welkom

Gisteren hadden we een bijeenkomst van de dichtgroep in Haarlem. Het thema was’ welkom’. En daar denk je dan over en tijdens het bijna in slaap vallen kreeg ik opeens de eerste twee regels van het eerste gedicht. Dus vlug mijn bed uit en even opschrijven. En toen kon ik niet meer slapen en kwamen er allerlei gedachten en daaruit kwamen weer mooie en minder mooie zinnen die allemaal opgeschreven werden. De volgende dagen bekeek ik ze, schrapte wat, voegde wat bij, schrapte wat meer, net zolang tot ik er tevreden over was. Ik liet het aan twee vriendinnen lezen en kreeg er goede opmerkingen over. Dus weer iets veranderen en toen was het klaar voor de groep. Het leuke was dat zij hele andere associaties bij de gedichtend hadden dan ik en dan vind ik het geslaagd. Als het maar op een manier gelezen kan worden, dan is het te beperkt, dan kan de lezer er zijn eigen verhaal niet in herkennen.Ik zou dus zeggen: ga je gang, maak er het jouwe van.

je gaf mij je hart
en ik gaf het mijne

soms sluip je binnen
in de schemer van de dag
dan glimlach ik je naam
en weet je thuis

moederskind
altijd welkom

………..

je was welkom
maar kwam niet

nooit zal ik je
omarmen, warmen,
liefhebben

 je was zo welkom

 marisca

storm

Ik ben vanmorgen even naar buiten geweest en voelde de storm aan me trekken en thuisgekomen ben ik eens gaan kijken in een oude Van Dale uit 1925 bij het woord ‘ storm’. Er staat : ‘ Storm  een zeer harde wind, met eene snelheid van +/- 24 M. In de seconde.’

Enkele gezegdes met het woord storm erin:
de stormen des levens; het liep storm; die in toorn handelt, gaat in storm onder zeil; een storm in een glas water; de stormen der hartstochten.’

Van het woord ‘ stormbaan’ had ik wel gehoord. Maar behalve die trainingsbaan voor soldaten betekende het woord vroeger ook: ‘band aan eene sjako, die bij het stormloopen om de kin werd gedaan’. Ik keek ook even wat een ‘ sjako’ betekende en dat was een ‘ soldatenhoed’.

Er stond ook iets heel raadselachtigs achter het woord ‘ stormjager’ : ‘oliekoek door de burgers op kommando gebakken’. Geen idee waarom dat was en waar en wanneer. En ik heb ook nooit geweten dat er een ‘stormeb’ bestaat: ‘zeer lage ebbe, op onze kusten door de O. en Z.O. stormen veroorzaakt, gemiddeld 1 M. lager dan de gewone ebbe.’

En van ‘ ijsvrij’ had ik wel gehoord, maar van ‘ stormvrij’ nog nooit. Het is dan ook duidelijk van ver voor mijn tijd, uit de tijd dat kastelen en steden met stadsmuren werden bestormd door vijandelijke troepen. Er staat dan ook:’ stormvrije versterkingen, waarop niet stormgelopen kan worden.’

Waar een ochtend storm je al niet kan brengen: terug in de tijd.

roosviceeenzo

Soms is het leuk iets te weten over een product dat je zonder verder erover na te denken gebruikt. Zo dacht ik dat Roosvicee echt iets was uit de jaren zeventig, maar het werd al in de jaren vijftig bedacht. De naam is een afkorting van ‘ rozenbottel vitamine C’. Het is voor mij echt een merknaam die bij de jeugd van mijn kinderen hoort.

Dat is anders met de Bic-pen. Die hoort weer bij mijn jeugd ( in de jaren 50 ontwikkeld). De naam is een afgeleide van de achternaam van de  man die een al bestaande pen verbeterde en die zijn achternaam wilde geven. Maar daar zag hij vanaf omdat Bich teveel klonk als het Engelse ‘ bitch’. En zo werd het Bic.

Ik weet nog dat het eindelijk een pen was die niet lekte en heerlijk schreef. En nog steeds trouwens, al schrijf ik ook weer graag met een vulpen. En als het geschrevene de moeite waard is, dan typ ik het over en sla ik het op in de computer. Een woord waar ik in mijn jeugd nog nooit van had gehoord en in de jeugd van onze kinderen mondjesmaat. En kijk nu, ieder huis heeft er (minstens) een en we kunnen niet meer zonder. Ja, inderdaad, de tijden veranderen en wij veranderen mee.

vragen zijn losse puzzelstukjes

Toen ik deze bewerkte foto van mij zag dacht ik:’ vragen zijn net losse puzzelstukjes’. Iedere keer als je antwoord op een vraag krijgt wordt de puzzel meer compleet. Het stukje wordt in de puzzel geschoven en ieder antwoord maakt duidelijker naar waar je op zoek bent. Dat kan heel praktisch zijn, maar ook over levensvragen gaan of absurdistische dingen. En ik kan me ook nog voorstellen dat als je met iets intensief bezig bent, je veel vragen stelt om de achtergrond duidelijker te krijgen, je teleurgesteld kunt zijn van het ontstane beeld. Maar ook dat je denkt: ‘oh, zit het zo, nu snap ik het’. Een kwestie van doen dus, nadenken, vragen stellen, kijken of dat nieuwe vragen oproept en waarom dan wel en zoeken naar het geheel. En is de puzzel compleet, dan berg je hem op, je geeft hem weg of geniet ervan het nog eens te doen en dan te weten waar de stukjes heen leiden.

herfst

Hoewel er niets op ‘ herfst ‘ rijmt, kun je er heerlijk over dichten. En voor mij hoeft een gedicht niet te rijmen om een gedicht te zijn. Vaak wordt het bij mij een versje als ik ga rijmen, duidelijk niet zo voor mij geschikt die manier van gedichtenschrijven. Heel fijn vind ik het om haiku’s te maken (5 – 7 -5  lettergrepen) die met mijn favoriete seizoen te maken hebben. Ik heb wat oude opgezocht en wat foto’s ter illustratie. Ja, als je buiten gaat wandelen in Groenendaal  met nicht Marijke en de volgende dag weer nordicken in de duinen en met nicht Joke in Haarlem rondlopen, dan heb je geen tijd om eens rustig te gaan zitten dichten. Dan maar in de voorrraadkast kijken.

geur van overgang
kleur van vergankelijkheid
roestbruine bodem

  

kleurvlekken lekken
zetten bossen in de roest
najaarswaterverf

het blad dwarrelt neer
aarzelend alsof het nog
terug wil keren

 

de wijsheid van loesje

nog een paar

Omdat Joke er zo van geniet, nog een paar.

en nog een paar bob-varianten zonder alcohol:
  • Sprite & Prejuidice
  • Een roosvicee van vlees
  • Roosvicee’s baby
  • Spa rouge & le noir
Wat auteurs:
  • Connie Palm
  • Albert Camuscadet
  • Marcel Proost
  • Edgar Allen Prik
  • W.F. Heineken
  • Annie M.G. Schnapps
  • Shakespeare, not stirred
  • Heineken Mankell

creatieve taalgeest

Onze dochters hebben samen met twee van hun vriendinnen ( ook zusjes) een lijst gemaakt waarin boektitels en drank elkaar vinden. Ik vond het zo leuk  en creatief ( zij hebben er nog meer, maar dit is een leuke impressie) dat ik vroeg of ik ze mocht lenen. Dat mocht. Bij hen haalde de ene verandere titel weer een andere naar boven. Geniet maar even mee.

  • De leffe blonde dood
  • Zuipen in een bed violen
  • Bezonken spa rood
  • Nooit meer drinken
  • Gulpen uit Amsterdam
  • De duvelsverzen
  • Vijftig tinten rosé
  • De zuipjaren van Joop Terheul
  • Sherry op kostschool
  • Zuiptocht in spijkerbroek
  • Don Quidropshot
  • Lord of the flugels
  • Watership drunk
  • Huckleberry Ginn
  • Liefde in tijden van whisky-cola
  • De dag van de cognachals
  • In de ban van de rum
  • Reader’s digestief

beroepskeuze

Beroepskeuze

En toen ze vroegen wat ze later wilde worden
zei ze: ‘graag invalide’ en zag zich al,
benen onbewegelijk in bruin-geruite plaid
door toegewijde man en bleke zonen
voortgeduwd, geen zegel zelf te plakken,
geen brief te schrijven, geen reis te maken.
Dan zou ze eindelijk echt vrij zijn
zo treurig kijken als ze wou, in winkels
voor haar beurt gaan, bij optochten
vooraan staan, geen mooie kleren aan
en elke avond zachtjes snikkend
zou ze zeggen: ‘heus niet om mij
maar om die last voor jou.’
En beide zonen zouden altijd
bij haar blijven, hun leven
aan haar wijden en nooit
zou haar iets overkomen,
nooit, nooit zou ze slijten.

Judith Herzberg

Dit gedicht kregen wij vanmorgen in het schrijfcafe bij Van Beinum in Haarlem. Thema was’ beroepskeuze’. Het gedicht kende ik maar las het weer met hezelfde plezier en…met hetzelfde gevoel van kwaadheid. Kwaadheid op de mensen die familie en bekenden kunnen opzadelen met schuldgevoelens omdat zij’  het zo zwaar hebben en jij, jij hebt makkelijk praten want jij hebt niet wat ik heb, voelt niet wat ik voel. Nou laat maar, ik zal het wel weer alleen oplossen’.

En dan doe je het toch terwijl je weet dat je gebruikt wordt. En dat heeft Judith Herzberg allemaal in dit gedicht gezegd met heel simpele woorden maar je rilling loopt, na de lach, over je rug.

bonus

En zo is er weer een nieuw levensjaar voor mij aangebroken. Ik ben sinds gisteren een 66 jarige en het gaat steeds serieuzer klinken. Eerst dacht ik: ‘ik vier het niet, geen zin.’ Maar later dacht ik dat als iedereen er zo over denkt, het wel erg saai wordt en een nieuw jaar mag je toch wel vieren. Dus een ouderwetse verjaardag met een huis vol visite, pratende en lachende mensen, cadeau’s en als afsluiting gezellig tafelen met de kinderen. Een vriendin zei een keer: ‘ wij zijn nu in onze bonusjaren’ maar eigenlijk is ieder jaar vanaf je geboorte dat, want wat kan er niet allemaal mis gaan met ons lichaam. Eigenlijk is ook elke dag een bonusdag.

Dus vier wat er te vieren valt, blijf nieuwe dingen doen, zoals een ochtend gaan fotograferen in de tram in Amsterdam. Had ik nooit zelf verzonnen, maar de docent van de fotocursus wel, dus vriendin A. en ik naar Amsterdam. We vonden het wel een beetje eng om andere mensen te fotograferen en richtten onze camera daarom af en toe op elkaar en schoven er dan iets mee opzij zodat we bijna ongemerkt een andere passagier konden fotograferen. En van de ene tram stapten we in de andere en met weer een andere terug naar het station. Heel veel foto’s gemaakt, heel veel foto’s weggegooid want in een rijdende tram scherp stellen is niet makkelijk en wat op het kleine scherm van de camera er goed uitzag bleek op het grote scherm thuis tegen te vallen. Maar we hebben er ieder acht geselecteerd waar we tevreden mee zijn. Die laat ik nu niet zien, eerst op de cursus, maar een paar niet geselecteerden kan ik wel tonen. Die ene waar ik op sta heeft A. gemaakt. En toen we klaar waren wilde A. direct door met de trein naar haar zus maar helaas, onze fietsen stonden met twee kettingen aan elkaar in Heemstede, dus moest ze eerst weer mee terug. Tijdens ons wachten op de tram zag ik opeens op een plattegrond ‘ de Heemstedestraat’. Nog nooit gezien in een stad. Zo zie je maar wat je allemaal kunt ontdekken op een ochtendje trammen.

klik erop om ze vergroot te zien schrijf ik er altijd onder. maar op de een of andere manier lukt het vergroten deze keer niet. je moet het helaas dus met de kleine foto’s doen.

Verder kijken »