am me hoela

Afgelopen donderdagavond zijn Ton en ik naar een avond met Maarten van Rossum geweest. Het was in de Oude Kerk in Heemstede en ik wist dat de stoelen daar niet zitten. De kerkbanken geprobeerd en tot de pauze ging het redelijk, maar toen wij eraan dachten nog een uur zo te moeten zitten, hebben we onze jassen gepakt en zijn er stilletjes vandoor gegaan. Het was een leuke avond, maar wat mij het meest bijstaat is de uitdrukking’ ammehoela’. Waarom? Omdat ik net had gelezen dat er een koning heeft bestaan die Amanoellah heette en dat de uitdrukking ‘aan me hoela’ waarschijnlijk voor het eerst is gebruikt in 1928 in een revue in Amsterdam, plus daarbij de tik op de bil. En dat laatste herinner ik me uit mijn jeugd: die uitroep en de tik op de bil.

Waar zou dat vandaan kunnen komen?

Ghazi Amir Amanoellah Khan werd in 1892 geboren in Kabul en was emir van Afghanistan van 1919 tot 1929. In de jaren na zijn kroning probeerde hij het land naar westers model te hervormen. Hij schafte veelwijferij ( vreselijk woord trouwens) af, kinderhuwelijken werden verboden en onderwijs verplicht. De eerste meisjesschool werd opgericht. Maar niet alles werd geaccepteerd. Een storm van woede brak los toen ook voor de regeringsfunctionarissen polymamie verboden werd, de vrouwen zelf mochten beslissen of ze een sluier wilden dragen en het in Kabul verplicht werd westerse kkleding te dragen. Onlusten braken uit en in 1929 was de burgeroorlog niet meer te voorkomen. Amanhoellah vertrok naar Europa en werd een bekend society-figuur.

Op de rechter foto in het midden de koning en zijn vrouw. Foto’s van internet.

De tik op de bil zou terug zou kunnen slaan op de koning die van zijn volk een symbolische schop onder zijn achterste heeft gehad.

Hoe ik dit weet? Ik lees al een paar avonden in bed in het zeer lezenswoordige ‘ eponiemenwoordenboek’ van Ewoud Sanders. Wat eponiemen zijn? Woorden die teruggaan op historische personen. Wie weet wordt dit vervolg.

windstilte

‘ Bij windstilte waait het van alle kanten even hard’ .

Deze zin staat in ‘ Een jaar in scherven’ van Koos van Zomeren. Het is een van de aangestreepte zinnen die ik bij een tweede keer lezen weer zou aanstrepen.
Ik vind het als het werk van Escher. Als je dat bekijkt lijkt het te kunnen maar het kan niet. Maar je blijft kijken en deze zin blijf ik herlezen en probeer ik te vatten. Windstilte, totaal geen wind en voor mijn gevoel is er dan ook geen geluid, geen geur, een soort niets waarin je kunt verdwalen, zo stel ik het me voor, en wit, bijna transparant, alsof je in een andere dimensie stapt.
En daarbuiten waait het aan alle kanten even hard en daarom heeft dat het geen invloed op de windstille kern. Zoiets.
Deze foto heb ik erbij gezocht. Onlangs gemaakt op de Papier Biennale in Rijswijk.

Shakespeare zei het al

William Shakespeare zei:

Ik voel me altijd gelukkig, weet je waarom?
Omdat ik niets van niemand verwacht
Verwachtingen doen altijd pijn
Het leven is kort
Dus houd van je leven
Wees gelukkig en blijf glimlachen
Voordat je spreekt, luister
Voordat je schrijft, denk
Voordat je uitgeeft, verdien
Voordat je bidt, vergeef
Voordat je pijn doet, voel
Voordat je haat, heb lief
Dat is het leven
Voel het, leef het, en geniet ervan

 Dit stuurde vriendin B. mij en ik denk omdat we afgelopen donderdagmiddag na de literatuurmiddag met z’n vieren hebben gegeten en toen uitgebreid met elkaar hebben gesproken over hoe je zin aan je eigen leven kunt geven, wat een rijke vrouwen wij zijn dat wij zo met elkaar dit allemaal kunnen doen, maar ook dat wijzelf degenen zijn die het doen. Ik ben het helemaal met de tekst van Skakespeare eens en daarom heb ik hem even in het Nederlands omgezet en op Fluweelbloem geplaatst.

de mug was er eerder

Ik las pas een leuke spreuk:

Waarom werd de mens op de laatste dag geschapen?
Omdat men hem wanneer hij te ijdel wordt kan zeggen:
de mug werd eerder geschapen dan jij.

Nu weten we ook de functie van de mug, buiten dat hij als voedsel voor de vogels dient.

 

lapje stof

Kinderjurkjes

K         katoenen lapjes
I           ineengezet tot jurkjes
N         nu lang verleden tijd
D         daar denk ik aan terug
E          en dat geeft een heimwee gevoel
R          rode boerenbontjurkjes
J          jarige nette jurkjes
U         uit met die jurkjes
R          rode broeken werden het
K         katoenen lapjes bleven liggen
j           jaren later vind ik ze weer
E          even door de handen laten gaan
S          sluitstuk van vrolijke kinderjaren

Kinderjurkjes

                                             m’

mooi

Waar tijd en eeuwigheid elkaar ontmoeten
worden de sterren in de nacht geboren.

 P.C.Boutens

dit is zo’n zin waar ik stil van word en die je steeds weer kunt herlezen.

zo doen we dat

Ik kreeg twee reacties waar ik weer op wil reageren. Allereerst van een mij onbekende Rob Haster die bij een gedicht van hem een foto van mij heeft geplaatst op zijn blog. Hij vroeg toestemming en heeft mijn naam keurig vermeld. Het gedicht is prachtig dus als je nieuwsgierig bent, kijk dan op onderstaande link. http://ontginner.wordpress.com/2012/11/16/dun/

En Folkje miste een foto in het stukje over Edam, namelijk van het maken van de foto. Die heb ik dus opgezocht en ook een van Folkje met het resultaat. En afgelopen week heeft A. mij ook op de foto gezet terwijl ik op het strand een aanspoelsel vastlegde en later in het bos toen we een prachtig spinnenweb zagen . Zo doen we dat dus.
En je weet, klik op de foto’s om ze goed te zien, vooral die van het spinnenweb. En die laatste foto, enig idee wat dat zwarte ding is?

De afgelopen week aan de kust hebben A. en ik ons geconcentreerd op alle aanspoelsels op het strand en dan niet alleen de vormen gelet maar ook de kleuren. Zo viel ik op felblauw en als je daar op gaat letten, dan zie je steeds meer. En dan nu bedenken wat te doen met al die foto’s. Eerst natuurlijk: wat kan weg en wat mag blijven. Dan: wat doen we met de blijvers? In de map Sint Maartenszee  laten of er een boekje van maken en neem ik dan ook aanspoelsels uit andere series mee als die er goed inpassen? Gelukkig bederven ze niet en blijven ze in de map tot ik weet wat ik ermee wil. Maar mezelf kennende wordt het wel een keer een boekje.

toen

1961

zomerbloot maakt mij
altijd wat schichtig

nee, dan het najaar

opgewonden
verzamel ik draden
brei mij een iglo
waarin ontluikende
gevoelens schuilgaan
onder donzen kabels

             m’

Dit gedicht vond ik toen ik op zoek was naar passende teksten voor het nieuwe boek van A. en mij. en nog altijd ruil ik graag de zomerkleren in voor die van de winter. Zou dat met bovenstaand gedicht te maken hebben?

nu weet ik het

De trouwe lezers hebben de afgelopen dagen verse aanvoer gemist. Ik was een paar dagen met vriendin A. in een huisje in Sint Maartenszee om daar samen te fotograferen ( heel veel gedaan), te tekenen en schilderen ( niet gedaan), te schrijven ( bijna niet gedaan) en aan ons nieuwe boek te werken ( iedere avond gedaan). Fotograferen deden we iedere morgen op een ander stuk strand en we boften met het weer: geen spat regen en af en toe een beetje zon of mist ( dat laatste is ook mooi voor de foto’s). Na het strand gingen we naar ons huisje, kachel aan en lekker tutten met de foto’s op de computer. Eten deden we ook ‘ thuis’ op een pannenkoek en een patatje na. Natuurlijk zagen we, toen we kaarten voor thuis zochten, een tijdschrift over fotobewerking dat we nog niet hadden en ik zag een Quest met de 101 leukste vragen van 2012. En laat daar nu een vraag in beantwoord worden die ik mezelf laatst heb gesteld: ‘ hebben we in de winter minder zuurstof in de lucht omdat de bladeren van de bomen zijn en dus geen zuurstof kunnen produceren?’.

In het blad staat : ‘’ Bomen zijn de longen van de aarde’ zegt men. Maar een boom produceert niet alleen zuurstof, hij ‘ ademt’ die ook in. Dat gaat in de winter gewoon door, zij het op een laag pitje… Een boom neemt in de ander seizoenen zuurstof op om suikers te verbranden en te groeien. Dat proces stopt in de winter. Maar om te kunnen blijven leven moet de gaswisseling in de cellen doorgaan. Daarvoor heeft de boom lenticellen. Dat zijn kleine huidmondjes in de bast van de boom. Die nemen zuurstof op en scheiden afvalgassen uit…’

Toch is er in de winter niet echt minder zuurstof in de lucht omdat de bomen maar een klein deel va nde zuurstofproductie leveren. De meeste zuurstof komt van andere planten en algen op zee.

Aldus Bart van der Sluis in Quest.

Ik ben even gaan zoeken of ik een foto heb van die lenticellen en jawel, onder de B van berk. Het zijn die smalle strepen op de stam. En omdat sommige bladeren nog zo mooi te pronk hingen in het duin ook een blad dat nog wel zuurstof voor ons produceerde. ( klik erop om te vergroten)

dagje Edam en een ketting

Even een korte reactie op de reacties van de vorige keer. Ja Maartje, meneer Baksteen staat ook in de lijst, ik moest het opzoeken en jij weet het uit je hoofd. Maar ja, jij bent nog geen 65. Ik dus wel en dat heb ik met een kring vriendinnen gisteren uitgebreid gevierd en daarom ging ik mijn nagels lakken. Het was een middag zoals ik had gehoopt. Wat ben ik een rijk mens, het is net of ik vanbinnen ruimer ben en dat die ruimte helemaal gevuld is met blijheid. En als herinnering laat ik een vriendinnenketting maken met de kralen die ik heb gekregen en het bijzondere is dat er ook een kraal van mijn moeder bij is.

Blij was ik ook toen ik met Folkje een dagje ging fotograferen in Edam. Heerlijk rustig aan  ie geknotte lindes tegen de muur of later tegen de blauwgrijze lucht vastleggen, beelden binnen en buiten, gebouwen, spiegelingen in het water, in etalages, ‘ kijk eens wat bijzonder’, ‘ heb je dat al gezien?’ ‘ hoe heb jij die genomen?’ En daar tussendoor natuurlijk koffie met en later een lunch. Toen we moe maar voldaan ( het blijft een leuke om te gebruiken) naar huis reden door de polder zagen we alle twee opeens prachtig zonlicht op een bomenrij in de verte. ‘ Foto?’ vroeg Folkje. Ja natuurlijk en ze zette de auto aan de kant en ik heb een aantal foto’s gemaakt want het licht veranderde waar we bij zaten. En wij keken er genietend naar. Klik op de foto’s om ze vergroot te zien.
De meneer met de beschilderde leren jas zag ik lopen en ik vroeg’ mag ik een foto van u nemen?’ Hij vond het prima en ging uitgebreid poseren. Daarna wees hij op zijn naam op de achterkant en zei dat ik die maar op internet moest opzoeken, dan kwam ik bij zijn site. Hij bleek kunstenaar te zijn. Je ziet, zelfs in het slaperige Edam kunnen er onverwachte ontmoetingen op je pad komen.

Verder kijken »