mooie junidag

Na een dag buiten ga ik even de mail bekijken en daar vind ik een passend gedicht, toegestuurd door Els. En hoewel het niet windloos is, plaats ik het toch vanwege de sfeer die het ademt en de titel: geluk. Want wat heb je toch een geluk als je in vrede in je tuin kunt zitten genieten van de planten, de zon, de vogels en drie bridgevriendinnen.

Geluk

De juniavond windloos en bladstil,
Een tas van groen die niet bewegen wil,
Oudgoud de zon weldadig in de kruinen.
Niets dat gebeurde en niets meer op til.

Anton van Wilderode

pril

 

Wat is dat genieten: zitten in de zon in de tuin en niets te moeten. Dan pak ik al snel wat teken en schrijfspullen en wat te lezen. Gisteren dus ook. Ik had mezelf onlangs op het zoveelste schrijfboek getrakteerd want een grootte en uiterlijk als deze had ik nog niet. Ik heb erin zitten schrijven en opeens had ik zin om zomaar wat te tekenen. Ik pakte een zwarte pen en liet mijn hand een lijn trekken zonder daarbij na te denken. Toen hij klaar was, dat weet je direct, keek ik ernaar en zag er direct iets ontroerends in. Dat schrijf ik eronder. Kijk eerst zelf maar en ontdek wat jij erin ziet.

Dit schreef ik erover:

dit is het schuchtere begin van een verliefdheid. Er is nog afstand, ieder heeft zijn eigen plek, maar de verbinding is gelegd. De een kijkt koesterend naar de ander, maar die ander is nog wat verlegen, maakt zichzelf nog wat klein. De voet nog aan de aarde en naar achter gekeerd: snel omdraaien en vluchten kan nog. Maar je ziet de zachtheid naar elkaar toe, de wil om zich naar elkaar toe te buigen.

Dit vind ik altijd zo ontroerend om te zien: je wel willen overgeven maar het nog niet durven. De aarzeling, de onzekerheid, maar ook de wil om het wel te durven, straks, later. De verbinding blijft; de handen ineen, de ogen blijven naar de ander kijken, nemen de ander in zich op en zien alleen het mooie, het zachte, lieve, beschermende. Zelfs zonder bril is dit roze gekleurd. Grappig, roze staat ook voor homo. Dat betekent dus dat ook op hun liefde, genegenheid zegen rust want hoe kan liefde ooit verkeerd zijn? Haat, achterdocht, afgunst, dat is verkeerd, maar liefde niet. Liefde die het kwetsen van een ander uitsluit kan nooit verkeerd zijn.

zo gaat dat

Met het raam open zit ik op mijn kamer en geniet van het vogelgefluit. De was hangt in de zon, de hulp is aan het poetsen en nog even dan ga ik lekker in de tuin zitten schrijven. Maar eerst even iets te lezen en te kijken plaatsen. Vorig jaar gaf ik Astride een aantal gedichten van mij mee en daar maakte zij tekeningen bij. Dit jaar kreeg ik een paar van die tekeningen, wel veranderd inmiddels, van haar mee op vakantie om erbij te schrijven. Bij onderstaande tekening maakte ik het volgende gedicht:

vermoeid trekken zij voort
door vreemde streken
huis en moed verloren
hebben alleen elkaar
een hand, een schouder
de warmte van het samenzijn
is hun enige deken

vermoeid trekken zij voort
door alle eeuwen heen
de verjaagden der aarde

m’

druk geweest

Afgelopen dagen had ik een nicht te logeren uit Chicago. Althans, ik dacht het een nicht was, maar het bleek een nicht van mijn moeder te zijn. Haar moeder en mijn oma ( mijn moeders moeder) waren zussen. We hebben bladen vol namen zitten opschrijven, zo van: wie is nu van wie, hoeveel kinderen, wie kennen wij ervan enz. We hebben oude foto’s bekeken, namen erbij gezet die ik niet kende en eindeloos over van alles zitten praten. Susan, zo heet zij, is dol op Holland en omdat zij maar vier dagen hier was, hebben we haar via Madurodam, Blokzijl, Giethoorn en een stadswandeling door Haarlem met M. een kijkje laten nemen in Holland. Zij heeft de horeca ook goed leren kennen. We hebben haar kroket leren eten ( vond ze ‘ lekker’, nieuw woord voor haar), pannenkoek, daar was ze al me bekend maar ze vond het heerlijk en een broodje haring. Toen wij dat gingen kopen en zij het zag vroeg ze of die nog gebakken werd. Nee, die eet je rauw. Haar gezicht betrok en nog meer bij de eerste hap. Dapper heeft ze de helft op gegeten, maar toen ging het haar zo tegenstaan dat zij er toch mee stopte. Omdat ik niet weet of zij met haar gezicht op Fluweelbloem wil, doe ik er een foto van Ton en mij bij.

Zij is over het geheel zo tevreden dat zij in de herfst weer terug wil komen. Zij is welkom. Maar ik ga nu een weekje bijkomen .

« Previous Entries