vooruitkijken naar de 5hoekkunstroute

Noteer maar alvast in de agenda: op 25 en 26 mei is de ieder jaar weer bijzondere 5hoekkunstroute. Dit jaar mag ik, samen met Astrid van Domselaar exposeren in het kantoor van Woordwijf en Laurenz, Lange Boogaardstraat 24 zwart. Wij zijn daar op zaterdag en zondag van 11.00 uur tot 17.00 uur en zouden het zeer op prijs stellen als je langs zou komen. Verdere informatie komt in de week van de opening maar je kunt  alvast een kijkje nemen op: www.vijfhoekkunstroute.nl .
Astrid exposeert met schilderijen en ik met foto’s. Een van die foto’s laat ik vast zien, voorproeven. Het thema is namelijk dit jaar in de grote tent: ‘ de Schijf van Vijf. eetbare kunst’.

astride’s hoedjes van de koningin

Astride heeft vrolijke hoedjes van de koningin geschilderd die nu pronken in een mooie lederwarenzaak in Castricum tussen de tassen. Geniet maar mee nu het nog net de denkbeeldige hoedjes van deze koningin zijn. Ik heb vandaag trouwens voor het eerst het afscheidslied gehoord dat Brigitte Kaandorp heeft gemaakt voor de koningin en ik kreeg er kippenvel van. Het kroningslied van de Surinamers vind ik weer hartstikke leuk . Waarom kan dat niet gezongen worden? Hoeven we al die over en overbekende gezichten niet weer te zien. Nou ja, gelukkig hoef ik alleen maar te kijken thuis en kan ik weglopen wanneer ik wil. Maar ik zal dit keer goed op de hoedjes letten, wie weet lijkt er een op de onderstaande.

groot hoefblad

Ik word iedere keer weer naar de waterkant getrokken als ik Groot Hoefblad zie bloeien. En maak er iedere keer weer wat foto’s van. Kunnen de mindere de pc verlaten en houd ik toch steeds iets over voor je weet maar nooit. Zoals nu dus, op een zaterdag dat de zon schijnt maar de wind koud blijft. Buiten- en binnenweer dus.

klik erop om ze te vergroten

‘Soms is de naam van een plant wel erg eenvoudig te verklaren. Dat is zeker het geval bij het Groot hoefblad (Petasites hybridus): de bladeren zijn groot en hebben de vorm van een hoef. Maar dan wordt het alweer een stuk ingewikkelder omdat de plant tweehuizig is. Normaal hebben planten tegelijkertijd mannelijke en vrouwelijke bloemen en dat is voor de bestuiving door bijen handig. Bij tweehuizige planten komen die mannelijke en vrouwelijke bloemen dus niet op één plant voor.
Het eerste deel van zijn wetenschappelijke naam, ‘Petasites’, komt van het Griekse woord ‘petannumi’ dat ‘verspreiden’ betekent en het verklaart het bijna woekerende groeien van zijn wortelstokken, uitlopers en taaie wortels. Het tweede deel, ‘hybridus’, is ontstaan als gevolg van een vergissing van Linneaus: omdat het Groot hoefblad immers tweehuizig is dacht hij met twee verschillende planten te maken te hebben. Die vrouwelijke vorm moest wel een hybride (‘bastaard’) zijn. Toch bleef die naam hangen want het werd de tegenwoordige soortnaam.

Grappig is dat men in Duitsland het Groot hoefblad ‘Pestwurz’ ( ‘pestwortel’) noemde en het kennelijk herinnert aan zijn vroegere faam als middel tegen pestbuilen, maar het woord ‘pest‘ is zeker een verbastering van de naam ‘Petasites’…’

 overgenomen uit: http://deepfreezer0.blogspot.nl

vreselijk en prachtig

Vanmorgen zag ik foto’s in de krant van een luchtfotograaf die over de hele wereld vanuit de lucht vervuiling heeft vastgelegd en het erge is dat het prachtig is om te zien. Morgen ga ik ze in het echt bekijken in de Grote Houstraat naast Jansje in De Gang.  A. stuurde de link door: http://www.marcovanmiddelkoop.com/1920/colours_of_water.html

de lente heeft het voorjaar in haar hoofd

aanvankelijk leegt de lente haar palet
aarzelend, voorzichtig
restjes wit en lila worden verstrooid
over de bodem van het bos

doorschijnend groen op fietshoogte
omarmt slingers geel
en tubes blauw en paars worden zachtjes
boven bollenvelden uitgeknepen

kloddertjes roze gooit zij omhoog
en het bloesemt in de straat
het is duidelijk:
de lente heeft het voorjaar in haar hoofd

 m’

museadagen

Afgelopen dagen naar twee musea geweest. Vrijdag met vriendinnen naar het Teylermuseum in Haarlem en inderdaad, met koffie met vooraf en lunch met toe. En gebracht en gehaald door Ton en Ibo. Hoe lux wil je het hebben. Wij gingen voor de bloemenschilderingen van een fransman waar ik de naam van vergeten ben. Kijk je toch even op internet, hoor ik je denken. Heb ik gedaan maar de site van het museum is op dit moment in onderhoud. Maar als je van bloemen houdt, van een prachtig oud museum, ga dan gewoon zelf kijken. Kost niets met museumjaarkaart.

Gisteren kwamen vrienden uit Bunnik op bezoek en Ton en ik hadden een leuk idee voor de dag. Eerst naar het Cruquiusmuseum, een museum waar ik ook altijd buitenlandse bezoekers mee naartoe neem. En ook nu een schot in de roos. Omdat ik er al vaak geweest ben en mijn fototoestel mee had genomen, lette ik op andere dingen. Op het vakmanschap van de makers van de machines, de trappen, de ramen, het hele gebouw straalt het uit: vakmanschap dat de eeuwen kan doorstaan. Een meisje mocht de machtige machine in werking zetten, een leuke gids bleef R. alles uitleggen, hoeveel ze ook wilde weten.

  Toen onze maag erg luid begon te knorren zijn we bij het theehuis ernaast dat geknor gaan bedwingen en daarna hebben we nog een rondje door het heempark langs de Cruquiusweg gemaakt. Wat een heerlijke dagen, maar ja, dat eist altijd zijn tol he. Maar dat nemen we op de koop toe want ‘ dit kunnen ze me niet meer afnemen’.

intercity

intercity

deuren sluiten muren
vol graffity buiten

stammen flitsen
als palen langs
ik glij een sloot voorbij

rood-wit en een bel
sporen wijken, kruisen

deuren openen
muren vol graffity
de roltrap rolt

ik toon mijn kaart
aan de paal

m’

de dochter van

Gisteren met Ton en een oudere heer naar Rees/Bienen in Duitsland geweest om bij het monument van de slachtoffers van kamp Rees bloemen te leggen en om bij een zeer lieve, charmante heer op bezoek te gaan. Toen wij er aan kwamen stond hij ons al op te wachten en toen ik uitstapte zei hij:’ leuk om met je kennis te maken, je bent toch de dochter van Ton?’ Je snapt het, mijn dag kon niet meer stuk.
Het was een bijzonder moment toen ik deze drie mannen op de foto zette: een man (Ton) die hier is gekomen omdat zijn oom in het kamp is overleden en hij zijn oom heeft gerehabiliteerd. Een man die als 17 jarige jongen bij een razzia is opgepakt en vreselijke jaren in het kamp heeft gehad en nog altijd gevolgen daar van ondervindt. En een ongelooflijk lieve Duitse heer die als jongen zijn vader hielp bij het over de grens brengen van ontsnapte gevangenen en met gevaar voor eigen leven probeerde de dwangarbeiders iets stiekem toe te stoppen. Hij is ook de man die er voor heeft gezorgd dat er overal monumenten kwamen, er boeken over heeft geschreven en nog altijd vriendschapsbanden heeft met oud soldaten, dwangarbeiders en hun kinderen over de hele wereld.
En met dit illustere gezelschap mocht ik een dagje optrekken. We hebben gelunched, zittend voor het raam aan de Rijn. Helaas niet op het terras want het regende hard. Maar ondanks dat hebben we een geweldige dag gehad. Het is wel opvallend dat ik de laatste tijd geregeld uitga met heren van dik over de tachtig ( voor de duidelijkheid, daar valt Ton niet onder). En ik moet zeggen: tot nu toe bevalt het goed.

schoonheid in de sloot

Voor ik het vergeet: Rob, bedankt voor de uitleg. Ik had het eerder willen zeggen, maar vergat het steeds. Gisteren is onze oudste haar 40e levensjaar in gegaan en dat hebben we met elkaar gevierd. Gezellig dus. Vanmorgen ging Ton vroeg op pad om met W. een dag te bridgen en zij hebben het goed gedaan. Niet zo goed als schoonzus I. die eerste werd. Ik was ook sportief want ik ging weer eens naar het hockeyveld. A. moest in Heemstede spelen en daar ging ik op de fiets heen. Fototoestel mee want je weet maar nooit en inderdaad, ik heb heel wat foto’s van de hockeyvrouwen gemaakt en wat ik zoal rond het veld voor interessants zag. En zo rustig als op de foto had ze het niet.

Daarna, traditie, een broodje kroket en verder op de fiets naar het huis van mijn moeder voor de post. En op het Koepad ( wij zeggen altijd Koeienpad) zag ik beukentakken in het water liggen die met hun schaduw tezamen een schoonheid vormden. Ik heb het van drie kanten vastgelegd. Thuis heb ik de foto’s omgezet in zwart wit want dat vond ik hier beter bij passen. Klik erop om ze mooi groot te zien.

spelen met taal

Het is fijn als je mensen om je heen hebt die dezelfde interesse hebben als jij. Niet allemaal natuurlijk anders wordt het saai, dan zit je alleen maar te knikken als een ander iets zegt. Je moet ook geprikkeld worden door andere opvattingen, ideeën. Zo heb ik gelukkig wat vriendinnen die ook graag gedichten lezen en die de gedichten die ze treffen ook doorgeven. Samen genieten van boeken, mooie taal, gekke taal, ik vind dat heerlijk. Voor al deze liefhebbers en ook de mensen die denken: get, een gedicht, de volgende twee korte gedichten. Na het eerste moet ik altijd glimlachen. Het is absurd, maar ik zie het voor me en geniet er elke keer weer van.

HAASJE OVER

Over de brug liep een man
die een liedje floot.
Onder de brug ging een boot
die zijn hoed afnam.

Chr.J. Van Geel

Dit doet me denken aan een gedicht over een Japans schilderij, maar ik kan even niet op de titel komen. Geeft niet, ik kom het wel een keer tegen en laat dat dan ook lezen. Nu een gedicht dat ook geschreven is zonder mooie dichterlijke woorden, sober, net als het bovenstaande, maar wat vertellen die paar woorden in een paar zinnen een verhaal.

MARGRIET

Die stond tussen gras
in de weide, die was
een frisse margriet,
maar bleef dat niet.
Ze kwam voor een raam
van een huiskamer staan.
Alleen, met een smal vaasje aan.

Han G. Hoekstra.

En direct kwam er bij mij een beeld op van jonge meisjes die naar de stad gelokt werden en achter het raam eindigden. En jonge vrouwen die van blije meisjes ingekapselde huisvrouwen werden. Benieuwd welke gedachten deze gedichten bij anderen oproepen. Ik vind de openingszin van ‘ margriet’ zo geweldig: plechtstatig, iets wat je niet verwacht bij een bloem uit de wei. Dat is zo leuk, dat spelen met taal. Net als het spelen met een fototoestel of een verfkwast. Iets laten zien wat heel eenvoudig en bekend is, maar daar nog een andere betekenis aan geven. En dan maar hopen dat anderen dat oppikken. En zo niet, ook niet erg, jij hebt je plezier met het maken gehad.

Verder kijken »