vervolg spottersfoto’s

Zoals ik al vertelde vond ik de gemaakte foto’s van de vliegtuigen te algemeen en ben ik ermee gaan spelen. Afgelopen dinsdag hadden we weer een bijeenkomst van de fotocursus en werden onze foto’s getoond. Ik had het maximale aantal uitgekozen: zes foto’s. Ik wilde beginnen met een vliegtuig dat helemaal vrij hing in de lucht en niet aan de zijkant vastzat aan de foto en ik wilde eindigen meet een vogel vrij in de lucht. Er waren meer vliegtuigen in de lucht dan vogels, maar uiteindelijk heb ik een torenvalkje vast weten te leggen. Ik laat de foto’s in volgorde zien en elke keer heb ik iets meer gedaan aan de vliegtuigfoto’s. Kijk maar of je het kunt ontdekken. Vorige keer liet ik de uitgebloeide paardenbloem zien en om die ‘ los van de aarde’ te laten komen, moest ik wat bewerkingen doen en ik moet zeggen: net als vorige keer is deze ook nu weer mijn favoriet. De laatste vind ik net het begin ( of einde) van een verhaal, een vreemd, sprookjesachtig verhaal. Ik vond het fijn dat er zo positief op de foto’s gereageerd werd en ook daar was de paardenbloem favoriet. Past ook beter bij me maar ik heb niet voor niks al jarenlang een kaart hangen waarop staat: ‘wanneer heb je voor het laatst iets nieuws gedaan?’ En dat is wat ik wil blijven doen: nu eens anders te gaan fotograferen dan dat ik gewoonlijk doe en dan maar kijken wat het me brengt. In ieder geval nieuwe ervaringen.

Je weet: klik op de foto om hem vergroot te zien.

ik voelde, rook en zag het

Tijdens mijn wandeling vanmiddag in Groenendaal rook ik de beginnende herfst, zag de verkleurende bladeren en voelde de eerste gevonden kastanjes in mijn hand. Maar wat mij opviel was dat er in de vele kastanjebomen bijna geen enkele bolster hing. Waar zijn al die kastanjes? komen ze dit jaar wel? Dit heb ik nog nooit zo gezien, maar mischien is het vaker en heb ik niet goed omhoog gekeken. Maar dat doe ik bijna altijd omdat het licht zo mooi door de bladeren kan schijnen en ik heb genoeg kleine bolstertjes gezien. En als alles eruit zou zijn gewaaid met die laatste storm, dan zouden ze op de grond moeten liggen en dat was ook niet het geval. Drie kastanjes heb ik maar gezien op de grond. Vreemd.

Els stuurde een mooi septembergedicht dat goed past bij het heerlijke weer van de laatste dagen.
Remember september

Het waait hoog door de bomen
september heeft zijn zachte zon aan.
Alles goed, sust hij, alles ver, zie
mijn rozenbottels, mijn meisjes
in hoge laarzen, zware bloemen.
Het is laat, jawel, maar hoe goed.
Alsof je niet hoort het harde
knallen van kastanjes.

Marjoleine de Vos

spotter

Gisteren ben ik voor het eerst van mijn leven vliegtuigspotter geweest. Voor de fotocursus hadden we een opdracht: ‘los van de aarde’ en ik dacht direct aan de Polderbaan en de dalende of opstijgende vliegtuigen. Dus ik erheen. Mijn fototoestel viel in het niet bij al die enorme lenzen. Ik stond op de parkeerplaats omdat ik dacht dat je daar alleen mocht staan. Maar jammer voor mij waren de vliegtuigen al een kilometer eerder geland en waar ik stond reden ze over de baan. Niks los van de aarde dus. Ik zei tegen mijn buurman dat ik met mijn toestel nooit de goede foto’s zou kunnen manken. ” Ich verstehe Sie nicht”. Maar na wat heen en weer gepraat wees hij mij op de weg naast de baan waar je lopend en fietsend wel mag komen. Onderweg hoorde ik Engels, Frans, Italiaans. Ik zag hele families, groepjes mannen en soms een vrouw erbij, allerlei leeftijden en allemaal met enorme telelenzen. Sommigen schreven ook wat op, maar de meesten kletsten lekker met elkaar, maakten foto’s, liepen wat rond en iederen had het naar de zin. Ik ook. Vooral omdat ik in de sloot ook watervogels zag en in de berm plantjes die ook fotogeniek waren. Ik ben er een paar uur geweest en liep steeds verder om dichter bij het landingsmoment te komen. Na een aantal uren had ik foto’s genoeg en had ik het ook wel gehad want voor mij leken de vliegtuigen bijna allemaal op elkaar. Alleen lette ik op Transavia want daar kon schoonzoon P. in zitten. Helaas zijn die foto’s mislukt.

En toen was ik thuis, bekeek de vele, vele foto’s. Gooide er heel veel weg en hield  toen een groepje over waar ik wel tevreden mee was. Daar weer een selectie uit gemaakt en er uiteindelijk zes uitgekozen en uitgeprint. En toen bekroop me het gevoel: deze foto had iedereen kunnen maken, zij hebben niets eigens van mij. Nu kon ik iets geheel nieuws bedenken of met deze foto’s verder gaan op photoshop. Anders mogen we er niets essentieels aan veranderen maar deze keer mochten we ‘ spelen’. En zo kreeg ik eigen foto’s waar ik plezier in had. Ik laat die nog niet zien, pas na de fotoavond dinsdag. Ik ben heel benieuwd naar het commentaar. Misschien vind hij het wel niks, maar hij, de docent, zei dat we er zaten voor onszelf en voor ons eigen plezier. En dat heb ik duidelijk gehad en als ik dan ook hoor wat beter zou kunnen, dan heb ik de volgende keer nog meer plezier. Voor nu een paar onbewerkte foto’s met duidelijk een favoriete foto van mij. Ik zeg niet welke maar dat weten jullie vast wel onderhand. Klik erop en dan zie je bij de laatste foto’s enorm veel vliegen op de bloempjes zitten. Ik wist niet dat vliegen ook nectar/stuifmeel snoepten. Of zouden ze er vocht uithalen? Ik weet het niet. Ibo vast wel.

kentering

Afgelopen dinsdag was ik weer naar het schrijfcafe in Haarlem en net als iedere keer genoot ik ervan. Thema was dit keer’ verhuizen’ en dan heel breed gezien. Ik schreef over innerlijk verhuizen en koos daarna het woord ‘ kentering’ om daar een woordgedicht over te maken. Daarin zit de kern van wat ik had geschreven.

Kentering

K kwam na jaren
E eenvoudig was het niet
N nee zeggen moet je leren
T tegenspreken vraagt oefening
E en dan komt de kentering
R  regelmatig
I  innerlijk een goed gevoel
N  niet meer bang zijn
G  geweldig als het lukt

Kentering

m’

steeds net even anders

Vorige week ben ik aan een nieuwe fotocursus begonnen en het is stimulerend, heerlijk, spannend. Onze eerste opdracht was in Haarlem en ik koos de opdracht: ‘ kleuren’ en ‘ bijna leeg’. Dat laatste was voor mij het makkelijkst omdat het een onderwerp is dat ik al veel fotografeer. Maar op een eigen wijze kleur fotograferen zonder dat het een standaardfoto wordt, dat vond ik moeilijker, omdat veel gekleurde voorwerpen mij totaal niet aantrokken. Tot ik in een smal straatje een knalrood hekje vond naast een blauw en witte achtergrond. Ik heb het van verschillende zijden op de foto gezet en het wordt dan zo heel anders. Natuurlijk ook met diafragma’s geoefend en isowaarden, sluitertijden enz. Kortom, ik liep daar uren te genieten. En nu aan de volgende opdracht beginnen maar welke het wordt dat weet ik nog niet. Hangt van het weer af.

het is er weer tijd voor

Het is weer tijd voor een Herman de Coninck, vooruit, voor twee.

nevel is een vrouw die zich traag uit-
giet over de aarde
als een lichtzwevende rivier
en lieveling fluistert, lieveling,
met haar duizend monden
en gaas legt over zijn velden
als over wonden

Als je zin voor zin leest en je het beeld erbij bedenkt, wat zou het heerlijk zijn om dat allemaal te kunnen schilderen. Helaas,dat is niet voor mij weggelegd maar in mijn hoofd kan ik het prima.Een ander soort genieten dus.

de nevel waait traag weg
als gedachten uit een geheugen
en het wordt klaar.
zonder herinnering
is de oogopslag van de zon

Herman de Coninck
uit: De gedichten 2

katwijk

Ik ben vanmiddag terug van een midweek in een strandhuisje in (of zeg je ‘ op’?) Katwijk voor ons jaarlijkse WUMMAH-uitje. En we hebben het geweldig gehad. Niet alleen door ons samenzijn maar omdat we alle weersoorten ( op sneeuw en ijs na) hebben gehad. Wat lichte regen, hoosbuien die niet ophielden, een briesje en stormkracht 8, prachtige wolkenluchten en inktzwarte lucht, maar ook gisteren een hele dag zon. Twee Katwijkse vrouwen vroegen ons woensdagochtend of we die nacht waren gebleven en of we niet bang waren want zo’n storm in september hadden ze nog nooit gehad. Nee, we waren niet bang en vonden het geweldig al kwam het water door de ramen en onder de deur door naar binnen. Maar we hadden een flinke voorraad handdoeken, we trokken de stekkers eruit en de gordijnen droogden vast de volgende dag wel weer. Genoten van de golven, de surfers ( dit alles voor de regen kwam want toen zagen we niets meer en konden we elkaar soms bijna niet verstaan).

De volgende dag kwamen ze onze ramen lappen, een shovel kwam de bergen zand weghalen zodat we weer een looppad hadden en de picknicktafel werd schoongespoten en uitgegraven. Wat een belevenis, dit hadden we niet willen missen. Denk daarbij een geweldig restaurant op nog geen honderd meter afstand ( we gingen in regenpak erheen en waren tot onze verbazing lang niet de enigen die de regen en de storm getrotseerd hadden), het strand waar je niet alleen op uitkeek maar waar je ieder moment even over kon lopen, schelpen zoeken, foto’s maken of gewoon lopen. We zijn naar de Hortus in Leiden geweest, naar Beelden aan Zee in Scheveningen en hebben gefietst. En gepraat, gelachen, naar muziek geluisterd en film gekeken. Maar bovenal hebben we genoten van elkaar en de wolken en de zee. Het zou zo maar kunnen dat we hier nog eens heen gaan. Maar nu stop ik voorlopig met vakanties hoor. Nog wat foto’s voor een impressie en je weet: klik erop om ze te vergroten.

nog even varen

Tja, wat zal ik zeggen op wat Mirjam schreef? Ik was niet echt de jongste maar hoorde wel tot een kleine minderheid van na de oorlog. En ik moet zeggen dat  soms het praten met oudere mensen boeiender is dan met tijdgenoten, al hangt dat natuurlijk erg van de persoon af. Aan boord waren boeiende oudere mensen waar wij leuke gesprekken mee gehad hebben. Waar zijn wij nu allemaal geweest, ik zal het in volgorde optikken:

We vlogen een dag eerder naar Budapest omdat wij die stad niet kenden en er wat langer wilden zijn. En het was de moeite waard, een mooie stad met prachtige oude gebouwen, heel veel standbeelden en geschiedenis. Daarna naar Bratislava, Wenen, Dűrnstein, Passau, Regensburg, Neurenberg, Bamberg, Wűrzburg, Wertheim, Miltenberg, Frankfurt, Rűdesheim, Koblenz, Keulen en we eindigden in Arnhem. Zeventien dagen waren we onderweg en we hebben enorm veel gezien.

Een van de mooiste stadjes vond ik Bamberg en daar laat ik wat foto’s van zien.

Genoten heb ik van al die verschillende bruggen waar we onderdoor gingen. Sommige waren zo laag dat we zelfs niet in onze stoel konden blijven zitten zoals op deze ene foto. We waren ook onder de indruk van de wateroverlast in Passau en zagen nog de modder tegen de ramen op de eerste verdieping en in de bomen hing aanspoelsel. Zo hoog had het water gestaan. Maar behalve wat donkerder muren en hoogtes opgeschreven op een muur en foto’s in etalages zagen wij er niets meer van. Ik schreef er een klein gedicht over en wil daarmee ook de reis daarmee hier beëindigen. Er zal misschien nog een oprisping komen, maar dan na mijn strandvakantie komende week.

passau

in de bomen
hangt het bewijs
-ik was hier-
het lentemonster
dat nu kabbelt aan
een eendenborst

m’

van budapest naar arnhem

Ik heb de afgelopen weken een beetje vals gespeeld. Net doen of ik steeds iets op Fluweelbloem zet thuis, maar daar helemaal niet zijn. Ton en ik hebben namelijk een bootreis gemaakt van 16 dagen van Budapest naar Arnhem over de Donau, Main en Rijn. En omdat er misschien geen internetverbinding zou zijn ( klopte) en ik niet wilde zeggen in het openbaar dat we niet thuis zouden zijn, heb ik net gedaan of ik nog thuis was en geregeld dat er steeds iets nieuws te lezen was. Twee jaar geleden had schoonzus Bep een riviercruise gemaakt vanaf Budapest naar Amsterdam en dat leek ons ook wel wat. Dus bijna drie weken geleden vlogen Ton en ik naar Budapest, bleven daar anderhalve dag en scheepten ons toen in op de Switserland II. We hebben een prachtige reis gemaakt. Iedere dag in een andere stad, soms twee als ze dicht bij elkaar lagen en de moeite van het bezichtigen waard, en dan kon je met een excursie mee of je ging zelf de stad verkennen. We hebben dat beide gedaan. Het is een ontspannen manier van reizen want je hoeft maar een keer je koffer uit te pakken, je bed wordt opgemaakt voor de dag en de nacht, er wordt zeer uitgebreid voor je gekookt, terwijl je aan dek zit bekijk je het landschapen de stadjes waar je langs vaart, dus je doet enorm veel indrukken op. Het is goed dat ik een dagboek bijhield want geregeld zeiden we: welke dag is het vandaag? Waar waren we (eer)gisteren ook weer? Waar wij wel moeite mee hadden is om steeds in een groep te zijn. Dat zijn wij niet gewend en wij hadden een eigen plekje nodig en vonden dat om de hoek bij de lounche. Na het diner ging Ton als een speer naar boven en ging aan ‘ ons’ tafeltje zitten. We zaten dan een beetje onzichtbaar er toch bij. Ik laat wat foto’s van de boot zien zodat je een indruk hebt van onze ‘ bootomgeving’. Veel tijd om verder de foto’s uit te werken heb ik niet want komende maandag ga ik op WUMMAH naar Katwijk. Maar wie weet lukt het me nog wat andere foto’s te laten zien, dat hangt ook van het weer af want als het zo lekker blijft zit ik liever in de tuin dan boven. Je merkt het dus wel.

Klik op de foto’s om ze te vergroten.

buigzaam

Als je zelf niet lenig bent met je lijf, dan moet je je geest lenig houden, of anderen. Ik heb het gecombineerd. Ik vond een oude foto van een vrouw die achterover boog. Met die foto ben ik gaan spelen en geen idee meer hoe ik tot dit gekomen ben maar ik vind het nog altijd leuk om naar te kijken en te ontdekken: hoe zit dat ook weer in elkaar?

Verder kijken »