De pakezel

Waarom nemen mensen niet vaker de kruiwagen? Omdat ze denken dat er zand of tuinafval in moet. Dat moet niet. Je kunt er ook je koffer in doen, je rugzak of je tent. Na de vakantie breng je je kind in de kruiwagen naar school. Dat vindt het enig. Eenmaal op het schoolplein aangekomen, kieper je hem zo de zandbak in.

VaraTVMagazine 31, juli 2005

De wandelaar

Waar zit je verstand? In je hart, dachten ze vroeger. Later verhuisden je gedachten naar je hersenen. Waar je werkelijk mee denkt, daar kwam ik pas achter op de middelbare school. Wij kregen les van paters. Als die echt goed wilden nadenken, gingen ze brevieren. Uren liepen ze dan rondjes op de binnenplaats. Dat hielp, zeiden ze. Denken doe je, begreep ik, met je voeten.

VaraTVMagazine 21, mei 2005

Omdat ik momenteel de tol moet betalen voor enkele leuke dagen maak ik het me er een beetje makkelijk vanaf met twee citaten van Midas Dekkers. Ik blijf ervan genieten, ook als ik ze al een paar keer heb gelezen.

 

ww

Deze twee letters staan voor Wereld Weekend. Afgelopen vrijdag zijn Ton en ik eerst naar Zutphen gegaan naar broer Frank. Hij had een goede dag dus kon hij even met ons mee naar de kruidenier. ( ik maak duidelijk geen reclame voor een winkel, die merk je wel). Toen was het kaarsje op en gingen wij verder naar Brummen naar M. en K. Altijd fijn om daar te zijn en helemaal met dat heerlijke weer tot laat samen in de tuin zitten. Ze hebben een jong katje en dat is net een hondje. Als je zijn speelgoedmuis gooit, vangt hij hem en brengt hem in zijn bek terug naar de gooier en dat houdt hij langer vol dan de gooier. Het is een speels ding met prachtige groene ogen.

De volgende morgen gingen we eerst langs een schitterende showroom van antieke auto’s in Brummen en daar ben ik heerlijk aan het fotograferen geweest en terwijl de anderen de hele auto’s bekeken, zag ik alleen details.

Vervolgens zijn we naar Zwolle gereden naar museum De Fundatie. Dat stond al lang op ons verlanglijstje maar in een dag heen en weer is voor ons wat veel omdat kunst bekijken heel vermoeiend kan zijn.  De nieuwe koepel van het museum is schitterend, de collectie om steeds weer te bekijken en de wisseltentoonstelling van werk van Jeroen Krabbe vond ik geweldig. Al heel jong tekende hij en zijn vader heeft die tekeningen bewaard en wat Jeroen erbij gezegd had schreef zijn vader erbij. Je snapt dat hij uit een kunstminnend milieu komt want als je als vierjarige een poes tekent en daarvan zegt dat het wel op een poes van Picasso lijkt, dan heb je al wat kunsthistorie tot je genomen.
En nu zijn die tekeningen de basis geworden van een zaal vol grote schilderijen. Ik zal laten zien wat ik bedoel. Ik heb de oorspronkelijke tekening van die poes gefotografeerd en ook het werk waarin die is opgenomen.
 
Je moet echt even op de foto’s klikken om ze vergroot te zien. En hiermee was het feest nog niet ten einde. We gingen nog even een bezoekje brengen aan het andere museum dat bij De Fundatie hoort in Heino:’ kasteel ‘t Nijenhuis”. Omdat het binnen zo warm was hebben we vooral in de beeldentuin gekeken en daarin was zo’n verscheidenheid aan beelden dat ieder er wel iets van zijn smaak vond. En ik ben een alleseter, dus gaan we nog een keer terug om er wat meer tijd door te brengen.

Na een rustige avond in de tuin en een nachtelijk onweer waar geen einde aan leek te komen brak de zondag aan die we met z’n vieren afsloten met een concert in de tuin van kasteel Middachten. Lenny Kuhr trad daar op en zij heeft mij tot tranen toe geroerd met haar liederen. Neem zinnen als ‘ Het land van mijn geheugen heeft geen nooduitgang’ en ‘ Er werd een woord geweven met draden uit een ver verleden’. Het gitaarspel van haar en haar begeleiders, de omgeving, het samenzijn, het was een heerlijke afsluiting van een werelds weekend. En Lenny Kuhr heeft ons de hele weg terug toegezongen.

de kunst van ruzie maken

De kunst van ruzie maken

Er waren eens twee monniken die al veertig jaar bij elkaar woonden en nog nooit ruzie hadden gehad.
Op een dag zei de ene monnik tegen de andere: “ Vind je het ook niet eens tijd worden dat we ruzie hebben, al is het maar één keer?”
“Goed”, antwoordde de andere monnik. “Laten we meteen maar beginnen. Waar zullen we eens ruzie over maken?”
“Over dit stuk brood misschien?” opperde de eerste monnik.
“Oké, laten we ruzie maken over dit brood. Hoe gaan we dat aanpakken?, vroeg de ander weer.
“Dit brood is van mij, en van mij alleen,” zei de eerste monnik.
“Oh ja? Houd het dan maar”, zei de tweede monnik.

Een verhaal uitgegeven door zintenz.nl

Dit soort korte verhalen vind ik heerlijk om te lezen en te herlezen en er wat over na te denken. In wat voor vreedzame wereld lev n deze monniken? Bestaat zo’n wereld eigenlijk wel want de verhalen over kloosters vertellen ook over afgunst, neerkijken op anderen en andere eigenschappen die wij buiten het klooster ook hebben maar waarvan je denkt dat die bij de kloosterpoort werden achter gelaten. Maar niets menselijks is hen vreemd, behalve bij deze twee. Is het misschien omdat zij afgezonderd leven en slechts met z’n tweetjes zijn? Maar dat zou juist ook weer een bron van ergernis kunnen zijn, altijd samen met dezelfde persoon bij alles wat je doet. Geen afleiding door anderen.

Totaal buiten hun belevenswereld is het maken van ruzie. Wat een vrede zal er in hen huizen en hoe lang zouden zij erover gedaan hebben om dit te bereiken? Dat vertelt het verhaal niet, maar ik denk een groot deel van hun leven. Ik heb zo te lezen nog een lange weg te gaan maar hopelijk heb ik nog even de tijd.

citaat

Anders nog iets? – Ja een babi pangang graag. – Mevrouw, we hebben hier een Franse keuken. – Ok Donnez-moi une babi pangang svp

Herman Finkers

sint jozef

Vriendin L. stuurde een mail waarin stond dat alleen het begraven van het Jozefbeeld niet genoeg is. Gedurende negen dagen (een novene) moet er iedere dag een ander gebed bij uitgesproken worden. Nu weet ik van vriendin B. dat zij daar, net als ik, niet zoveel voor voelde. Het gebed staat te ver van ons af. Zij zei gewoon: “Jozef, je kan het’. En het werkte. Ton las net op internet dat er meer Jozefbeeldjes worden verkocht dan jaarkaarten voor Ajax. Vanavond tijdens het sproeien van de tuin zal ik hem weer vriendelijk aanspreken op zijn verantwoordelijkheid. En morgen is het weer gewoon afwachten wat de kijkers ervan vinden.

het phoenixpad

 Onlangs was ik met Folkje op fotosafari in het Purmerbos. We liepen het Phoenixpad, een beeldende poëzieroute van 1642 stappen. We kwamen binnen onder een ijzeren poort en mochten een wens doen. Ik was hebberig en deed er twee waaronder de wens om een koper voor ons huis te vinden. En zie, woensdag hebben we weer een kijker. Of zou Jozef aan het werk zijn geweest? Maakt niet uit, terug naar het bos. Kun je een mooiere combinatie maken dan natuur, poëzie, mooi weer, een fototoestel en een fotomaatje? Nou, dat allemaal hadden wij dus. We hadden een vragen/informatiekaart bij ons en dat met het zelf lekker rondkijken leverde ons een puur heerlijke uren en enkele mooie foto’s. En heel veel leuke foto’s. Folkje is erg goed in macrofotografie en heeft me twee foto’s doorgestuurd, en een foto waar ik aan het fotograferen ben en bij het phoenixbeeld. Laten we daar maar mee beginnen. klik erop om ze te vergroten.

Natuurlijk heb ik Folkje ook op de foto gezet terwijl zij aan het fotograferen was en leuk is te zien hoe zij door een uitsnede boven een gedicht een foto maakt en daarna heb ik daardoor ook een foto gemaakt en dat is dan wat je als een soort schilderij ziet. Je ziet haar ook een foto maken door een opening in het ijzer en dat heb ik ook nagedaan en het resultaat zie je ernaast. Er waren gedichten die met ijzeren ondergrond en al de boom ingroeiden. Niet echt natuurlijk, de boom groeit erover heen, maar het lijk net of de bordjes de boom zijn ingekropen.

Dan was er aan een boom een Matisse vogelhuisje. De uitleg erbij was dat Matisse aan het eind van zijn leven toen hij niet meer kon schilderen allerlei bladeren uit papier knipte en die vormen zitten nu aan het huisje. Toen wij langs een poeltje liepen zagen we allebei een dame in het water liggen. Nu hebben wij fantasie maar als je goed kijkt zie je haar ook. Zo, heb je met het warme weer toch een rondje natuur gemaakt zonder vermoeid te raken.

late liefde

Late liefde

Zwaar gerimpeld
glad geschoren
geurend naar aftershave
klopt hij bescheiden
op de deur
van kamer 109
en kust dan
haar blije gegroefde gezicht

Tjebbe van Dijk

Zelfs al houd je niet van gedichten, dan lees je dit gedicht met een glimlach op je gezicht nog een keer en zie je het helemaal voor je. En je gunt het de man en de vrouw, hun late liefde.

iris

Afgelopen week ben ik veel met fotografie bezig geweest. Eerst met I. naar het
Haarlemmermeerse Bos, daarna met Folkje naar het Purmer Bos ( daarover later meer, ik moet de foto’s nog op de computer zetten) en vrijdag hadden we een bijeenkomst van ons fotogroepje. We maken op het moment korte series waarin wij een ontwikkeling/ beweging laten zien. Ik heb in Bretagne een week lang een struik irissen gevolgd en iedere dag een foto gemaakt. In onze vijver groeit een gele lis, de enige inheemse lis die graag dichtbij het water staat. Omdat irissen prachtige kleuren hebben werden ze vroeger in verband gebracht met de regenboog. Iris is de godin van de regenboog.

klik op de foto’s om ze vergroot te zien

ips en vips

 

Gisteren schreef ik al over het opbouwen van het concours hippique en de foto’s die wij daar maakten. Duidelijk werd waar de vips op zouden zitten en waar de ips. Betalende toeschouwers heb je nodig, dat zijn dus de ips ( belangrijke personen). Daar heb je er veel van nodig dus die zet je op plastic kuipstoeltjes vlak naast elkaar op de tribune. Dan zijn er sponsoren met aanhang nodig en dat zijn de vips ( erg belangrijke personen). Die laat je binnenkomen via de rode loper met aan weerszijden van die glimmende paaltjes met daartussen een rood koord. Daarna nemen zij plaats op rode of blauwe gestoffeerde stoeltjes. Ik weet niet of daar standsverschil in zit in die kleuren. Duidelijk is dat wel tussen de plastic en de stoffen stoeltjes. Het heeft mij in ieder geval een aantal leuke foto’s opgeleverd. Klik erop om ze te vergroten.

watergordijn

Vanmorgen met I. gefotografeerd in het Haarlemmermeerse Bos. Eerst ‘ gewoon’ wat natuur, toen zag ik prachtige stenen uit de voormalige Japanse tuin van de Floriade, maar daarna werd het echt leuk want ze waren het concours hippique aan het opbouwen. Dus tribunes van onderaf op de foto, van opzij, al die stapels stoelen en andere ritmes die we ontdekten in gewone dingen werden op de foto vastgelegd. We gingen ieder in ons eigen tempo maar genoten hetzelfde. En hoe langer je kijkt, hoe meer je ontdekt en hoe meer je ontdekt, des te langer blijf je op een plek. Tegen lunchtijd liepen we naar het restaurant, ook een restant van de Floriade. En daar stroomt nog altijd het water over het dak, over een glazen uitbouw en langs glazen ramen omlaag. Je snapt het, ook daar werd op de heen en terugweg halt gehouden, want de zon stond net weer anders waardoor de kleuren weer anders waren dan een uur daarvoor. Vandaag laat ik een paar waterfoto’s zien, morgen komen de stoelen aan de beurt. Klik op de foto’s om ze vergroot te zien. De foto’s zijn niet bewerkt, alleen wat scherper gemaakt indien nodig. De kleuren komen door de zon en door mijn polarisatiefilter waar ik soms wat aan draai en verrast wordt door het resultaat.
En deze heerlijke dag werd afgesloten met het goede bericht dat broer F. geen uitzaaiingen heeft! Nu wordt er verder aan de reuma gewerkt.

Verder kijken »