Hanny Michaelis

Vandaag weer een gedicht van Hanny Michaelis, een favoriete dichteres van mij en verschillende van mijn vriendinnen. Ik heb gisteren weer eens in haar bundels gelezen en duidelijk is dat in iedere periode waarin je jezelf bevindt in je leven, andere gedichten je aanspreken. Nu vallen de gedichten over dood en verlies me extra op. Zo kun je met een goede bundel je hele leven doen, want ieder moment heeft zijn eigen gedicht.dus, zoals een boekverkoopster bij DWDD zei: een gedichtenbundel is niet duur, je doet er zo lang mee.

Neerwaartse voetstappen

Stilte daalt als een spin
van de zoldering. De kamer
hangt vol grijze draden.
Tussen de muren draalt
verouderd licht.

Klinkende munt van hier
en nu omgezet
in het papiergeld
van de herinnering.

Hanny Michaelis

Wat een prachtige beeldspraak. In eerste instantie las ik ‘ daalt’ i.p.v. ‘draalt’ omdat ik die spinnendraden zag neerhangen. Maar wat een prachtig woord is ‘ draalt’; je voelt de aarzeling erin, ga ik verder of blijf ik nog even hier, is het daar wel goed voor me, kies ik voor de veiligheid van het weten hier. En dan ‘ verouderd licht’; dat geeft zo aan dat het echt voorbij is. Ja, een goede bundel is de aanschaf meer dan waard en mochten we ooit nog gaan verhuizen, dan gaan haar boeken zeker mee.

afscheid nemen

Ik heb al vele malen de tekst van Bonhoeffer verstuurd en nu ga ik hem voor mijzelf gebruiken:

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dicht doen
en verpakken
in goede gedachten
ter herinnering

Waarom nu? Omdat ik gisteren, samen met Ton, de as van mijn moeder heb opgehaald en haar weer naar huis heb gebracht. En dan merk je dat theorie en praktijk duidelijk verschillen. Vooraf dacht ik: ‘dat doe ik wel even.’ Maar nee, dat deed ik niet ‘even’. Emoties komen dan weer los. Het mooie is dat ik dat zo goed kan verwerken in de schrijfserie die ik momenteel doe over de al eerder genoemde prachtige film ‘ Departures’. Zo blijkt voor mij maar weer dat alles zijn eigen tijd heeft en voor mij is het daar nu tijd voor. En die neem ik.

mijn ouderlijk huis
vele herinneringen
nog even van ons

op bezoek

Vanmorgen werd ik wakker in weer een witte wereld. Een mooie dag om op bezoek te gaan bij een oude tante van Ton die sinds kort niet meer thuis woont. Wij bezochten haar af en toe en geregeld belde zij op om te vragen hoe het met ons ging. Het bleek dat zij op de gesloten afdeling zat en in eerste instantie dacht ik: wat doet zij hier? Ik dacht ook dat de nog jonge vrouw aan het hoofd van de tafel de begeleidster was, maar helaas was zij hier ook bewoonster. Tante Rie was enorm verheugd dat wij er waren en wist precies wie we waren, alleen de namen, die vergat ze steeds weer. Vele malen vertelde zij van haar geboortehuis in Nieuw Vennep maar dat vonden wij niet erg en dat zij al negentig jaar oud was en de laatste nog in leven van het hele gezin.  Ze vertelde dat ze heel erg tevreden was met de plek waar ze nu was want ze snapte dat ze niet meer thuis kon wonen. En daarna begon het verhaal van vroeger weer, maar ook was ze nog steeds vol belangstelling naar ons. Opeens kijkt ze Ton aandachtig aan en zegt:’ Je kunt aan zijn ogen zien ( ik dacht dat er zou volgen: dat hij een echte van der Eem is, maar nee, want ze vervolgde met) dat hij zijn beste tijd heeft gehad’. Ik moest zo vreselijk lachen en Ton iets minder hard. En zij, zij lachte mee. Wij vroegen naar haar kamer en die wilde ze wel laten zien, maar hoe ze er moest komen? Dat wist ze niet. ‘ Maar’, zei ze opgewekt ’ dan vragen we of er iemand even meegaat’. En op haar kamer hebben we de familiefoto’s bekeken, besproken en haar gecomplimenteerd met haar gezellige kamer. Daarna gingen we terug naar de huiskamer, dronken een kop koffie, spraken nog even samen en namen toen afscheid. Aan de tafel zaten twee ouderen te slapen door al het gespraat heen, een dame zat eindeloos haar oorbel in en uit te doen en de ander pakte een boek en ging lezen. Toen we weggingen zei de tante:’ als ik vannacht mijn ogen sluit en niet meer wakker word, dan vind ik dat prima’. Ik zei: ‘ nou, dan ben ik blij dat ik u dan nog gezien heb’. Zij lachen en direct daarna zei ze:’ komen jullie weer gauw terug?’ Wij komen terug. Toen wij terugliepen en zo rondkeken, zag dat sommigen gevoerd werden, moest ik denken aan het gedicht dat ik vele jaren geleden heb geschreven.

als je niet meer weet van vandaag
kruip je steeds dieper weg
in de gangen van je levenshuis
tot je weer helemaal kind bent

 m’

reiger

Vandaag had ik een heerlijke lange tussen-de-middag met vier vriendinnen omdat een van hen jarig was en ons graag wilde tracteren op een gezellige lunch. En gezellig was het; meer dan zelfs.Vanavond kwam ik een gedicht tegen in een ‘ kinder’ poezieboek over een reiger. Het trof me omdat ik de reigers op het ijs, aan de kant en straks weer in het water, zoiets eenzaams vind uitstralen. Dit gedicht vind ik mooi omdat het in eenvoudige woorden zoveel medegevoel, mededogen weergeeft voor een eenzame vogel. En dan weet je: dit moet een goed mens zijn.

REIGER

Met de reiger aan de waterkant
zou ik wel een praatje willen maken
naast hem hurken en vragen:
‘ Nog wat kikkers gevangen?’

Samen kijken over het water en
als hij een beetje vertrouwd raakt
wil ik met mijn hand zachtjes
glijden langs zijn hals.

Hem eens lekker pakken
in zijn verenjas en later
de spitse snavel gevaarlijk
laten rusten tegen mijn wang.

Remco Ekkers
uit: ‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is.’

Je voelt de tederheid en zou zo met die hand mee willen strelen. En denk voor de reiger ieder ander dier of kind of volwassene die eenzaam is en waar je ook wel eens troostend strelend over de kop zou willen aaien. Dit is een gedicht voor kinderen en volwassenen en dat is de kracht ervan. Heb je (klein)kinderen, probeer het boek op de kop te tikken want hieruit kun je voorlezen tot ze groot zijn en dan ga je zelf weer verder.

oeps

Weer eens heerlijk in de duinen gewandeld. Vanmorgen met de stokken en de bridgedames en afgelopen zondag met fototoestel en A. Er viel niet veel te fotograferen voor ons, tot we een stukje oude sneeuw zagen. We moesten door de knieen en dat kan makkelijk fout gaan bij mij. Weinig gevoel voor evenwicht. A. maakte daar natuurlijk een foto van.
klik erop om te vergroten

proeven en verslinden

Sommige gedichten
moeten worden geproefd,
andere verslonden
en slechts enkele
moeten worden
gekauwd en verteerd.

Francis Bacon

gratis boeken

Van de week hebben we een auto vol boeken van mijn moeder naar de kringloopwinkel gebracht. We zijn blij dat er een nieuwe bestemming voor komt. Maar het kan ook anders. In Amerika, maar ook al in Nederland, verschijnen in sommige straten kleine boekenhuisjes waar je overtollige boeken in kunt leggen en een ander mag die er gratis uithalen. Een leuk buurtinitiatief. Ik vond er een leuke foto van:

woordspel

Via de mail kreeg ik leuke reacties op ‘ de magie van letters’ en het woordenspel. Joke haalde er 60 woorden uit en Folkje zelfs 87! Ik maak een diepe buiging voor hen.

Van de week heb ik al mijn gedichten eens in één map gedaan en ik kwam verschillende oudere gedichten tegen die ik helemaal vergeten was tegen, zoals PUNK.
Ik heb deze geschreven voor een wedstrijd die over voedsel ging. De schrijfopdracht was: beschrijf een vrucht nu eens op een andere manier, kijk er eens anders naar, geef het eens menselijke eigenschappen. Welke vrucht ik koos en waar het gedicht dus over gaat vertel pas erna. Het leuke van het anders kijken en beschrijven is dat de tekst dan boven een vrucht uitstijgt en universeler wordt.

PUNK

een hanenkam
scherpe stekels
uitgezet als waakvlam

groene verdediging
van een zoete kern
bedekt de opening

het innerlijk blootgeven
betekent het einde
van een fier vruchtleven.

Ik denk dat ik het eigenlijk niet eens hoef te zeggen, maar voor degenen met iets minder fantasie: het was een ananas en ik moest denken aan een reportage die ik ooit had gezien over punkers met hanenkammen. Sommigen van hen waren zeer sociaal bewogen  en zelfs verlegen terwijl je dat aan hun uiterlijk niet direct zou aflezen. Schijn bedriegt, dat bleek maar weer.

de magie van letters

Vanmorgen moest Ton door de scan voor zijn rug en zat ik in de hal op hem te wachten. Ik had mijn schrijfboekje mee genomen. Ik heb dik een uur zitten schrijven ( we waren erg op tijd) en ik laat je een stukje meelezen:

Wat zijn woorden eigenlijk bijzonder. Zet wat letters naast elkaar en het krijgt een afgesproken betekenis. Zet diezelfde letters in een andere volgorde en de betekenis van het woord wijzigt zich. Een letter op zich heeft geen betekenis, maar samen worden ze een wereldje op zich. Loop- pool, meel- leem, mier- riem enz.

Grappig is het verschil tussen: niets en iets. Met een letter minder wordt het juist meer. Zo ook bij: geen en een.
Ik denk opeens aan het spelletje dat we vroeger als kind speelden en dat onze kinderen later ook speelden: kies een woord en maak met de letters zoveel mogelijk woorden. Dat is goed voor de taalontwikkeling en een spelelement maakt het extra leuk. Ik ga het weer eens doen en neem het woord: wachtruimte. Het is grappig; na twee rijtjes denk je dat je alles eruit hebt gehaald aan woorden maar dan zie je opeens een nieuwe mogelijkheid en die leidt weer tot andere woorden. Zo komt ik tot 51 woorden. Benieuwd of iemand er meer uithaalt.

Voor de schrijfcursus die ik ga doen moest ik een elfje maken ( gedichtje met elf woorden) waarin je jezelf voorstelt. Het mijne is dit:

marisca
buiten lopen
genieten van winterkou
nagenieten door haar foto’s
rust

Daar kunnen ter afsluiting wel een paar foto’s van gisteren bij. Ik had geluk met een pimpelmees en reiger: zij bleven wachten tot ik de foto’s had gemaakt. Ik heb de sneeuw op de struiken eens van onderen af gefotografeerd en dat geeft een aparte sfeer.
klik op de foto’s om ze te vergroten.

lege plekken

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ik plaats kruisen
in de nog niet getikte tijd
herinneringstekens
voor binnenstilte

ik zet strepen
door oude gewoontes
plavei daarmee het pad
van goede voornemens

m’

Dat is een van mijn voornemens in de komende vastentijd: vrije plekken in de agenda houden om dan te gaan schrijven, stil te zijn, te wandelen zonder fototoestel. Ik ga weer een adventscursus doen bij Shodo en leidraad daarbij is  een van mijn favoriete films’ Departures’. Nu neem ik me vaak dingen voor, begin eraan en haak dan na een tijd bijna ongemerkt af. Maar wie weet lukt het me deze keer wel. Aan de inspirerende opdrachten zal het niet liggen.

Verder kijken »