houvast

Gisteren schreef ik na het lopen van het labyrint:

Vandaag liep ik het labyrint.
De lijnen waren duidelijk, wezen de weg naar binnen via het buiten. De zee stil als achtergrond, rustgevend.
Al snel zag ik iets dat opgepakt moest worden. ‘Dit hou ik vast’ dacht ik en het woord ‘houvast’ kwam naar boven. Ieder heeft op zijn tijd behoefte aan een houvast als de wereld rondom te snel gaat, als je je voelt wankelen en dan kan een pink al een houvast zijn. Het zit dus niet in de grootte maar in het vertrouwen dat je erin hebt.

Soms ben ik wat wankel en dan kan een vinger aan de muur al genoeg steun zijn om in balans te blijven.

‘Houvast’, het ligt eraan hoe je het nodig hebt. Soms ga je er naar op zoek, soms krijg je een uitgestoken hand aangereikt. Ikzelf wil ook een houvast zijn voor mijn naasten waar ze op kunnen leunen, kunnen vertrouwen.

Maar uiteindelijk moet ieder toch op eigen benen voort. Maar het weten dat er een houvast in de buurt is geeft je het vertrouwen voort te gaan.

noem de namen

Afgelopen vrijdagavond met schoonzus H. haar dochter herdacht tijdens de viering in onze kerk en we noemden haar naam en dachten aan haar. Daarna was er op het donkere kerkhof een  met fakkels verlicht pad naar het priestergraf waar wij ook weer even stilstonden bij de geliefden die er niet meer waren. Mooi om dit samen te doen, het delen van verdriet en herinnering.

Dat was ook gisteren in de kapel op de begraafplaats waar mijn broer Frank rust. Daar was de bijeenkomst in de middag en werden teksten en het noemen van de namen afgewisseld met muziek. Wij noemden Frank en Mink en voelden weer zo duidelijk het gemis hen niet meer bij ons te hebben. We zetten voor ieder een lichtje op het altaar zodat het thema van de middag ‘ Gedenken in licht’ ook zichtbaar werd. Daarna samen naar het graf van Frank en vervolgens naar ons huis om daar samen te zijn met herinneringen, lekkere hapjes en te voelen hoe belangrijk het is dit alles met elkaar te delen.

een eeuw

Vandaag hadden we na lange tijd weer de dichtkring en het thema was ‘1968-2068′. Ieder had een gedicht gemaakt over toen, nu en later op zijn/haar eigen wijze. Dit was mijn gedicht.

1968-2068

ik sta wijdbeens
in het midden
van een eeuw

de linkervoet leunt
op het begin van
volwassenheid

mijn rechtervoet
steunt op de tijd
die na mij komen zal

verleden ligt vast
en straks is
nog onbereikbaar

ik sta wijdbeens
in het nu, kijk terug
en leef vooruit

marisca

« Previous Entries