halfweg

Was ik vorige keer met de fotografie binnen bezig, afgelopen week was het een buitenopdracht en wel in Halfweg. Niet echt een spetterende plek maar wie zoekt die vindt. Heel lang ben ik op het fabrieksterrein geweest maar er omheen vind je ook genoeg om vast te leggen. Kijk maar even mee.

via de mail

Ik ben elke dag weer nieuwsgierig wat de mail me brengt. Zo ontving ik onlangs twee mails waarbij ik dacht: dat is wat voor Fluweelbloem. En zie hier: een afgeluisterd gesprek in de bus en een gedicht dat werd voorgelezen in een kerk bij het thema ’ naastenliefde’. Beide mailers (Els en Folkje) vinden het goed dat ik het hier gebruik.

Gesprek opgevangen in de bus

“Ik word nu zo oud dat ik hardop praat bij alles wat ik doe.”
“Ik ben zo doof dat ik dat niet hoor.”

Vleugels

Voorzichtig
heb ik de gevangen vogel
uit de strik verlost.
Ik laat hem vliegen.

 Hij geeft mij vleugels.

 Willem Hussem

En net als Els haat ik die bladblazers. Wat een rotgeluid, de makers hebben oorbeschermers maar de buren niet. Ik kan me het bij de gemeentewerkers voorstellen, al die lange straten vol blad, maar die tuintjes die wij hebben, dat kan toch makkelijk anders. ben je helemaal Zen als je klaar bent. Nu opgefokt denk ik van het trillen en de toch nog doordringende geluiden. Weg ermee. Ik  moet opeens denken aan Koot en Bie die daar een parodie op maakten toen die dingen er pas waren. Ze bliezen de blaadjes van de ene kant naar de andere en ruimden ze niet op want dan konden ze niet meer blazen. Wat een genot waren die zondagavonden met hen.

ouderdom

Vandaag veel voor de pc gezeten en heel veel foto’s weggegooid. Toen ik pas begon met digitale fotografie en dat allemaal op de pc kon zetten, bewaarde ik alles. Inmiddels maak ik veel betere foto’s dan jaren geleden, oefening baart nog wel geen kunst maar wel betere kwaliteit. En omdat E. even wat onthand is zocht ik wat citaten uit gedichten van Judith Herzberg voor haar en toen kwam ik onderstaand gedicht tegen. Ik heb het al vele malen gelezen en elke keer vind ik er de humor en ook het bezweren van angst in. Heel mooi.

Ouderdom

Later, als ik zwakzinnig ben
met schoothond en schrikvel
houd ik een kruik warm
tegen me aan en praat
ik met je in mijn slaap.
Als je nu kan begrijpen
wat ik dan ga bedoelen,
krakende dorre tak dat ik ben,
ga ik me niet zo afgebroken voelen
maar meer een uitgeblazen paarde-
bloem. Hoor je me dazen?
Daar gaan mijn parachuutjes al.

Judith Herzeberg

Uit: ’Doen en laten’.

tas weg

Vandaag was de laatste dag dat mijn vrije reis geldig was, dus ging ik op zoek naar een bestemming. Die was snel gevonden toen ik enthousiaste verhalen hoorde over twee kunstenaressen die exposeren in het Brabants Museum in Den Bosch. En aangezien daar ook mijn vriendin C. woont en zij vandaag ook vrij was, was het dubbele pret. We hebben genoten van elkaars verhalen, van de schitterende foto’s van Femke Dekkers en de geweldige schilderijen van Lita Cabellut. En al dat kijken en erover praten maakt hongerig en dorstig, dus op naar het restaurant. Toen ik later om de rekening vroeg en mij bukte om mijn tas te pakken, voelde ik niets. Ik keek naast, onder en achter mijn stoel: niets. Ook C. zocht haar tas: ook weg. Mensen aan onze tafel begonnen te zoeken, de bediende, maar geen tassen. Misschien bij onze jassen? Maar waar zijn onze jassen? En toen daagde het opeens: we hadden alles in een kluisje gedaan. Hilariteit alom. Maar wat een schrik voel je als je denkt dat je tas weg is.

En nu is het avond en ik zit even op mijn kamer voor de pc en denk weer terug aan de foto’s die ik vandaag heb gezien en hoe die gemaakt zijn. En dan denk ik ook aan een van onze foto-opdrachten om een groepje mensen bij een bushalte uit te beelden met behulp van flesjes en vaasjes en daar dan een foto van te maken. Dat was leuk om te doen en als je wat fantasie hebt, dan zie je welke mensen elkaar aardig vinden en welke niet.

koningshof

Vandaag was ik met Folkje naar Koningshof, een prachtig natuurgebied aan de rand van Haarlem. Natuurlijk hadden we onze camera mee en omdat we dezelfde hebben werd er veel naar elkaar gekeken en vergeleken. Hoe doe jij dat? Heb je dat wel eens geprobeerd enz. Het bos was nog mooi in herfstkleuren van de beuken die daar als enorme zuilen stonden uit te kijken over het soms glooiend terrein. We hadden geluk: er waren nog wat paddenstoelen voor ons bewaard. Als eerste zagen we een enorme geschubde inktzwam. Die werd van alle kanten op de foto vastgelegd want hij is fotogeniek en stond daar zo mooi te pronk. Al is het de meest voorkomende van de inktzwammen ( het zijn een honderd soorten), zo vaak zie ik ze niet en helemaal niet zo groot. Het leuke is dat we deze inktzwam in verschillende stadia tegenkwamen. Al helemaal vervloeid tot een zwarte brij ( ik ging er met mijn vinger door en jawel, alsof mijn vulpen had gelekt), of alleen nog de steel met een restant zwart petje. Als de sporen rijp worden smelt de hoed weg als een soort inkt die kleverig is en vliegen aantrekt. En die vliegen verspreiden dan weer de sporen. Hier is over nagedacht.

Je kunt deze zwam als hij jong is eten, maar zoals hij nu was zou ik het niemand aanraden. En waarom zou je het ook doen als er zo weinig zijn en je in de winkel genoeg kunt kopen.
Tijdens onze verdere wandeling hebben we nog verschillende andere soorten gezien en een ervan is Folkje aan het portretteren. En natuurlijk hebben we ook lopen genieten zonder camera, want als je alleen door de lens ( of op het schermpje kijkt) dan mis je het grote geheel van het landschap. En dat is hier , ja, inderdaad, een plaatje.

dank aan trouwe lezer

Je hebt van die trouwe lezers die meer doen dan alleen dat: zij wijzen mij op tikfouten en zinnen die ontbreken. Ibo zag wat ik niet zag ( niet alleen nu maar herhaaldelijk en hij is zo vriendelijk dat via de mail te doen zodat ik het alleen zie en dan ga ik snel de fout herstellen) : een E ontbrak er in het woordgedicht ‘ boegbeeld’ en hij was zo vriendelijk die ontbrekende zin aan te leveren: ‘ engelengeduld zal worden beloond’. Ik ga die zin erin voegen.
Ibo, mijn dank is groot.

boegbeeld

Boegbeeld. Wat klinkt dat woord heerlijk, vooral als je de b’s lekker met nadruk uitspreekt. En nadat ik er een aantal in het Scheepvaartmuseum in Amsterdam heb bekeken, snap ik die twee B-B’s erin: die staan voor: blote borsten.

blote borsten buiten boord
O onthouding voor de zeelui
E evenwicht zoeken tussen verlangen en gemis
G geen warme zachte huid maar taaie, stinkende lijven
B begeerte groeit met de mijlen mee  op zee
E eilanden lonken uit de verte
E engelengeduld zal worden beloond
L langzaam nadert de vaste wal
D dames van losse zeden tonen hun boegbeeld


Op de vele schilderijen kon je goed zien hoe het leven aan boord was: hard. En ook zie je hoe de schepen vroeger amsterdam binnen voeren vanaf het IJ en de grachten vol masten waren die klapperden in de wind. Geuren van specerijen en allerlei vreemde en bekende goederen zwierven rond de kades. Ik heb er altijd graag eens een  kijkje willen nemen en via deze oude schilderijen heb ik dat nu kunnen doen.

Het museum op zich is al een bezoek waard. Prachtig gerestaureerd en die overdekte binnenplaats: prachtig.
 En buiten een grapje en F. en ik hopen dat er nog meer volgen.
klik op de foto’s om ze vergroot te zien

opgroeiende meeuwen

Ik hoopte al op een reactie van Ibo op mijn meeuwenfoto’s en gelukkig, er kwam mail. En omdat het leuke, nuttige informatie is zet ik de tekst, Ibo vind het goed, op Fluweelbloem. De foto is ook van hem. En voor de mensen die het niet weten, Mik, dat ben ik.

Hoi Mik
De mooie foto’s van meeuwen aan het strand betreft de Zilvermeeuw (Larus
argentatus). Het zijn inderdaad juveniele vogels en wel 3e winter. Volgend jaar april
ongeveer zijn zij adult (volwassen) en hebben dan het hele groeitraject van bijna vier jaren  doorlopen.
Nog enkele grote meeuwen die deze vier jaren doorlopen eer zij volwassen
zijn, zijn de Kleine mantelmeeuw, Grote mantelmeeuw en Geelpootmeeuw, Grote
burgemeester en de Kleine burgemeester.
Bijgaand een door mij gemaakte foto van de Grote burgemeester in Den
Helder, zittend tussen de Kokmeeuwen en in Nederland niet zo veel voorkomend.
Groeten en liefs
Iboklik op de foto om die vergroot te zien en ontdek wie de burgemeester is.

uitig

Ik weet het, het woord ‘ uitig’ bestaat eigenlijk niet maar ik zeg altijd: het staat er dus bestaat het. Voor mij betekent het dat ik nogal wat uitjes heb deze  dagen. Gisteren met vriendin M. naar het strand. Daar lopen genieten van de zee, de wolken en gekeken naar een vreemde strandvondst: een dode reiger die bijna niet meer als reiger te herkennen was. Zijn dunne, smalle beenbotten, zijn veren en grootte maakten dat wij hem herkenden als ooit een reiger. Natuurlijk heb ik er foto’s van gemaakt maar die zal ik hier niet laten zien. Wel enkele andere impressie foto’s van de schoonheid van het strand, de zee en zijn bezoekers. En tijdens een zeer lange lunch hebben wij, zoals vriendinnen doen, heerlijk met elkaar zitten praten.

Als je op de foto’s klikt dan worden ze vergroot en dan zie je dat de pubermeeuwen ( bruinig van kleur) aan het ververen zijn ( bestaat ook niet, maar zie boven) en de grijze veren van het volwassenkleed langzaam de jeugdveren gaan vervangen. De laatste foto past mooi in het thema’ los van de grond’ van de fotocursus en wat ik ook nog nooit had gezien: een aangespoelde boom op het strand. En dat alles op een paar kilometer van huis.

Vandaag met vriendinnen I. en H. naar Amsterdam: cultuur en ook lekker bijpraten tijdens de koffie en lunch. Voor het eerst ben ik binnen in de Sint Nicolaaskerk geweest die je ziet als je uit het station komt. I. en ik waren dat al jaren van plan en nu is het ervan gekomen. Mooie, wat sombere kerk met staties van zo’n 120 jaar oud die mij deden denken aan de oude schoolplaten. Je ziet hoe de Romeinse soldaten waren gekleed, hoe de joodse bevolking in Palestina gekleed was en het was allemaal nog zo gaaf en prachtig van kleur. Daarna  hebben we een boeiende expositie gezien over het oude Egypte in het Allard Piersonmuseum. Wat boffen we toch dat we overal zo dichtbij wonen en dat er zoveel bijzonders om ons heen is dat de moeite waard is om ervoor in de auto of op de trein te stappen. Gek dat je wel op de trein stapt maar niet op de auto en wel in de auto en in de trein. Ik ga afsluiten en een lekker glas wijn inschenken en proosten op deze heerlijke dagen. En morgen ga ik weer naar Amsterdam maar dan met nichtje F. en ook weer naar een museum en natuurlijk ook met haar gezellig bijpraten. Maak je over Ton maar geen zorgen, hij heeft zich ook prima vermaakt. En zondag? dan ga ik de hele dag werken aan de foto-opdracht en gaat Ton naar Amsterdam cultuur opsnuiven. Zo heb je elkaar nog eens wat te zeggen, nietwaar.

spelen met licht

Schaduwloos kan soms zo saai zijn, er is dan zo weinig dat je fantasie prikkelt. Onverwachte schaduwen die opduiken of door mezelf in werking gezette schaduwbeelden, ik vind het heerlijk om ermee te spelen met mijn camera en pc. Een zilverheldere dag of het schemerduister, het heeft een eigen bekoring. Glas kan zo prachtig doorschitteren en zijn kleur verflauwd doorgeven. Afgelopen week hadden wij o.a de opdracht bij de fotocursus om de schaduwen van glas te fotograferen en met licht te gaan spelen. Jammer genoeg was er weinig zon en als die er was waren er steeds wolken die ervoor gingen hangen. Maar het is gelukt toch een aantal foto’s te maken waar ik tevreden mee ben. En je weet: klik erop om ze vergroot te zien.

Verder kijken »