veel gebeurd

Wat kan er toch veel gebeuren in een paar dagen. Zo ben ik gisteren feestelijk toegetreden tot het legioen van de Dreestrekkers. Opeens ben je dus echt een pensionado en ik moet zeggen: het voelt niet anders dan de dag ervoor. Tja, die dag ervoor. Ik werd uit Zuiderhout gebeld omdat het niet goed ging met mijn moeder en of ik direct wilde komen. Samen met M., die net met de trein was aangekomen, ben ik er heen gegaan en daar zat, intens verdrietig, een heel klein oud vrouwtje totaal ontredderd in de huiskamer te midden van andere bewoners die ook van slag waren. Tot nu toe had mijn moeder haar situatie geaccepteerd omdat zij het waarschijnlijk niet helemaal bevatte. Maar nu drong opeens tot haar door wat er gaande was: zij zit in een revalidatiekliniek te midden van vele anderen, deelt een kamertje zonder enige privacy, wil naar huis, slapen in haar eigen bed en dat kan niet. Mijn moeder die zichzelf altijd kon redden en daarna met behulp van anderen toch nog thuis kon wonen is nu zo afhankelijk dat dat niet meer kan. Toen zij zich dat realiseerde besloot ze niet meer te eten en dat heeft ze dagen volgehouden. Gisteren besloot ze toch weer een boterham te eten en vanmiddag wilde ze zelfs een boterham met paling. Waar haal je die zo snel vandaan? Kaas smaakte ook goed. Enige tijd later voelt ze zich weer beroerd en ligt ze wat te dommelen en zegt ze niet veel meer. Zij voelt zich machteloos, wij voelen ons machteloos en het enige dat je kunt doen is veel bij haar zijn. En dat doen we met z’n allen. Met liefde.

Ik kijk even in mijn boekje met gezegdes en mooie zinnen en vind deze toepasselijke van Jan Gerhard Toonder:

‘ Het is niet goed om afhankelijk te zijn; wie afhankelijk is verliest een deel van zichzelf. Jezelf, dat is het ergste om te verliezen.’

En dan opeens, werd ik blij gemaakt door een verjaarskaart met een geheugenkaartje daarin vastgeplakt. Vriendin A. die niet op mijn verjaardag kan zijn omdat zij ver weg is, heeft vooraf een filmpje gemaakt waarop zij op de accordeon een ‘ lang zal zij leven’ en ‘ oud Amsterdam’ speelt. Niet omdat zij mij oud vindt, maar omdat die stad ondanks ouderdom zo bruisend blijft, ‘ net als jij’. Dit zijn de lichtjes die de droefheid in je even opheffen. Net als gisteren en vandaag mijn visite en de kaarten die ik kreeg. De balans komt weer wat in evenwicht.

mooiste zin

Zaterdag las ik in de Volkskrant een stukje van Marc van Oostendorp met als titel : De mooiste zin. Kijk, dan ga ik even rechtop zitten, want mooie zinnen, daar heb ik, net als kastanjes, nooit genoeg van. Hij schrijft dat het o.a. erg afhangt met welke groep mensen je je associeert. …’Bij welke groep mensen je wilt horen, bepaalt of je bepaalde zinnen wel of niet maakt…’ Zijn favoriete zin is: ‘ Alle rivieren stromen naar de zee en de zee raakt nooit vol’. Hij zegt: ‘ Dat komt uit de bijbel. Die zin loopt als een rivier en klinkt als een rivier.’

Als ik de zin zo lees heb ik daar niet hetzelfde gevoel bij als Van Oostendorp. Eigenlijk doet die zin mij niet zoveel. Anders is dat met mijn eigen mooiste zinnen die ik al vele jaren in een boekje heb en nog iedere keer als ik ze lees mij raken. Benieuwd hoe die zinnen mijn lezers raken, of niet.

‘ De boomen dorren in het laat seizoen,
en wachten roerloos den nabije winter’.

Willem Kloos.

‘ Alle geluid, dat nog van verre sprak,
verstierf- de wind, de wolken, alles gaat
al zacht en zachter- álles wordt zo stil…’

Willem Kloos

En als laatste van Herman Gorter:

De wind ging zwaar in zwarte rouwkleeden.

Herman Gorter en Willem Kloos

Ik zie dat ik voor melancholische zinnen ga, net als ik voor de herfst ga en blij ben als ik mijn winterkleren weer tevoorschijn haal. En dat ik wat in de oude tijd zit (eind 19e eeuw). Maar ook in de nieuwe boeken streep ik genoeg aan, maar die heb ik niet in mijn boekje bijgeschreven. Toch weer eens gaan doen want het herlezen van mooie zinnen, dat verrijkt je gevoel toch iedere keer weer.

geluk is

klik erop om de tekst van Leo Tolstoi goed te kunnen lezen. Het is zo waar deze tekst en het geeft ook aan waarom de ene mens beter met moeilijke omstandigheden kan omgaan dan de ander. De een heeft ondanks de omstandigheden oog voor een bloem, een zingende vogel, een glimlach en voelt zich even lichter van binnen. Het bijzonder is dat dat licht dan ook weer aan een ander door gegeven kan worden, misschien aan degene die (nog) geen oog had voor die kleine oppeppertjes die op ons pad komen, niet zomaar, maar omdat wij ze nodig hebben.

Hoe ‘ hoera’ ‘ houzee’ heeft verdrongen

 Ik heb op mijn nieuwe I-pad een oud boek ingeladen het ‘ Zeemanswoordenboek’ van Jacob van Lennep uit 1856 en dat is heel vermakelijk om te lezen. Allerlei scheepstermen beschrijft hij en ook hun herkomst als hij die weet. En omdat vandaag ons nichtje M. jarig is kies ik nu voor het woord Houzee of Hoezee.
“ Echte Hollandsche uitroep, doch verdrongen door ‘t Hoogduitsche of liever Kozaksche Hoera, waarop het geestige vaersje van Staring slaat:

Is ‘t hoêra, is ‘t hoerá?
Brul, spreek ik, geen Kozakken na,
Als Willems batteryen spelen,
Als Frederiks oorlogstrommen slaan.
Blijve onze kreet
val aan!
Als jong en oud in ‘t heil der overwinning deelen,
By Quatre-Bras trofee,
Blijve ons gejuich:
hoezee!

En terecht! Hoera is een bloote schreeuw, waar zich geen denkbeeld ter waereld aanhecht. Hou-zee daarentegen (zoo als de oude zeelui nog roepen) geeft te kennen: “blijf in zee, als splijt de mast, al kraakt de kiel, als scheuren de zeilen, blijf in zee, al bulderen de orkanen, al ratelt de donder, al zocht elk de haven!” – maar ook op levenszee- “ laat u niet afschrikken, door tegenspoeden, door onheilen, door laster, door volksgeschreeuw- Hou zee! Hou moedig zee!”

Na de oorlog heeft ‘houzee’ een beladen betekenis gekregen, dus geheel anders dan in bovengenoemd stuk. Woorden zijn onderhevig aan emotionele waarden en dat is het leuke van lezen in oude boeken, het zien veranderen van de betekenis van woorden, of het zelfs verdwijnen van woorden uit onze taal. Daar staat het boek ook vol mee. Maar vandaag voor M.‘ hoera!’

het hiernamaal

Buiten regen, binnen de kachel aan. Lekker moment om eens te snuffelen in wat stapels die verborgen op mijn kamer liggen. Blij verrast was ik met een aantal mooie gedichten en overpeinzingen die ik ooit uit Happinez heb gescheurd. Zoals het onderstaande.

HET RECEPT VOOR HET HIERNAMAAL

Er was een verhaal
over het ontstaan van de mens
alsof het een recept was
Maar niemand wist precies, niemand kende
de samenstelling of ingrediënten
Iedereen at maar wat

Maar een kind herinnerde het zich
Zo prachtig en simpel tegelijk
‘t Ging over een kok en een soeplepel
in een kosmisch koninkrijk

Men neme: alles wat is geweest
wie was en niet meer is
en voege dit alles samen
tot een soep bezielde erfenis

Precies op het moment dat een nieuw mens begint
roert de kok in de hemelse pan
schept er een lepeltje uit
en voert de bezieling aan het kind

Iedereen die gaat voegt iets toe aan het totaal
dus iedereen die komt
heeft iets weg van ons allemaal

Inez van Oord
uit: Happinez

aagt

Ik heb er nog nooit van gehoord, maar er schijnt een appel te zijn die aagt heet. Het is een lichtzure appel. Maar aagt is meer. Het is de naam voor een ondergrondse gang onder de woningen van kabouters. Maar de leukste Aagt vind ik deze:

Aagt is een streek land bij Eenrum in Hunzingo, volgens overlevering genoemd naar Aagt, die er eigenares van mocht worden, als zij éénmaal naakt door de kerk liep, terwijl deze vol volk was. Zij deed dat. Volgens een verhaal hadden de lokale kerkvoogden haar hiertoe uitgedaagd. Volgens een ander verhaal kon ze de pacht van het land niet meer betalen. Ze zou rennend door de kerk zijn gegaan, zichzelf op de billen en borst hebben geslagen en daarbij geroepen hebben: ‘ van veuren Oagt, van achteren Oagt en de haile Aindrommer Oagt is van Oagt’.

Nu was ze rijk en toch kreeg ze geen man, zodat haar grafschrift luidde:

Hier ligt begraven Aagt,
Zij is gestorven maagd;
Dat zij niet was getrouwd,
Dat heeft haar nooit gespeten,
Maar nooit te zijn gevraagd,
Dat kon ze niet vergeten.

Vanaf 2006 komt de naam Aagt niet voor in de toplijsten van namen. De naam is trouwens een afkorting van Agatha.

Maar Aagt betekende waarschijnlijk ook ‘ laag gelegen land door water omgeven.
Dat alles heb ik geschreven naar aanleiding van het eerste woord in het boek ‘ Folklore en volkswijsheden in Nederland en Vlaanderen’.

« Previous Entries