wekker

Als ik geen wekker zou hebben zou ik bijna iedere ochtend een gat in de dag slapen. En omdat ik ’s middags ook al rust blijft er dan weinig dagtijd over. Mijn wekker geeft me dus meer leef-tijd. Ik zet hem braaf voor het slapen gaan en vertrouw hem volledig.
Vroeger had je de porder die in de vroegte van de ochtend zijn lijst klanten langs ging, op het raam klopte, net zo lang tot er een teken van wakker-zijn werd gegeven.
Gelukkig word ik niet wakker getikt maar klinkt er een klaaglijk ‘miauw’.
Een van de leuke dingen van een oude telefoon is dat hij nu als wekker kan fungeren. Voor de rest is hij te ouderwets geworden, net als de porder van vroeger.

Etty Hillesumcitaat

Deze ochtend is voor mij. En nu ik me dwing om rustig neer te zitten voor dit schrift en bij mezelf, nu merk ik weer hoeveel moeite dat eigenlijk nog kost, door hoeveel onrust en ongeduld men steeds beheerst wordt. Het excuus is altijd: ik heb geen tijd, ik heb het te druk. Maar het is toch eigenlijk de eigen onrust.

Etyy Hillesum.

Het valt me geregeld op, ook als ik citaten lees van oude Grieken en Romeinen: het gebrek aan tijd denken te hebben is van alle tijden. En ik denk dat het waar is wat Etty zegt: ‘het is de onrust in onszelf die we denken te bezweren door druk bezig te zijn’.
Want oh die stilte, die leegte, dat is toch zo eng. Je moet dan nadenken over jezelf, over waar je mee bezig bent, hoe je bezig bent en dat kan wel eens heel negatief zijn, of teleurstellend of beschamend. Nee, beter dan door te gaan, druk, druk, dan hoef je daar niet aan te denken.

Maar laat je de onrust toe, neem je de tijd (want het is je eigen tijd dus kun je hem ook nemen) dan kan dat ook iets heel bijzonders opleveren. Inzicht in jezelf, in je doen en laten. Misschien kom je er zelfs achter waarom je zo doet en hoe je dat zou kunnen veranderen als je daar niet gelukkig mee bent.

Gewoon gaan zitten, hoeft niet op een yogakussen, kan ook gewoon op een bankje in het park, op je balkon, in je eigen kamer, als je maar alleen bent en de stilte toelaat die gesloten deuren weet te openen. En het kan zijn dat er dan nog meer onrust komt, vertwijfeling en dat je er niet zelf uitkomt hoe dat te veranderen. Dan zijn er mensen, professioneel of niet, die al die gedachten in andere banen kunnen leiden en wie weet kom je dan op de weg terecht die eigenlijk voor jou bedoeld is. En ben je eenmaal op de goede weg, dan kun je je blik vooruit richten, af en toe in de achteruitspiegel kijken zonder dat het beeld daar je afschrikt. Het ligt achter je, is er, maar heeft geen invloed meer want je gaat verder, vooruit.

Marisca

opgelucht

Vanmorgen is Ton geopereerd aan een oudereherenkwaal en het is prima verlopen. A. en ik waren er daarna en hij had praatjes voor tien en sloeg steeds kwink, had zoveel plezier dat A. vroeg:’ pap, hebben ze je soms lachgas gegeven?’

En als het zo goed  blijft gaan komt hij het weekend al naar huis. En dat is mooi nieuws.

schatje

Deze jonge kauw kwam in wijk aan zee op bezoek en liet zich uitgebreid portretteren.

het is stil

het is stil


het is stil

op het ruisen na

en mijn ademhaling


ik ga me losmaken

van handen en voeten

die mij binden


niet meer moeten

alles laten varen

geen koers uitzetten


het is stil

op het ruisen na

van de zee


ik ontzink mijzelf

zoekend langs de verlaten kust

laat me los


het is stil


marisca

Dit gedicht schreef ik onlangs in Wijk aan Zee naar aanleiding van een aantal zelf gekozen woorden uit het gedicht ‘Als ik heel stil ben’ van Dorothee Solle.

gelukkig hebben we de foto’s nog

Ja, ik baal nog steeds van mijn fietstassen, maar als vriendin A. haar foto’s opstuurt die ze van mij en ons heeft gemaakt, ben ik weer blij. Fijn als er iemand bij je is die ook foto’s van jou maakt, vaak ben ik degene die foto’s van anderen maakt. De eerste foto is met de reporter die dat stuk over ons in de IJmuiderkrant schreef. Toen was het zonnig en droog. Op de terugweg duidelijk niet, maar daarna was het goed bijkomen met wat lekkers.

terug

Ik ben weer terug van een midweek aan het strand van Wijk aan Zee. Vroeger kon ik me niet indenken dat mensen, direct onder de rook van de Hoogovens, gingen kamperen of naar het strand gingen. Nu heb ik het zelf gedaan en het leverde mooie foto’s op, ook omdat ik ervan houd fabrieken te fotograferen.

De week begon wat weer betreft prima, maar dat sloeg al snel om en we zijn een paar keer echt tot op de huid nat geregend. Weervoorspellingen blijken nog steeds niet geheel betrouwbaar. Net als mensen. De ochtend van vertrek liep ik naar mijn fiets om mijn rugtas in mijn fietstassen te doen. Ik stond voor mijn fiets en zei tegen A.:’ ik zie iets vreemds aan mijn fiets’. En toen realiseerde ik me dat iemand mijn zo geliefde fietstassen had gestolen. Ik kon het niet geloven.

Maar toen moest ik nog wel naar huis fietsen met zo’n zware rugzak in de inmiddels hard vallende regen. Maar gelukkig had A. een losse snelbinder en kon de tas toch achterop. Maar wat een afknapper na zo’n heerlijke week. Tot aan de pont reden we in de gietregen maar daarna werd het droog en toen we in Bloemendaal aan de warme chocomel met taart gingen klaarde ook mijn aangeslagen humeur op en kon ik weer lachen. Zo kwam ik toch redelijk goed gemutst weer thuis. Nu nagenieten met de foto’s en de fijne herinneringen.

Regentijd

Regentijd

R  regenritme kan boeiend zijn

E  en vervelend

G  geen droog moment vinden

E  ergert op den duur

N  nu valt af en toe een bui

T  tijdens onze strandvakantie

IJ ijverig zitten wij dan aan tafel

D  denkend aan woorden voor een gedicht

Regentijd

Uitwijk

Afgelopen maandag was het stralend weer toen vriendin A. en ik op de fiets richting Wijk aan Zee gingen naar een strandhuisje aldaar. Eerste stop voor koffie al in Bloemendaal, tweede stop voor lunch in het strandrestaurant naast ons huisje. Snel installeren en dan genieten van het uitzicht. En foto’s maken later op de avond van de zonsondergang . Dat moet je niet uitstellen want of het er morgen ook zo is…. Dat was het niet, dus goed dat we het hadden gedaan. Volgende dag, zon  liet zich nog niet zien, op naar Een Zee van Staal, hier om de hoek. Had ik al eens op de foto vastgelegd, maar nu ging ik voor wat experimenten met mijn camera.

Daarna weer naar ons huisje, rusten, lopen langs zee, wijntje drinken en nog een, dineren bij de buren, foto’s bekijken, schrijven en kletsen, ach ja, nog een wijntje.

En toen ik vanmorgen wakker werd was het of ik in de caravan lag: regen klettert op het dak. En nu, uren later, klettert het nog steeds. Maar de grootste schrik was vanmorgen dat mijn telefoon kwijt was. Hele huisje nagekeken, al mijn tassen, broekzakken, laatjes  enz. En opbellen naar mijn telefoon hielp ook niet, niets te horen. Dus terug naa r restaurant, naar fiets enz. Moedeloos loop ik terug, maar daar staat A. te zwaaien met wat zwarts in de hand. Zat hij in haar tas en die lag in de kast dus signaal was niet te horen.

Je merkt het, we vervelen ons, ondanks de regen, niet.

Noord-Holland

Ik ben een echte Noord-Hollandse en heb dan ook gisteren enorm genoten van een boottocht door het platte, groene land van Noord-Holland in de buurt van Overleek, Monnickendam en het gebied daar omheen. Goed gezelschap aan boord, mooie wolkenluchten, af en toe een koe, veel zwaluwen en het zachte gekabbel van het water langs de boot. Vooraf natuurlijk koffie met wat lekkers, maar daar kwamen zoveel wespen op af dat we besloten de lunch later niet in de theetuin van Overleek te gebruiken maar in Monnickendam. Was en goede keuze en de lunch was zo overvloedig, dat we ’s avonds niets hoefden te eten. Alleen maar nagenieten. Geniet maar even mee. Klik op de foto om hem te vergroten.