam over?

marisca

herfst

Jawel, schoonzoon R. heeft mijn computer weer aan de praat gekregen al zal ik wel aan een andere moeten want deze is traag als een bejaarde en voor iemand nog jong van geest is dat irritant.
Vanmorgen in het schrijfcafe kregen wij op tafel deze bosvruchten om over te schrijven, maar eerst mochten we er alleen naar kijken alsof het de eerste keer is dat we ze zien, dan pas schrijven.

Ik wil ze pakken, voelen, ruiken. De verschillende vormen maken nieuwsgierig: hoe voelen ze aan? Wat zijn de verschillen? De glimmende kastanje trekt de aandacht, die zou ik zo op de foto willen zetten.
In gedachten voel ik de stekels van de tamme kastanje prikken in mijn vingertoppen. Die ene noot met die rare vorm wil ik wel van alle kanten bekijken. Wat is het? Wat zie ik er in? Wat is de mooiste kant?
De bolster zou ik willen tekenen en er een gedicht bij schrijven, een elfje dat de kern van de vrucht weergeeft.
De eikels vind ik het saaist van vorm en kleur. Ik neem ze ook nooit mee naar huis, behalve als het napje er nog aanzit. Dan zit er meer spanning in de vorm. En dat is wat mij boeit. Er moet iets in de vorm te ontdekken zijn, anders geef ik er niet lang mijn aandacht aan.

Ik pak een half geopende noot met schil en het voelt koeler aan dan gedacht. Het schilletje dat opgerold is, is harder dan mijn oog deed vermoeden. Het zwarte dat ik er nu van dichtbij in ontdek doet aan verrotting denken. Is niet zo gek, dat hoort bij de herfst en wil deze noot ooit een boom worden, dan moet hij bolsteren, zijn jas uitdoen. Zelf zou ik ontbolsteren zeggen, maar dat is dubbelop.
De vorm is van dichtbij interessanter dan op afstand.
De glimmende kastanje is in zijn eigen hok binnen de halve bolster en ligt er los in. Nog even en hij heeft de beschermende stekels niet meer nodig. Voorplantingstijd is aangebroken. Maar niet voor deze kastanje. Die werd door een mensenhand meegenomen en zal verdrogen in een jaszak of op een vensterbank.

Even anders

omdat mijn computer het heeft opgegeven kan ik nu alleen via de i-pad tekst plaatsen. Dus geen foto’s van Naturalis of museum LAM in Lisse. Omdat ik dit jaar mijn verjaardag niet echt wil vieren, ging ik als alternatief met Ton naar het nieuwe museum LAM in Lisse, naast de Keukenhof. Ik heb er genoten van het gebouw, de expositie en de leuke uitleg van de jonge medewerkers. Daarna een kleine lunch en verder een lekkere tutdag. Zo ook vandaag. Wel op fotopad voor opdracht van de club en nu bijna klaar voor de ontvangst van de kinderen. Ik mis de computer wel hoor. Kan niet bij mijn teksten, foto’s niet bewerken en versturen. Maar hopelijk komt er snel een oplossing. Maar gelukkig heb ik de i-pad nog wel.

labyrint

Gisteren liep ik het labyrint en ik voelde duidelijk op de heenweg het vrije van de buitenkant en het beschermende aan de binnenkant. Beide waren goed maar ik wilde nu het liefst aan de buitenkant zijn en een ruim gevoel in me krijgen.
In het midden was de rust. Ik voelde de energie van de zee en de wind bij me binnenkomen omdat ik me er voor openzette.
De terugweg was anders, zoals dat meestal is. Het woord ‘gesterkt’ kwam in me naar boven. Mooi woord al klinkt het niet zo mooi als fluweel, maar de kracht van het sterk zijn zit erin.
Ik zag mijn weg voor me en volgde de uitgezette route zonder me druk te maken over links of rechts, gewoon alleen de weg volgen.
Soms smal, soms breed genoeg voor twee, maar we lopen ieder onze eigen weg zonder samen te gaan. Dat geeft een rustig gevoel. Je eigen tempo, stoppen wanneer je zelf wilt en het weten dat je altijd goed uitkomt.
Het heeft me geen diepe inzichten gebracht maar wel een heerlijk gevoel.

trotse moeder

Vanmorgen liep ik in ons dorp langs de boekwinkel en toen zwol mijn moederhart op van trots. Onze Anne in de etalage ( althans haar foto) met haar boeken en de aankondiging voor een ontmoeting in de kinderboekenweek. Gaan we zeker even om de hoek kijken. Klik op de foto om te vergroten.

spiraal

SPIRAAL

Spiraal, het roept direct het woord spiritueel in me op. Maar ik denk ook aan ‘het spiraaltje’ als anticonceptiemiddel. Dit laatste houdt tegen, het eerste nodigt uit naar binnen te komen zoals het labyrint. Ik denk aan de dans van de derwisj die in een steeds kleiner cirkeltje naar binnen treedt.

De spiraal kan van allerlei materiaal zijn, van allerlei groottes, maar leidt altijd in evenwijdige cirkelgang van buiten naar binnen en vanuit het centrum weer naar buiten. Wat is het praktische nut van een spiraal eigenlijk? Weet ik niet zo snel. Wel het louterend gevoel dat een getrokken spiraal op het strand, getekend op steen of op papier je kan geven als je er open ingaat. Maandag mag ik weer, ik kijk er naar uit.

vis

Ik las dat de vis het populairste huisdier is in Nederland. Nooit gedacht. Ik ken meer mensen met een hond of kat dan met vissen. Neef Arnold had een mooi aquarium, maar verder ken ik niemand met vissen in huis. Het is wel boeiend om naar te kijken, al die bewegingen, die kleuren. Maar als je wilt weten hoe een vis er van binnen uitzien, kun je beter een lekkere schol kopen, opeten en het geraamte op je bord laten liggen en eens goed bekijken, bevoelen. Lust je geen vis en wil je het toch weten, dan kun je bijvoorbeeld naar het Teyler museum om naar de fossielen te kijken. Miljoenen jaren geleden leefde deze vis, maar hij zou ook zo van mijn bord kunnen komen.

Wat ik niet wist en ook las is dat een vrouwtjesvis een ‘kuiter’ heet en een mannetjesvis een ‘hommer’, ‘hom’ of ‘gelt’.

ouder worden

Ouder worden.

Ouder worden gebeurt op allerlei manieren, positief en negatief, duidelijk of sluipenderwijs. Zo merk ik dat ik door de jaren heen wijzer ben geworden, maar ook dat ik nog altijd niet wijs genoeg ben om ‘een wijze vrouw’ genoemd te worden. Ik weet niet of ik milder geworden ben, mogelijk was ik dat al redelijk en is dat hetzelfde gebleven. Maar misschien ben ik wel minder mild geworden, zonder dat ik dat zelf gemerkt heb. In mild zijn zit ook mededogen. Als je soms een woord eens langer bekijkt of hardop uitspreekt kan het iets vreemds krijgen terwijl het zo vertrouwd is. Mededogen. Ik zie ‘mede’ erin en dat begrijp ik. Bij ‘dogen’ denk ik aan gedogen en dat heeft iets van de ander tolereren en dat zie ik weer niet in mededogen. In het synoniemenwoordenboek staat medelijden/compassie/medegevoel/barmhartigheid/erbarmen. Bij dat laatste woord moet ik direct aan het ‘Erbarme mich’ uit de Mattheus Passion van Bach denken. Zo’n prachtig lied. Het is een woord dat denk ik niet meer gebruikt wordt in de spreektaal, maar misschien was het altijd al een woord dat in de schrijftaal thuis hoorde. Er zit ‘barm’ in, net als in barmhartigheid. Geen idee wat dat woord betekent maar ik zoek het even op.

Het kan een vis of vogel zijn, een berm of strook grond aan de voet van een muur tot de gracht, een hoge golf of baar, en de schoot ( van het lichaam). Ik ga voor de laatste optie wat het woord erbarmen betreft.

Maar ouder worden betekent ook strammer worden, minder kunnen dan een aantal jaren geleden en dat betekent weer loslaten. En uiteindelijk kan dat zo maar tot meer vrijheid leiden. Maar dat gaat niet vanzelf, daar moet aan gewerkt worden en werken gaat langzamer als je ouder wordt. Maar we hebben geen haast meer in het 70+ leven, althans, ik probeer mijn dagen te slijten met leuke dingen zonder me te haasten. Mijn broer Frank zei vroeger al tegen me: ‘Zij die langzaam gaan, zien veel meer.’ En met deze wijze woorden sluit ik dit stukje af. Tijd voor een middagdutje.