Kippenvel

Omdat ik het zelf niet leuker en duidelijker kan schrijven, neem ik onderstaand stuk in zijn geheel over. Ik vind het echt een stukje voor Fluweelbloem.

Kippenvelmuziek
Sommigen krijgen het bij het horen van een aria van Mozart, anderen bij de koorgezangen van Scala en sommigen zelfs bij een stevig rocknummer van Metallica. En dat terwijl kippenvel niets anders doet dan uw haren rechtop zetten. Niet meteen een wezenlijke bijdrage tot uw muziekbeleving, als u het aan ons vraagt.

Maar hé, u kan er ook niets aan doen. Net zo min als u er iets aan kan doen wanneer u kippenvel krijgt van een krijtje dat over het schoolbord schraapt of zelfs als u alleen nog maar aan het geluid van een tandartsboor dénkt. Trouwens, niet alleen geluiden veroorzaken rillingen, ook het aanraken van bepaalde materialen, zoals nylon of schuurpapier, kan uw haren rechtop zetten.

Vaak verschijnt kippenvel bij negatieve gevoelens. Dat wordt heel duidelijk in de dierenwereld: bij angst of gevaar zien dieren met rechtopstaande haren er groter, dikker en vooral angstaanjagender uit. Een evolutionair voordeel om u tegen te zeggen (al ziet het er bij ons nét iets minder afschrikwekkend uit…).

In het geval van muziek moeten we de verklaring elders zoeken. Het lijkt immers alsof ook positieve gevoelens het krijgen van kippenvel aanmoedigen. Denk ook maar aan het ontroerende einde van een film of aan Tia Hellebout’s sprong naar goud op de Olympische Spelen in Peking. Helaas zijn er niet veel wetenschappers die hun eer proberen te halen uit onderzoek naar dat “positieve” kippenvel. Er zijn belangrijker klussen te klaren, moeten ze denken. Het blijft dus speculeren naar de reden waarom ontroering onze haren ten berge doet rijzen.

Men vermoedt dat muzikale rillingen opgewekt worden door een verrassingseffect. Bij een sterk crescendo bijvoorbeeld, eindigend in een bombastische veelheid van instrumenten. Of omgekeerd, wanneer alle partijen wegvallen en de violist u met een frêle solo in vervoering brengt. Maar ook die vlag dekt de lading niet, want ook nummers die u door en door kent kunnen het effect teweegbrengen.

Hoe je het ook draait of keert, die kleine spiertjes in je huid zijn oncontroleerbaar: kippenvel krijg je of krijg je niet. Net zoals al die andere emotionele reflexen: van blozen en verliefde vlinders in je buik tot verbleken en verstijven van schrik. Waar wetenschappers wél al achtergekomen zijn, is dat de meest emotionele muziekpartijen het beloningscentrum in onze hersenen activeren. Dat is hetzelfde gebied als dat wat in werking treedt bij het eten van chocolade of bij het gebruiken van cocaïne. Luister dus maar lekker verder naar die kippenvelmuziek: het is gewoon genieten.

Uit:www.technopolis.be

klein grut

Gisteren was ik even op de fiets naar het dorp en zag in het meerkoetennest jonkies. Oh, en dan geen fototoestel bij je hebben. Maar gelukkig heb ik nog wat in voorraad al haalt dat niet bij verse foto’s wat gevoel van’ oh wat leuk weer’ betreft. Ook geen tijd op dit moment om op zoek te gaan naar de lammetjes buiten in de wei dus ook daar iets uit de oude doos. Voor mijn raam bloeit de prunus roze en rond de bloemen vliegen de bijen. Ook de meesjes zitten erin, op zoek naar insecten. De prachtige treurwilg wordt iedere dag groener, dus het is gewoon tijd voor wat voorjaarsfoto’s na al die tekst van de vorige Fluweelbloem. Dank voor de complimenten en inderdaad Els, ‘Denkend aan Haarlem’  is ook een boek dat Haarlemmers ( en ex-Haarlemmers) in de kast zouden moeten hebben. Hoewel, wie ben ik om dat te zeggen. Nu dus het kleine grut. Klik erop om ze te vergroten.

het Spaarne stroomt

Na het bridgen kan ik nooit snel inslapen (anders ook niet trouwens), maar dan ben ik wakkerder dan anders. Dus dan kijk ik de boekenrij langs van ‘ wat zal ik nu eens pakken’. En ik pakte gisteravond het juiste boek, een boek dat ik verwaarloosd heb ( te weinig gepakt en ingekeken) want het is zo mooi van vorm en inhoud en zo veelzijdig en iedereen die in Haarlem geboren is of er woont zou het moeten aanschaffen en helemaal als je langs het Spaarne woont.

Het heet ‘ Het Spaarne stroomt’ en is samengesteld door George Moormann en uitgegeven door de fantastische Haarlemse uitgeverij ‘ DE ZINGENDE ZAAG’.

Inhoud van het boek:een 4000 jaar oude rivier in 400 jaar poëzie en proza’. Er staan afbeeldingen in van heel oude landkaarten, foto’s, stadsgezichten, stukken uit kranten en nog heel veel meer. Ik moest lachen toen ik een oude anekdote las die wijzelf ook vaak verteld hebben. Hij werd verteld door de schilder Kees Hak die wij ook kennen omdat hij ooit deel uit maakte van de toenmalige schoonfamilie van een van mijn broers.

Het verhaal speelt zich af op het Visserseinde in Spaarndam waar een aantal naast elkaar gelegen onbewoonbaar verklaarde woningen gebruikt werden als atelier en woning door o.a. Frans Verpoorten die de tussenmuren had weggebroken. Op een dag kwamen een stel zigeuners langs met tapijten. Frans keek boven uit het raam en zei dat hij geen interesse had maar zijn broer hiernaast wel. Hij rende naar beneden, deed een raar hoedje op en opende de deur van ‘ zijn broer’ en zei ‘ oh, dat is echt iets voor mijn broer om dat te flikken, ik hou helemaal niet van die rotzooi’.

Ook de post werd door Frans Verpoorten in de maling genomen. Bij iedere andere deur die hij opende vroeg hij steeds:’ is er nog wat voor mij bij?’

Bij het woord Spaarndam sta ik niet vaak stil om te bedenken dat het een dam is in het Spaarne, maar dat is wel zo. In het boek staat:’ Het dorp ontstond in 1285 toen er een dam werd aangelegd om het water van het IJ, dat in open verbinding stond met de Zuiderzee, te keren.’

Ik sluit dit stukje af met het couplet uit het lied “ Het Spaarne stroomt’ van Lennaert Nijgh:

Het spaarne stroomt
het Spaarne stroomt
het Spaarne stroomt voorbij

« Previous Entries