bewegen

 Het liefst zou ik bewegen als een kat:
lui, loom, ontspannen, soepel, alert, speels.
Een poes kan gestroomlijnd van de ene
beweging overgaan in de andere.
Ontspannen liggen, oortjes alert, één oog open.
Een vlinder, een sprong, een uithaal:
mis.
Even uitrekken, omkrullen en verder ontspannen
liggen in de zon of naast de verwarming.

zin in zon

Vandaag scheen de zon, maar ik had geen tijd om erin te zitten/lopen/fietsen. Werk ging vandaag voor het meisje. Vanavond met Ton onze trouwdag gevierd en daarna op bed tv liggen kijken en tijdens de reclame mijn dagboek van Frankrijk door zitten lezen. Daar kwam ik ook het volgende gedicht tegen dat ik bij een tekening van Astride maakte. Ik heb er een foto bijgezocht die ik onderweg maakte.

ik heb zin in de zon
en licht buitelende wolken
die openscheuren
en geel doorlaten
dat zich voegt
in felle velden koolzaad

5hoekkunstroute

Gisteren en vandaag deed ik samen met Astride mee aan de 5hoekkunstroute, voor het eerst. Wij kregen expositieruimte in het kantoor van onze A. Het was een druk maar heerlijke weekend. Ik ‘hing er’ met foto’s en Astride met schilderijen en 3d-kunst. Veel mensen die wij kenden kwamen langs en dat vonden wij heerlijk. Maar ook veel onbekende bezoekers hebben we gehad en daar hebben we leuke gesprekken mee gehad, zelfs in het Engels en Frans, jawel, wij gingen internationaal. Natuurlijk waren er ook echte kijkers die geen toelichting van ons wilden, zij wilden gewoon in eigen tempo kijken naar wij wij te bieden hadden. Voor degenen die niet konden komen of die nog even opnieuw willen kijken, hierbij de foto’s die ik tentoon stelde. Klik erop om ze te vergroten.

Deze eerste vier zijn gemaakt in de 5hoek. De andere foto’s zijn binnen of rond Haarlem gemaakt.

Ik heb ook een aantal kaarten met gedichten van mijzelf daarop verkocht. de kaart die uitverkocht was, was met het volgende gedicht erop:

net als een boom in het voorjaar
bot ik naar alle kanten uit
groen en slank van binnen
mollig in de etalageruit.

golvenlucht

golvenlucht

dit is de zee
de eeuwige zee
waarin blauwen
dooreen stromen
golven breken
tot schuimend licht

m’

even bijpraten

Ja, het is de moeite waard om eens in een ander hoek van Frankrijk te gaan kijken. We begonnen aan de Maas in Fumay. Zou ik het je niet aanraden voor een langer verblijf maar als etappeplaats was het prima.

We hadden een gids met allerlei overnachtingsadressen en onderstaande was onze eerste. Heerlijke oud chic maar schoon en bijzonder om eens in zo’n oud frans bed te liggen ( met moderne goede matras).

Op zondag gingen we verder via Reims omdat we de kathedraal wilden zien. Hij viel ons wat tegen, maar mogelijk zijn we ondertussen wat te verwend met mooie kerken. Maar voor mij was de bonus de lachende engel in het voorportaal. Volgens mij had ik die al eens eerder bij een andere kerk ook gezien. De gebrandschilderde ramen van Chagall en de modernere. Dat is genieten, altijd weer. We rijden verder in een richting die we niet van plan waren: Picardie. Maar dat is leuk van gewoon gaan waar je wilt, dan kom je nog eens op onverwachte plekken. Zoals ons volgende onderkomen: een kasteelachtig boerderijencomplex en we krijgen de mooiste kamer, met eigen balcon en schitterend uitzicht. Binnen ook leuke oude meuk maar netjes. Ik vind dat leuker dan Ton.

Je ziet dat we de eerste dagen nog lekker zon hadden. Klik op de foto’s om ze te vergroten.

iets gemerkt?

Waarschijnlijk niet want A. heeft naadloos mijn werk overgenomen op Fluweelbloem. Ik was namelijk met Ton op vakantie. Twee weken Frankrijk en het was heerlijk. We hebben enorm geboft met het weer als ik nu lees hoe het elders in Frankrijk was en is. De eerste week zijn we op de bonnefooi gegaan via chambres d’hotes en we zijn in prachtige vergane glorie huizen geweest in Picardie, Normandie en Bretagne. De tweede week hadden we een huisje gehuurd in Bretagne, op 100 m. van de zee. Ik rook, hoorde en zag de zee vanuit het huisje ( als het raam openstond). Twee, drie keer per dag wandelde ik, natuurlijk met fototoestel, langs de zee, de rotsen, over de strandjes. En maar genieten, het in me opzuigen. Ton liep geregeld mee, maar bleef ook vaak lekker zitten puzzelen of lezen. Het was koud, maar we hadden genoeg kleren bij ons en de regen viel op de juiste momenten ( als we ergens zaten te luchen of thuis te lezen) en er waren kachels in het huisje. Toen bedacht ik dat ik die liefde voor de zee waarschijnlijk heb van de vader van mijn moeder; hij was zeeman op de wilde vaart. Zijn zeebenen heb ik niet want ik word al misselijk als ik op de pont stap ( bij wijze van ). Jammer dat ik hem nooit heb leren kennen, ik denk dat ik hem een geweldige opa had gevonden. En dan nu de foto’s op de computer bekijken, soms wat bewerken en er weer een boek van maken. Morgen zal ik wel alvast iets laten zien van onze eerste week. Kun je meegenieten zonder op reis te hoeven.

De tijd

…Maar de tijd bestaat niet, tenzij om te verdwijnen, en de herinnering houdt haar voet tussen de deur…

Uit:’Voorbije passages’, Cees Nooteboom

Waarom zijn er geen blauwe mensen?

Dit vind ik een heel leuk stuk om door te geven. Daarom neem ik het letterlijk over, met dank aan de schrijver op www.technopolis.be.

Er zijn verschillende kleuren mensen: witte, rode, gele, bruine. Maar waarom precies die kleuren? Waarom zijn er bijvoorbeeld geen groenachtige of blauwachtige mensen?

Heeft u eigenlijk al eens een rode of gele medemens van dichtbij bekeken? Zo ja, kunt u dan echt volhouden dat ze rood of geel zijn? Chinezen en Amerikaanse Indianen zijn allebei bruin, in verschillende tinten. En de meeste ‘zwarten’ trouwens ook. Om van de ‘witte’ mensen nog maar te zwijgen, zeker als ze net terugkomen van vakantie.

Als je eerlijk bent, moet je toegeven dat mensen in een oneindige variatie van ‘kleuren’ bestaan, van heel bleek tot heel donker. Al is ‘kleuren’ een overdreven term, het gaat eerder over tinten van bruin. Van bijna wit tot bijna zwart. ‘Echte’ kleuren, zoals groen en blauw, zijn er niet bij. Rood en geel evenmin.
Dat gedoe over ‘roodhuiden’ en ‘gelen’ is een erfenis uit onze geschiedenis. Uit de tijd toen wij Europeanen nog schaamteloos landen ‘ontdekten’, rustig negerend dat die al duizenden jaren ontdekt waren door de mensen die er woonden. Tot een eind in de twintigste eeuw was het vanzelfsprekend dat er slechts één beschaving was, de Europese, en dat het onze plicht was die uit te dragen naar de primitieve wilden. Beschavingswerk was per definitie goed, we waren tenslotte bezig met het verheffen van onze medemens. Dat zoiets leidde tot absurde situaties zoals Congolezen die op school lessen opdreunden over “onze voorouders, de Galliërs”, zagen we niet eens.

Uit die tijd komt het denken in rassen. Als er een ‘wij’ en een ‘zij’ is, moeten die herkenbaar zijn. Dus waren wij blank en alle Afrikanen zwart, ook al zijn de Zuid-Europeanen op zijn minst even donker als de Noord-Afrikanen. Blank en zwart waren dan ook geen aanduidingen van huidskleur, wel van Europeaan en niet-Europeaan. De inwoners van Amerika waren getaand bruin, pakweg de kleur van een boer uit de Provence. Maar uiteraard kónden ze geen Europese huidskleur hebben. De veroveraars noemden hen dan maar rood. En de Aziaten werden geel. Kleuren die van geen kanten klopten, maar zoals gezegd, het ging niet om de kleur, maar om de afkomst.

De oorspronkelijke kleur van de mens is heel donkerbruin. In de huid van onze voorouders van twee miljoen jaar geleden zat een zwartbruin pigment, melanine, dat hen hielp om zich te beschermen tegen de schadelijke UV-stralen van de zon. Gezien onze voorouders in Afrika leefden, was dat wel nuttig. Later ontstond phaeomelanine, een eerder roodbruin pigment. Daarvan zijn er intussen een vijftal versies, allemaal met een ander ‘foutje’ in het gen. Die foutjes zouden in Afrika meteen afgestraft geweest zijn met huidkanker, maar in de minder zonnige gebieden die de mens langzaam veroverde, konden ze wel blijven bestaan. Dat, gecombineerd met verschillende concentraties van die kleurstoffen, leidde tot het brede hedendaagse palet van huidskleuren. En van haarkleuren, want haar is ook een variant van huid.

Dit gezegd zijnde, bestaan groenige mensen wel degelijk, zoals iedereen weet die al eens misselijk over de reling van een deinend schip gehangen heeft, zich afvragend of aan boord blijven écht minder erg is dan springen. Blauwachtige mensen bestaan eveneens. En nee, we hebben het dan niet over de smurfen. Mensen die lange tijd het hartgeneesmiddel Cordarone moeten nemen, krijgen een grijzige tot blauwachtige huid. Sommige baby’s met een aangeboren hartafwijking zien eveneens blauw. Oranje bestond tot een paar decennia geleden ook: dat waren mensen die zich hadden laten verleiden tot ‘bruinen zonder zon’ met pilletjes vol bèta-caroteen, zeg maar worteltjeskleurstof. Die zijn intussen uit de handel. Geel kom je nog steeds tegen; dat zijn mensen met een slecht werkende lever, bijvoorbeeld door hepatitis. Rood kan ook, als de bloedvaten in je huid maar voldoende verwijd zijn, bij blozen of door de alcohol bijvoorbeeld. Of als je een ontsteking hebt. En dan is er nog de bloeduitstorting. Die noemen we ‘blauwe’ plek, maar ze doorloopt een hele reeks kleuren, van blauw over groen en geel tot paars en zwart. Dus ja, blauwhuiden bestaan.

Uit: www.technopolis.be

Poster kunstroute

Deze poster heeft Anne gemaakt als aankondiging van onze expositie. Kom je ook langs?

Jaren & boeken

Als je jong bent wil je meer boeken lezen dan je hebt,
als je ouder wordt heb je meer boeken dan je wilt lezen.

(C. Buddingh’, Dagboeknotities 1967-1972, blz. 363)

Verder kijken »