le colombier

Heel veel jaren geleden, de kinderen waren nog klein, kampeerden wij eens op een schitterende kasteelcamping, de Colombier, in Frankrijk. Onze A. sprak het uit als ‘ kolombier’, gewoon op z’n Nederlands en dat lieten wij zo. Voor ons alle vier was dat een van de mooiste campings waar we geweest zijn. Ton was toen jarig en we gingen op het kasteel dineren in een deftige zaal. De kasteelvrouwe kookte, dat deed zij graag stond in de folder. Er stond niet dat zij niet zo goed kon koken, de aardappelen wat glazig, het vlees wat taai, maar bijzonder hebben we het wel ervaren. En dit jaar is er een vriendin van onze M. Met haar kinderen naar precies dezelfde camping geweest en ook zij vond het een va nde mooiste plekjes campings waar ze had gestaan. Bovenstaande tekening heb ik daar gemaakt en in die toren kon je ijsjes kopen en voor de volwassenen was er ’s avonds een bar geopend. Geen idee of we daar ook geweest zijn, vast wel een keer om te kijken.

het huishouden

Ik haat het huishouden!                                                                   
je maakt de bedden op,                                                                               
je doet de vaat-                                                                                     
en zes maanden later kun je                                                     
weer opnieuw beginnen.

 Margaret Atwood

 Hier voeg ik helemaal niets aan toe.

augustus

AUGUSTUS 2004

Als alle gestolde tijd
omgezet in daden
wijsheid was geworden
zou dit het laatste boekje zijn.

Dan zou ik het sluiten
mijn armen spreiden
en wegvliegen van de grond
naar nieuwe avonturen.

Ik zou nog even omkijken
naar de aarde beneden
en wegvliegen van de grond
ik was één van hen daar.

Maar dan zou ik mij verwaaien
als wind met de wind
en zou daar beneden
even verkoeling geven.

Bram Vermeulen

(laatste gedicht in het laatste dagboek
(nummer 65) van Bram Vermeulen)

 Lees dit gewoon een paar keer stukje voor stukje en geniet ervan. Vooral de laatste strofe vind ik zo troostend als je weet dat hij daarna overleed, dat misschien voorvoelde en zo nog zijn nabestaanden wilde troosten, aanraken.

koffie

Ik ben gek op koffie en drink het sterk en vaak. Nu wordt er beweerd dat je dat beter niet kunt doen, thee zou veel beter zijn. Ik had daar nooit een weerwoord tegen en dacht: misschien is dat wel zo, maar ja, een mens mag toch wel één ondeugd hebben? Maar toen kwam ik in een mapje iets tegen dat ik daar ooit in had gestopt ( handig als je van alles leest en dat vervolgens opslaat voor je weet maar nooit) en daar stond op:

Volksgeneeskunde

Tegen de hik een koffieboon eten

Tegen maagzuur een oneven aantal koffiebonen eten

Tegen maagpijn na het eten een puntje gemalen koffie eten

Koffiedik eten om bleekzucht te genezen 

Om heimwee te overwinnen een snuifje  kerkhofaarde in de koffie doen en opdrinken

Tja, daar kan de theedrinker dan niets meer tegenin brengen, vind je niet? Zoveel goeds in een paar simpele koffiebonen. Met een glimlach schenk ik mij nog  een kopje in.

het verkeerde been

MET HET VERKEERDE BEEN UIT BED STAPPEN.

Het ‘verkeerde been’ is dan het linkerbeen. Het merendeel van de mensen is rechtshandig en dat is in de taal en het volksgeloof niet zonder gevolgen gebleven. In alle culturen staat links voor slechts en rechts voor goed. Wanneer mens dus vroeger constateerde dat iemand in een slechts humeur was, dacht men aan een magische oorzaak, en zo kon het vermoeden rijzen dat de kwaaie stemming veroorzaakt werd doordat de betrokkene op de verkeerde manier de dag was begonnen. Hij had met zijn rechter been uit bed moeten stappen.

De taalkundige sporen van de discriminatie der linkshandigen zijn gemakkelijk aan te wijzen: slinks, een woord dat verwant is met links en vroeger dezelfde betekenis had, heeft alleen nog maar een ongunstige betekenis. Hetzelfde geldt voor het leenwoord sinister, dat in het Latijn ‘links’ betekende. Links is afgeleid van link, een woord dat naar gevaar verwijst (linke soep).

 In en rond Haarlem wordt het woord ‘link’ ook anders gebruikt: ‘wat link!’ betekent hier: wat leuk! Ik ben trouwens wel blij dat ik lichamelijks rechts ben na het lezen van bovenstaand stuk.

strand en zee

Zoals bekend ben ik dol op de zee maar niet zo hier in Zandvoort. Teveel mensen, te druk. Maar op zo’n dag met niet zulk goed weer en er maar een paar mensen lopen, dan loop ik er wel graag. En dan maak ik natuurlijk foto’s die ik thuis ga bekijken en soms bewerken tot een tekening. Zoals deze. Zo heb je voorpret, pret ter plekke en na afloop. En misschien doe ik er nu een ander weer plezier mee. Niet gek he voor één foto? klik erop om te vergroten.

fruit en patat

In een sinaasappel zitten evenveel vitamines als in 60 zakken patat. ik aan tellen en aan het rekenen, kom ik erachter dat ik veel te weinig patat eet.

Herman Finkers

 Ik denk dat Ton het helemaal begrijpt want als je patat kunt eten in plaats van fruit, dan doe je dat toch? Hoewel, als het fruit klaar wordt gemaakt en voor hem neergezet, dan eet hij het wel. En aardbeien eet hij gewoon uit zichzelf, dus eigenlijk valt het best mee en zit ik een beetje te overdrijven, net als Finckers.

eendenzo

KUNSTEEND

De stenen eend lag jaren voor het raam
te kijken naar de wilde tuin en zag
het gras en hoe de vijver water ving
en sneeuw en kort bevroor.

Uit het penseel gevloeid is zij rondom
met veren op haar borst beschilderd, lokeend
tot kunst verheven en verpleegd.

Chr.J. van Geel

Oh zo’n stuk zin te schrijven als’ hoe de vijver water ving’. Op de dichtgroep wordt ook vaak gezegd: niet uitleggen maar beschrijven. Hier wordt niet expliciet gezegd dat het regent maar je weet het toch.En over dat verpleegd heb ik zitten denken en ik zag voor me dat zij wat beschadigd is geraakt door het vele afstoffen, hoewel, mensen met een wilde tuin zijn volgens mij niet van die afstoffers. In ieder geval, wat beschadigd geraakt en met verf en penseel weer voorzichtig bijgewerkt. In de jaren 80 had volgens mij bijna iedereen een houten eend voor het raam. Bij mij staat er boven nog steeds een, maar dat is wel een heel mooie, weliswaar beschadigd met, juist, bij het afstoffen tegenaan gestoten en stuk afgebroken. Maar daarom hoefde hij nog niet weg. Alleen kijkt hij niet op de vijver uit want dat vond ik wel en kwelling voor een eend. Wel water zien en niet mogen.

een grote stap

Mijn jongste broer gaat een grote stap maken in zijn leven. Hij gaat emigreren naar Frankrijk. Hij heeft daar al heel lang een huis en gaat daar binnenkort met zijn kat heen. Al menigmaal is hij heen en weer gereden met een bus vol spullen, ook heel veel van onze moeder. Zo heeft toch een stukje oud thuis in zijn nieuwe thuis. Hij moet nog heel veel klussen maar dan zal het een heerlijk huis zijn in een prachtige omgeving. Vanmorgen hebben we voorlopig afscheid genomen en dat voelt best gek. Ik moest denken aan het moment dat mijn moeders zus Marie naar Australie ging in de jaren 50. Ik weet nog toen de boot wegvoer mijn moeder zei: ” nu zie ik haar nooit meer”. Maar hoe anders zou dat worden toen er meer welvaart kwam. Mijn moeder daarheen en mijn tante vele malen hierheen. Tja, als je kinderen in je oude land en je nieuwe land heb blijf je heen en weer gaan. Ik heb naar een illustratie zitten zoeken voor bij het stukje over mijn broer en jawel, in een van de vele mapjes vond ik een passende. Het is een foto die ik ooit eens heb bewerkt. Tot nu toe had ik er nog geen bestemming voor, nu dus wel.

niertjesdag

Vandaag vieren we weer niertjesdag en wel een speciale: het is vijf jaar geleden dat ik Ton een nier van mij gaf. En wat is er veel gebeurd in die tijd. Als ik eraan denk hoe hij thuiskwam en hoe hij nu in zijn nieuwe knalgroene broek weer op de fiets zit, dan is dat een wereld van verschil. Dankbaar is het woord dat voor mij daarbij hoort. Dankbaar voor het herstel dat er niet in leek te zitten, dankbaar voor al het medeleven van zoveel mensen, dankbaar dat wij bijvoorbeeld over enige tijd een bootreis gaan maken over enkele rivieren in Europa, dankbaar dat de kinderen vanavond het met ons komen vieren en dat nichtje M. eraan heeft gedacht en namens haar en haar man  A. deze kaart stuurde. Deze dag staat gewoon bij haar op de verjaarskalender! Heeft ze duidelijk van haar moeder, niet van deze tante want die is wel attent maar vaak op een dag eerder of later want data en ik verschillend wel eens van mening.

Verder kijken »