clementine

CLEMENTINE

op een deftig plateau
ligt ze stil te verdrogen
trekt krimpend krom

één stukje gloeit
nog wat oranje na

de sappige partjes
die haar bolling gaven
schrompelen in

alleen op de foto
hangt nog haar geur

m’

hergebruik

Zoals ik al eerder schreef ben ik gefascineerd door de inhoud van puinbakken. Ik kijk er graag in rond en altijd levert het wel een aantal foto’sop die ik de moeite waard vind om te bewaren in mijn mapje’ jaarthema afvalbakken’. De laatste bak had zo’n mooie verweerde binnen- en buitenkant en die heb ik op de foto gezet. Deze keer was de inhoud niet erg fotogeniek. Als je niet weet wat het onderwerp is dat gefotografeerd is, zou je ook kunnen denken dat het een afbeelding is van een materieschilderij. Klik erop om te vergroten.

februari

Weg is de sneeuw en terug kwam de regen. Goed weer om een huis verder op en leeg te ruimen. Na de foto’s van gisteren is het weer eens tijd voor een gedicht en Els stuurde mij een gedicht over februari.  

Februari

De hemel heeft een bleke tint
Van geheimzinnig ongeboren leven
dat overal en nergens is.
Onzichtbaar heeft het zich geweven
door ‘t fijne rag van hunkerende takken.
In wachtend water opent het zijn ogen,
glimlachend in het schaduwloze licht,
en ademt in de zwakke wind.
En langs de gevels van de huizen
rijst hoog boven de daken uit
de droom van het gezegend jaargetijde:
een hoopvol, aarzelend ontkiemen,
dat oplaait in een wervelende bloei
om daarna langzaam en bezonken vrucht te dragen.
Wie daartoe niet werd voorbestemd
dwaalt als een leeg omhulsel door de straten,
beschaamd, met een gebogen hoofd
en een verkleumd, vijandig hart,
dat talmt het voorjaar te begroeten.

Hanny Michaelis

Hier sluit mooi een stukje aan uit het oude boekje ‘ Land en lucht’, almanak voor de R.K. landman. Ik moet lachen om die bijvoeging R.K. want zou een katholiek anders zaaien, wieden en oogsten dan een protestant of een niet kerkelijke landman? Maar binnenin zie ik waarom die voor de katholieken is. Iedere maand heeft een lijst van heiligen, voor iedere dag een. Bij de bezigheden voor deze maand staat o.a.: …’ Zaadprijscouranten bestuderen en tijdig zaad bestellen om nog volop keuze te hebben… Zaadkistjes, bakjes, potten en schalen, die in maart gebruikt worden om in huis te zaaien, vast schoonmaken door ze 5 minuten in kokend water onder te dompelen of ze in heet sodawater te dopen en af te boenen…’

Opeens bedenk ik me dat ik dat vroeger ook heb gedaan. Weliswaar in plastic zaaibakjes, maar ook binnen zaaien en laten opschieten, dan verspenen en na de ijsheiligen de tuin in. Het had wel iets bijzonders om dat zo van dichtbij te volgen. Ik zag trouwens buiten al de blaadjes van speenkruid. Als dat geen lentegevoel geeft…

extraatje

Dat was een heerlijk extraatje toen ik vanmorgen wakker werd: sneeuw. Het nordicken ging niet door, maar ik wel, met mijn fotorondje door de buurt. Het was heerlijk buiten en de zon maakte de smeltende sneeuw extra mooi. Heel, heel veel keren dat op de foto gezet, ook de eenden en meerkoeten en ik werd extra blij toen ik een vuilcontainer zag die mooi verweerd was. Ook op de foto, van binnen en van buiten. Ik wil er voor mezelf een fotoboek van maken en het is mijn jaarthema. Als je niet beter weet dan zijn het af en toe net abstracte schilderijen. Ik zal er op een andere keer iets van laten zien. Nu is de sneeuw aan de beurt. En je weet: klik erop om ze te vergroten.

Blasius

 

Vandaag is het 3 februari en dan gingen wij als schoolkinderen naar de kerk voor de Blasiuszegen. Ik herinner het me nog goed. De priester kruiste dan twee kaarsen en hield die voor je keel waarbij hij, denk ik, wat gebeden zei. Net als het askruisje halen heeft dat best indruk op me gemaakt. Heeft het me geholpen tegen keelproblemen? Je bent geneigd ‘ nee’ te zeggen, maar je weet nooit hoe het zou zijn geweest als ik het niet had gehad. Wie was die heilige Blasius eigenlijk? Ik zoek het even op in mijn leuke boek ‘ 365 heiligendagen’ door Kees van Kemenade en Paul Spapens. Er staat een heleboel over de heilige in maar ik pik eruit wat ik voor nu interessant vind.

Blasius was een vroegchristelijke martelaar die in het begin van de vierde eeuw bisschop was in Armenië. Hij was ook geneeskundige. Zijn grootste bekendheid kreeg hij door de legende dat hij het leven van een jongetje redde dat een visgraat had ingeslikt en dreigde te stikken. Maar er is nog een ander verhaal waarin van een moeder twee kaarsen voor de heilige had gebrand en dat daarna de heilige haar kind zou hebben genezen. Het gebruik van de Blasiuszegen stamt uit de zestiende eeuw en gaat terug op het verhaal van het kind en de visgraat. De hals wordt aangeraakt door twee kaarsen die in de vorm van een Andreas-kruis aan elkaar zijn verbonden.

Wat ik ook leuk vind is het volgende: Het volksgeloof, dat een verband legde tussen de naam van de heilige en het blazen van de wind, maakte van de heilige ook de schutspatroon tegen de storm. Hij is ook schutspatroon van de muzikanten die blaasinstrumenten bespelen. En omdat bepaalde zweren en huidontstekingen ook ‘ blazen’ worden genoemd, is hij daar ook de beschermheilige van.

Ik moet hier altijd om glimlachen, het is zo handig om overal een beschermheilige voor in het leven te roepen als je er geen medicijn tegen hebt. Baat het niet, het schaadt ook niet. Dan eindig ik met een weerspreuk: ‘Als het op Sint-Blasius regent of waait, zeven weken lang de wintermolen draait.’ en vandaag heeft het geregend, dus…

koesteren

Vandaag was een heerlijke dag want de jaarlijkse reünie van ons Kweekschoolgroepje was weer. Alle zeven rond de leeftijd van 65 jaar en ondanks soms fikse beperkingen nog vol enthousiasme voor het leven en voor elkaar. Ja, het is goed als je de waardevolle dingen in je leven koestert en in leven houdt. Zo moet je ook mooie gedichten blijven koesteren en soms doorvertellen. Of stukken uit gedichten zoals uit het gedicht ‘ SLABBINCK, STILLEVEN’ van de onvolprezen Herman de Coninck. Misschien is het een doodzonde om stukken uit gedichten te pakken, je onttrekt ze aan hun omgeving, maar ik doe het toch. Mogelijk maakt het nieuwsgierig naar meer en dan is mijn doel bereikt. Hier komen twee stukken uit het gedicht. De eerste twee uit de eerste strofe en de derde uit de tweede strofe.

Alle dingen in een stilleven
leven stil,…

…geluk is een stilleven
waar je naar kijken mag.
even.

en het wordt witter en winter
en droever dan ooit…

Oh, die laatste twee zinnen, van zo’n droefheid houd ik, die blijf ik herlezen. Ze doen me aan beetje aan de Tachtigers denken wat sfeer betreft. Mogelijk door de laatste regel. Ik zoek even een foto die ik onlangs in de sneeuw heb gemaakt en die past in deze sfeer. Verder dank ik Els voor haar tip over de website ‘ de dichter draagt voor’. Ik heb al even zitten kijken en ga daar later mee door. Klik op de foto om hem te vergroten.

« Previous Entries