ijselijke pracht

Vanmorgen ben ik met mijn fototoestel naar Groenendaal gelopen. En in de straten erheen ging het toestel ook al geregeld op scherp. Zo zag ik achterop een autoruit de afdruk van handen en dat deed mij aan de prehistorische grotten denken en de afdrukken van handen daar. Ik zag bij een groenige auto een soort landschapsbeeld dat je ook vanuit een vliegtuig ziet. Een fiets stond er met een aangevroren zadel en dat deed mij aan twee koude billen denken.
En toen ik in het bos kwam liep ik direct aan de waterkant waar heel dun koekijs lag. Aan de kanten was het zo prachtig met allerlei vormen en kleuren. Ik denk dat er iets van olie of benzine op het water heeft gelegen en dat is in het ijs opgenomen. En ik had het geluk dat de zon net scheen en er zo prachtige schitteringen ontstonden. Wat heb ik lopen genieten. Ik kwam thuis met ruim 200 foto’s want ik weet nu uit ervaring: zie je iets moois, maak er van alle kanten foto’s van en gooi thuis weg wat je niet bevalt.
Wat ik ook heb geleerd: stel niet uit tot later als je wilt fotograferen want dan zijn de omstandigheden weer anders. Zo zou ik vanmiddag nooit meer die schittering hebben gehad want de zon was weg en even later kwam er lichte sneeuw op het ijs.
Vanavond heerlijk achter de pc de eerste foto’s bekeken en soms wat bewerkt. Morgen ga ik ermee verder, maar hier is alvast een voorproefje.

En je weet: klik op de foto’s om ze goed vergroot te kunnen zien.

erna

Ja, en dan is het echt afgelopen en ben je niet langer meer het kind van iemand. Met een goed gevoel denk ik terug aan de laatste maanden, weken en vooral het samen met de familie in mijn ouderlijk huis zijn waar mijn moeder ook was, vind ik een prachtige afsluiting. Ook de crematie was zoals zij zich dat had gewenst. En dan kom je thuis en zakt alle energie uit je weg maar dat komt weer terug, even de tijd nemen. Afgelopen zaterdag heb ik een rondje gelopen door mijn oude buurt en nam mijn fototoestel mee voor ‘ je weet maar nooit’. En ik zag een paar prachtige heksenbezems. Samen met de kale takken en de wirwar van kleine takjes gaf het een beeld alsof het uit zwart papier was geknipt of met zwarte inkt getekend tegen een grijze lucht. En omdat ik graag in symbolen denk, zag ik in dat beeld het zwarte gat dat ik toen voelde, maar ook al die takjes er rondom en die staan voor mij voor alle herinneringen en alle lieve woorden van medeleven die wij mochten ontvangen. Een wirwar van gevoelens maar alles heeft zijn plekje en betekenis. Ik weet het, mijn fantasie is groot, maar dat vind ik fijn want dan kun je overal een betekenis in vinden die voor jou goed is op dat moment.

klik op de foto om hem vergroot te zien

symbool

Deze tijden gaat er van alles door je hoofd en moet je van alles regelen. Af en toe een moment rust nemen is dan goed. En ‘ stilte- rust’ was voor mij de laatste maanden het thema in ons fotogroepje. Daar ben ik eens gaan kijken naar een foto die mijn gemoedstoestand symboliseert en dat is deze. Het haakje is leeg, het leven van onze moeder is eraf gehaald. Maar ik denk ook aan haar vele, vele schilderijen die ze heeft gemaakt en die door heel haar huis hangen. Daar hangen straks ook alleen nog de haakjes. Maar aan een leeg haakje kun je, als de tijd daar is, wel mooi herinneringen ophangen.

moeder

Afgelopen zaterdag is mijn moeder overleden. Niet onverwacht maar dan op het laatste moment toch weer wel. Omdat je het in jezelf vooruit schuift, want nu is ze er nog en kan je nog naar haar toe al kan ze bijna geen contact meer met je maken. Maar je kunt over haar wang strelen, nog wat zeggen of gewoon naar haar ademhaling luisteren. En dat kan nu niet meer, maar ik denk aan de woorden van A. Den Doolaard: “ De mensen komen en gaan, maar hun gedachten blijven waaien rond de aardbol als een onzichtbare wind.”

En woorden en verhalen over en van haar hebben we genoeg voor jaren en als we als kinderen en kleinkinderen bijeen zijn zullen die rond gaan om de tafel. Nee, vergeten zal ze zeker niet worden, die markante moeder van mij.

« Previous Entries