nooit meer nat

ik denk

laat ze niet nat worden

en als het stormt
vat ze geen kou

en ik denk ook
dat dat denken
niet helpt

want je wordt nooit meer nat
noch vat je kou

want het regent
noch waait
ooit meer voor jou

Bert Schierbeek

soms

Soms kun je beter iemand anders aan het woord laten. Dat doe ik bij deze met een van de mooiste gedichten dat ik vele malen heb herlezen.

In de oudste lagen van mijn ziel

In de oudste lagen van mijn ziel,
waar hij van stenen is gemaakt,
bloeit als een gaaf, ontkleurd fossiel
de stenen bloem van uw gelaat.

Ik kan mij niet van u bevrijden,
er bloeit niets in mijn steen dan gij.
De oude weelden zijn voorbij
maar niets kan mij meer van u scheiden.

M.Vasalis

zuurkool

Afgelopen dinsdag was ik weer naar het Schrijfcafé in Van Beinum in Haarlem en een van de onderwerpen waar we over gingen schrijven was naar aanleiding van een geurpotje. I. en hadden hadden een potje met zuurkool. Na het ruiken moest je direct gaan schrijven.

Zuurkool. Als ik dit ruik dan denk ik direct aan mijn moeder de afgelopen jaren. Iedere week kwam ik in de middag langs, dronk koffie met haar, maakte een boodschappenlijstje, vroeg wat ze wilde eten, maakte niet uit maar als er zuurkool was dan zou zuurkool wel lekker zijn. Met spekjes en een balletje gehakt en dan ook wat extra gehakt voor Brammetje want die vindt dat zo lekker.

En zo at ik een paar winters eens per week zuurkool bij mijn moeder en als ik er nu aan denk, en het zonet rook, dan zit ik weer met haar in de keuken.
Ik vind zuurkool heerlijk maar Ton niet, dus was ik blij dat mijn moeder er ook zo van genoot.
Deze winter dus geen zuurkool want mijn moeder is niet meer thuis en eet bijna niet meer. Zou ze het lekker vinden als ik een kliekje mee zou nemen en het voor haar op zou warmen? Ik zal het haar vragen. Eet ik het zelf ook weer eens. Zuurkool, het is driemaal genieten. Eerst een hapje rauw uit het pak, dan de warme maaltijd en vervolgens de volgende dag opgebakken op brood.

Zuurkoolgeur, ik krijg er het water van in mijn mond.

Even een waarschuwing voor pakjes die door de brievenbus binnen komen en niet jouw naam maar wel jouw adres bevatten. Er kan iemand komen die het zogenaamd namens die geadresseerde komt ophalen. Niet meegeven want dan kan je voor allerlei kosten op moeten draaien.

kerstkaarten

 

Soms komen dingen zo leuk samen. Neem nu de kerstkaarten die we ontvangen en versturen en een oud boekje over folklore. Ik wist eigenlijk niet hoe lang de traditie van kerstkaarten versturen is, maar in het boekje staat dat het bij toeval en uit nood werd geboren. Nu geloof ik dus niet zo in toeval en denk dus” dit heeft zo moeten zijn.

In 1843 begon Henry Cole, de stichter van het Victoria en Albert Museum in Londen veel te laat aan het schrijven van brieven met de beste wensen aan vrienden en relaties. Dat redde hij nooit meer, dus bedacht hij er iets op. Hij liet de schilder J.C. Horsley een kaart ontwerpen, die drukken en versturen. Hij was een zakenman en zag er wel handel in en liet er meer drukken dan hij nodig had en verkocht die voor een shilling per stuk. Zelfs de krant besteedde aandacht aan dit nieuwe fenomeen. Niet iedereen was enthousiast. Critici vonden dat kunst niet aan industrie gekoppeld kon worden en dat een kunstwerk zo simpel vermenigvuldigd kon worden.

Maar gezien de volle fietstassen van de postbodes hebben de voorstanders het pleit gewonnen. En ikzelf? Ik doe half half. Een deel per mail en een deel per post. Ook het zenden per mail heeft voor- en tegenstanders en dat zal altijd wel zo blijven met nieuwe fenomenen.
klik erop om ze helemaal te zien

toevallige lach

HET ZAAD VAN EEN LACH

Diep in de bodem van mijn hart
werd het zaad van een lach gestoken.
Zelfs op dat stuk sombere grond
groeide dat zaad.

Het zaad van de lach ontsproot,
het zaad van de lach bloeide,
bloeide tussen trillende bladeren,
in ondiep gras langs de weg.

Bloesems van de lach staan
op het kruis van de spitse toren,
zwervend in witte wolken aan de hemel
zijn ook bloesems van de lach.

Waar is het zwervende kind
gebleven dat zaaide?
Ik zal altijd je toevallige lach onthouden-
al ken ik je naam niet.

Li Guangtian (1909-1968)

Bij dit gedicht zit al jaren een ezelsoor en iedere keer als ik het lees zie ik het voor me en dan denk ik aan een gezegde van, ik meen, Loesje:
zie je iemand zonder glimlach,
geef hem de jouwe.

Maar dat is dus bewust, hier weet het kind niet dat het vreugde heeft gezaaid in een somber leven. Dat is de kracht van het positieve.

vingerafdruk

Ter verstrooiing kijk ik op maandagavond graag naar Amerikaanse detectives waar ze veel kunnen oplossen door DNA en vingerafdrukken. Ik vroeg me wel eens af: als je vinger nu beschadigd is, of als je als boef er een laagje vanaf laat schrapen ( een Amerikaanse bankovervaller liet in 1934 zijn vingers zelfs behandelen met zoutzuur maar dat hielp hem weinig want er bleven nog genoeg lijnen over om hem aan zijn vingertoppen te identificeren), is je vingerafdruk dan nog herkenbaar als de jouwe?

Jawel want het patroon groeit weer opnieuw. Het komt door kleine, speenvormige uitsteekseltjes onder de huid die vlak na elkaar in lange rijen liggen. Dit lijnenpatroon verschilt per persoon. Eeneiige tweelingen hebben hetzelfde DNA maar toch verschillende vingerafdrukken. Maar ook onze handpalmen, voetzolen en tenen hebben een eigen patroon. Dit wordt gevormd tussen de 100e en de 120e dag na de bevruchting.

Een heel bijzonder verhaal over vingerafdrukken is dat van de Engelsman Herschell, een hoofdambtenaar in het Indiase Hooghly. In 1858 kreeg hij het idee om vingerafdrukken van de arbeiders op de loonzakjes te laten zetten zodat zij niet twee keer een zakje in ontvangst konden nemen. Argentinië was het eerste land dat de vingerafdruk als officieel identificatiemiddel invoerde.

Nog een mooi verhaal vind ik dat een andere Brit, Henry Faulds, in Tokio vingerafdrukken op antiek aardewerk gebruikte om ze te groeperen en dateren. Hij verdiepte zich in de afdrukken en zocht een methode om ze te gebruiken voor persoonsidentificatie. Die verschillende onderzoeken werden opgepikt door Scotland Yard en dactyloscopie werd een veelgebruikte methode bij onderzoeken bij misdrijven.

En zo ben ik weer terug bij mijn maandagavond op tv. En tussen twee van die programma’s door kijk ik nog steeds, liggend in bed, naar America’s next topmodel. Tja, af en toe een beetje fout kijken, ik vind het heerlijk.
 eerste afdruk van onbekende, tweede is mijn vinger onder de scanner.

bijbels museum

Gisteren ben ik met drie vriendinnen naar Amsterdam geweest, naar het Bijbels Museum. Dat is vier maal heerlijk. Allereerst lopen door Amsterdam met elkaar en om ons heen kijken naar al die verschillende gevels en wat er verder allemaal te zien is, dan uitgebreid koffie drinken en bijpraten over wat nog niet verteld was in de trein, dan het museum bezoeken en genieten van de geschiedenis van het huis en de collectie en voor mij en G. dan ook nog het mogen fotograferen. De mooiste foto’s heb ik gemaakt van de prachtige trap. Thuis gekomen bleken de foto’s van onderaf veel sterker dan die van bovenaf. Maar vooral bleek uit alle foto’s wat een heerlijke dag wij met z’n vieren hebben gehad. En dat wij terug door de stromende regen en storm moesten? Geen probleem voor deze meisjes.
Oh ja, even wat anders, ik heb mijn kerst/nieuwjaarskaarten weer terug gevonden. Ze lagen in een la die ik voor heel andere dingen gebruik en gelukkig moest ik er van de week even iets uithalen en daar zag ik mijn kaartenschat liggen.

klik erop om ze vergroot te zien

gedichten

Oh je, denken een paar, deze keer sla ik maar over. Een ander wrijft in de handen, lekker, gedichten. Tja, zo is er iedere keer wel iets voor iemand.
Vanmorgen ben ik met Ton naar Noordwijk gegaan om te kijken naar de tentoonstelling in de kerk Maria Ter Zee omdat daar twee werken van mij hangen. Foto’s met gedichten rond het thema’ nieuw leven’. De tentoonstelling is een stuk kleiner dan andere jaren en dat vonden wij wel jammer. Ik kreeg een groot compliment van Ton, die toch niet zo van de gedichten is: ‘jouw werk vind ik het mooist.’ Kijk maar mee en lees maar mee, wel even erop klikken voor de vergroting.

We zijn even naar de boulevard gereden voor een kop koffie en ondanks dat het waterkoud was, ben ik even richting zee gelopen want de wolkenluchten waren op z’n Haagse Schools.

Thuisgekomen wilde ik beginnen met mijn kerstkaarten te schrijven die ik de afgelopen week heb ontworpen en uitgeprint. Maar ze zijn spoorloos, nergens te vinden en ik weet dat ik ze voor het open huis in een lege foto-envelop heb gedaan. En nu ben ik bang dat die bij het oud papier terecht is gekomen en dat hebben wij voor het open huis weg gebracht. Ik hoop het niet en zo ja, dan krijgen heel veel mensen een digitale kaart dit jaar.

navorstelijk genieten

Jammer dat de sneeuw zo snel verdwenen is ( hele volksstammen zijn het hier niet mee eens). We genieten nog even na met foto’s die Folkje stuurde en ik heb de foto’s met de vogels gekozen omdat ik die niet had en voor Ibo die me opmerkzaam maakte op een suffe tikfout. Dank beiden en ook anderen die reageren op wat ik schrijf. Vind ik leuk.

En ook voor Folkjes foto’s geldt: klik erop om ze vergroot te zien.
Het is een verscheidenheid aan vogels: een merel, een vrouwtjes wilde eend, prachtig solo met haar spiegelbeeld, dan een mannetjes wilde eend met daarachter een meerkoet en als laatste loopt er een reiger met grote stappen over het ijs.

sneeuwgevoel

Vrijdag zag ik dat er aan de waslijnen ijsdruppels hingen. Fototoestel gepakt en allerlei verschillende foto’s ervan gemaakt. Veel kwam direct in de prullenbak terecht, maar een paar vond ik toch de moeite waard om te bewaren en op Fluweelbloem te zetten.
Zaterdagmorgen lag er sneeuw en omdat wij open huis hadden ( 1 kijker die het eigen huis ook nog te koop had staan) kon ik niet weg. Maar op de oprit was genoeg moois om met mijn toestel vast te leggen: de sneeuwrand op het fietsenhok, de sneeuw op de deksel van de kliko. En even wachten op de zon is zeer de moeite waard want dan gaat de sneeuw bijna licht geven. Gelukkig dat ik niet tot vandaag heb gewacht want er is geen sneeuw meer te bekennen.

Geniet maar even mee en je weet: even op de foto klikken om het vergroot te zien.

Verder kijken »