Gisteren en vandaag waren wij in Maastricht omdat onze oudste daar haar diploma ‘ Master of Science in Evidence Based Innovation in Teaching’ ontving. Zij had een ‘ experimenteel onderzoek naar de effecten van leerlinggestuurde gesprekken op motivatie en prestaties van havoleerlingen’ gedaan. En hoewel het totaal niet te vergelijken is, is het gevoel van ‘ zo, dat heeft ze toch maar knap gedaan die dochter van me’ hetzelfde als toen ze bijvoorbeeld haar zwemdiploma haalde. Inderdaad, niet te vergelijken maar ook op dat moment was dat een hoogtepunt, een afsluiting van iets waar ze veel moeite voor had gedaan om het te halen. En als ze het niet had gehaald? Dan was ik evengoed trots op haar omdat zij de uitdaging was aangegaan en haar stinkende best had gedaan.
Zo gaat dat.  
 En Ton bekeek alles op zijn gemak want het is niet niks wat er in die map zit.

We waren met z’n achten en hebben genoten van het officiele gedeelte, de nadronk in de prachtige universiteitshal en de nazit ( en verdere nadronk) in een heel gezellig restaurantje. Kortom, heerlijke dagen.