een brug verder

Enige tijd geleden schreef ik over de nieuwe opdracht van de dichtgroep. Ik zou een Romeinse brug willen zijn en eerst verwoordde ik dat in proza en daarna in een gedicht. Gisteren heb ik het voorgelezen en wat mij al niet zo lekker zat werd door de anderen ook verwoord: de laatste zin was niet goed genoeg. Daar heb ik wat aan zitten puzzelen en voorlopig houd ik het hierbij:

Ik lig in de rust van de tijd
gestrekt tussen
heen en terug
hier en daar
toen en nu

mijn boog is flauw
sober het silhouet.
sporen van eeuwen
ingesleten

en onder mij door
stroomt bruisend de beek

 m’

De bijdrage van de anderen waren verrassend net als onze gessprekken tussendoor over politiek, de bijbel, bruggen en oude moeders. Na afloop had ieder, net als elke keer, het gevoel’ dat was weer een bijzonder middag’. En vandaag de verkiezingen. Benieuwd of dat een bijzonder avond wordt.

nazomer in september

Moestuin in september

De appels hangen glanzend aan de boom.
Het lijkt alsof de zon in ’t middaguur
is blijven stilstaan bij de oude schuur,
zo stil is ’t in de tuin, zo traag en loom
zonnen de bijen op de witte muur.

Theo van Baaren * 1912-1989

Dit mooie kleine gedicht kreeg ik van Els doorgestuurd. Waarom vind ik dit mooi? Omdat het de stilte en het gevoel van de nazomer weet te vangen in enkele zinnen en gewone woorden en dat vind ik knap. Geen gezochte beelden maar een sfeer beschrijven zoals je dat in gedachten zou doen als je daar op dat moment op die plek zou zitten. Daarbij past mooi een foto van mijn moeder die in de zon zit te genieten.

daar ben ik weer

Tja, soms heeft een mens iets anders aan zijn zijn hoofd dan Fluweelbloem en dat was de afgelopen weken. Allereerst was er enkele weken geleden commotie rond mijn moeder die via verpleeghuis, ziekenhuis, in het revalidatiehuis Zuiderhout terecht kwam met een gipsen koker rond haar knie en een redelijk verward brein. Gelukkig voor haar en voor ons heeft ze het erg naar haar zin en was ze thuis de afgelopen jaren niet de keuken uit te krijgen, nu zit ze bijna de hele dag lekker buiten in de tuin of op een balkon. Ze geniet van bezoek maar ook zonder dat verveelt zij zich niet. Open en nieuwsgierig bekijkt ze alles en iedereen om haar heen en ze heeft gelukkig haar humor niet verloren. Het eten met de andere bewoners zou een tijd geleden een gruwel voor haar geweest zijn, maar nu zit ze gezellig met een vaste groep aan de ronde eettafel en smikkelt alles lekker op. Ze is trots op haar gelakte nagels, iets dat ze vroeger altijd zelf deed laat ze nu met genoegen aan anderen over, dus ook de nagels lakken. Als je ziet dat je moeder met deze levensverandering niet verdrietig of opstandig is, dan is dat een grote zegen voor haar en voor ons. Daarom kon ik de afgelopen twee weken ook met een gerust hart op pad gaan. Eerst met mijn vriendinnen A. en H. naar ons WUMMAH stekje in Arnhem. Heerlijke dagen en avonden waren dat en direct daarna ging ik met Ton en onze A. en R. naar Picardie, in Noord Frankrijk. En ook die week was heerlijk. Daarover binnenkort meer als de foto’s klaar zijn. Nou ja, die zijn wel klaar maar moeten gesorteerd en verkleind worden. Maar vanavond is ook weer Boer zoekt vrouw en er ligt een fikse was te wachten om opgevouwen en gestreken te worden, dus nog even wachten dus. En buiten schijnt nog steeds de zon. Wat een heerlijke nazomer.

« Previous Entries