kijkdag goed benut

Gisteren werd  er weer een Open Huis door de makelaars georganiseerd en ook wij deden eraan mee. Bijtijds op want om 11 uur kan de eerste voor de deur staan. Als er geen bel gaat, dan lees je de zaterdagkrant, en nog een, je gaat even wat op Fluweelbloem zetten, maar dan wil je wel weer iets ‘ echts’ doen met je tijd, dus ben ik wat gaan fotograferen in de logeerkamer. Ik nam steeds een tekening, schildering van mezelf als achtergrond en daar zette ik dan een beeldje van een engeltje voor, of twee boeddha’s of wat stenen, schelpen, een kinderschoentje, wat ik maar om me heen zag. En daar dan wat mee spelen. En net toen ik lekker bezig was, ging de bel. Snel opruimen, een la in en naar beneden. Maar het was de makelaar die zijn belangstelling toonde en vroeg of er al kijkers waren geweest. Nee. En rond half drie dacht ik: ik kan wel naar bed gaan want nu komt er toch niemand meer, toen kwam er een belangstellend stel. En klokslag drie kwam er nog een stel.  Dus niet voor niks geweest. Of het iets oplevert is weer afwachten. Hoewel, het heeft wat foto’s opgeleverd. Kijk maar naar mijn ‘ spielerei’.
klik erop om ze te vergroten

tips uit de oude doos

Ton en ik zitten te wachten op kijkers in een schoon en opgeruimd huis. Ja zelfs mijn kamer is opgeruimd en je ziet weer dat de tafel van hout is en niet van papier. Trek niet mijn kast open, want daar heb ik alles ingedaan om het er later weer gewoon uit te halen en weer terug op de tafel te leggen. De krant heb ik uit en ik dacht: laat ik eens kijken of ik wat leuks voor Fluweelbloem kan vinden en jawel, in een oud boekje dat ik bij mijn moeder in de boekenkast vond. Het heet’ De beste tips uit ‘ Libelle weet ‘t. en daar zie je zo leuk de tijdgeest van de jaren zeventig in terug. Ik zal wat tips doorgeven.

Tandenborstel-klusjesborstel .
Gooi een oude tandenborstel nooit weg. Hij is van onschatbare waarde bij het poetsen van gegraveerd koper of zilver, bij een grote schoonmaakbeurt in de badkamer (om eindelijk eens achter de leidingen te kunnen duiken), maar ook om de naaimachine stofvrij te maken. Voor kinderen die met verf zogenaamd spetterwerk maken is een tandenborstel onmisbaar. De borstel is ook fijn voor het schoonmaken van een scheerapparaat.

Ja, dat spetteren met verf herinner ik me nog goed. Onder een stukje gaas legden we in de herfst bladeren neer op stevig papier en dan gingen we er met in inkt of verf gedoopte tandenborstels overheen. Prachtige werkjes ontstonden dan. En wat daar staat over de tandenborstel en de badkamer, dat lijkt wel een grap, dat was/is een straf voor mensen die iets misdaan hadden.

Nooit meer zoeken in de knopendoos.
Wat een werk om de knopendoos iedere keer te moeten omkeren als u een paar knopen nodig hebt. Breng er systeem in. De kinderen zullen u graag een handje helpen. Zoek alle knopen van één soort bij elkaar en rijg ze aan een bloemistendraad. Alle knopenkettinkjes van één kleur rijgt u daarna aan pijperagers.

Ik heb nog een knopendoos, net als mijn moeder, maar ik ben er bijna zeker van dat bij onze kinderen zo’n doos ontbreekt in het huishouden. Vroeger vonden ze het leuk om die te sorteren als spelletje. Ik maak eigenlijk bijna nooit gebruik meer van de doos die wel geregeld nieuwe knopen ontvangt, maar nu in kleine plastic zakjes die in nieuwe kledingstukken zitten. Maar ik weet ook nog dat als je vroeger een bepaalde knoop nodig had, je die vaak niet had en toch allemaal nieuwe moest kopen. Ja, en die pijperagers, daar maakten we vroeger figuurtjes mee en ik herinner me dat ze vaak in hele felle kleuren waren en dat we dat juist heel mooi vonden. Tja, mannen met een pijp zijn ook een uitstervend ras aan het worden. Mijn Ton heeft er ook ooit een gehad, maar hij rookte liever een sigaret. Ook dat is allemaal verleden tijd. Net als op een verjaardag allerlei glaasjes met verschillende sigaretten en sigaren voor de visite en daar zat je als kind dan gewoon de hele tijd bij mee te roken. Blij dat dat in ieder geval nu anders is.

Nog een laatste tip voor vandaag:
Streperige ramen.
Lap de ramen aan de binnenkant met horizontale bewegingen aan de buitenkant in vertikale richting. U ziet zo snel waar een lelijke opgedroogde streep zit en hoeft niet van binnen naar buiten te rennen.

Tja, logisch dat de huisvrouwen van toen de hele dag met het huishouden bezig waren. Blij dat ik er nooit zo zwaar aan heb getild en lezen leuker vond dan lappen en dus ging zitten lezen en de strepen op de ramen de strepen liet.

Peter Bes

Afgelopen zondag zag ik op de Papier Biënnale in Rijswijk heel veel prachtige, knappe, verrassende en soms ook ontroerende papierkunst. Wat mij deze keer het meest is bijgebleven is het werk van de Nederlandse kunstenaar Peter Bes. Door het museum in Rijswijk heen stonden groepen mannen ( de bustes van enkele mannen en een meisje stonden apart) en iets in hun houding trof mij, ontroerde mij. In de catalogus staat …’ Ontroering en bewondering spreken uit zijn beelden. Beroemde muzikanten of eenzame zielen, voor Bes zijn ze niet anoniem’… ‘Hij bouwt ze op vanaf de grond. De schoenen vormen het fundament. Ze sturen de lichaamshouding aan en bepalen de balans…’Blues- en soulzangers uit de Missisippidelta, groepen ontheemde Oost-Europeanen, seizoensarbeiders, mariniers aan lager wal en emigranten spreken tot zijn verbeelding. Hij vangt het melancholische gevoel , de heimwee die in hun huist met subtiele details: de neergeslagen blik,de iets te grote maatpakken/colberts, kleding die buiten het heersende modebeeld valt. Hij visualiseert hun blues…’

We mochten gelukkig foto’s maken, dus dan kan ik het een beetje laten zien, maar eigenlijk moet je gewoon zelf gaan kijken in Rijswijk of in Den Haag in museum Meermanno. En naar dat laatste museum gaan A. en ik in november, want dit vraagt gewoon naar meer. Nu ik de foto’s weer zie denk ik aan het gevoel dat ik af en toe had, net alsof ik stiekem bekeken werd tijdens het fotograferen. Dan keek ik op, maar dan was het een van deze mannen die naar me keek.

En je weet, klik op de foto’s om ze te vergroten.

het is afgelopen helemaal

Omdat ik eigenlijk het hele gedicht zo de moeite waard vind van het lezen en herlezen, plaats ik het nu helemaal. Vooral voor Els, maar ook voor iedere andere woordgenieter. Ik zag nu pas dat de laatste woorden van de strofes rijmen op elkaar, behalve de laatste en dat is dan een mooie overgang van buiten naar binnen, binnen. De foto’s van de papiertentoonstelling komen dus niet vandaag maar wat later.

Het is afgelopen
het is september
de dag geen weiland, maar
ommuurde tuin
de afspraken verdringen
het wit in de agenda
sociaal en onderstreept
de plicht

het is afgelopen
het is geheim nu, wat
de buren zeggen
spinnen weven
de deuren dicht

paars is het zomerblauw
in bramen
de zon is ingeblikt
en men koopt kaartjes
om voor te klappen, schmink
en het theaterlicht

het is afgelopen
het is september
het blotevoetenbeest
is klaar met zingen
naar binnen
naar binnen

Chawwa Wijnberg

Uit: Handboek voor de joodse kat
Amsterdam,  Vita, 1993.

cultuur snuiven

Deze week gaf ons regen en zon, eerlijk met elkaar afgewisseld. Ik zag mijn eerste kastanje op het fietspad liggen maar kon niet stoppen. De bomen beginnen te verkleuren, ik rook de herfst al weken voor hij te zien was. De dichter Chawwa Wijnberg schreef het gedicht ‘Het is afgelopen’ over het einde van de zomer. Ik neem de derde strofe:

…paars is het zomerblauw
in bramen
de zon is ingeblikt
en men koopt kaartjes
om voor te klappen, schmink
en het theaterlicht…

Geen theater deze week maar wel twee keer andere cultuur. Allereerst met onze fotogroep Miga naar Amsterdam naar de Westergasfabriek voor een grote internationale fototentoonstelling. Dat was smullen, ook door het zeer vriendelijke personeel op het terrein. Het begon al dat een jonge man bij de ingang tegen vriendin G. zei:’ wat heeft u geweldig haar, daar word ik helemaal blij van’. Nou, als je dat als 65jarige hoort, dan gaat je neus wel glimmen. We hebben een deel maar gezien, het was teveel en er moest ook tijd uitgetrokken worden om lekker buiten te lunchen. Binnen mochten er geen foto’s gemaakt worden, dus buiten maar even onze hobby beoefend. Ik kwam langs een stuk terrein dat was afgezet met wit doek en daar zag ik twee donkere stukje opgeplakt. Mooi voor mijn serie’ rust-stilte’. De jonge man die mij bezig zag zei: ‘ik zie het al, u hangt hier volgend jaar’. Natuurlijk ontkende ik dat, ik ken mijn plaats in deze fotowereld, en toen zei de jonge man’ kom eens hier, nu heb je zo’n leuk jasje aan en zit je kraag helemaal lelijk’. Je snapt dat ook ik met een lach mijn vriendinnen opzocht die al een stuk verder waren.

En vandaag met A. naar Rijswijk naar de Papierbiënnale. Daar gaan we altijd samen heen, gewapend met fototoestel want hier mag je wel fotograferen en dat doen wij dan ook. Wat hebben wij lopen genieten van deze bijzonder kunst die iedere keer weer nieuwe kanten laat zien. Natuurlijk het boek gekocht om thuis lang na te genieten. Morgen meer over deze tentoonstelling. Nu een paar foto’s van het dagje Westergasfabriek. Prachtig terrein trouwens, ik was er nog nooit geweest. Ook iets voor op een zomerse dag zo maar wat rond te lopen. Je ziet het, bijna 65 maar nog volop de wereld aan het verkennen.

kooitje

KOOITJE

mooi is een kooitje
met een kanarie erin

heel mooi ook een kooitje
met een parkiet erin

met een merel erin, met een kolibrie erin,
een slavink erin, een bos wortelen erin
blokjes marmer erin, een glas water erin

maar het mooiste is eigenlijk
een kooitje met niets erin

C.Buddingh’

de verloren zoon in hoofddorp

Gisteravond lag ik wat in de dichtbundel ‘Het is vandaag de dag’ te lezen, een verzamelbundel met op iedere dag van het jaar een gedicht. En ik heb in de maand september heel wat ezelsoren gemaakt. Sommige gedichten vond ik helemaal mooi, van andere stukken en soms een paar zinnen. Uit het gedicht: ‘ Mozart moet je in september spelen’ van de dichter Theo van Baaren kies ik uit de laatste strofe het laatste stuk:

Geen maand is zo vol schoonheid als september,
maar het is glorie die zijn eind verwacht:
uit morgennevel wordt nog zon geboren,
maar wat er binnenkort staat te gebeuren
kun je ’s avonds in de wind al horen.’

Wat klinkt dat prachtig: ‘uit morgennevel wordt nog zon geboren’,dat is een zin die je nog eens proeft in je mond zoals een lekkere bonbon waar je nog een hapje van wilt eten.

Ja, het is nog september en het weer wisselvallig. Dat merkten wij, vriendinnen A. en R. en ik, toen we vanmorgen op de fiets naar de Bijbelse tuin bij de Johannes de Doperkerk in Hoofddorp gingen. In de tuinen rondom de kerk staan beelden die met bijbelverhalen te maken hebben, er is een kleine appelboomgaard, een pluktuin, kerkhof, meditatievijver en een labyrint. We hadden zon, regen, wolken en gelukkig camera’s bij ons om veel op vast te leggen. Maar onze mooiste foto’s hebben A. en ik gemaakt van oude, bijna vergane zonnebloemen. Gelukkig heeft R. geduld en liet ze ons de zonnebloemen van alle kanten vastleggen. Ja, wij houden niet zo van het volmaakte, het nette, maar meer van iets dat zijn schoonheid aan het verliezen is en daardoor een vaak boeiender schoonheid terug krijgt. Zoals dus die zonnebloemen. Klik erop om de zonnebloem van heel dichtbij te bekijken en het gezicht van de vader goed te kunnen zien.

Van de beelden vond ik’ de terugkeer van de verloren zoon’ een van de mooiste. Ik heb op de computer alle bomen en gebouwen op de achtergrond weggehaald om alle aandacht te vestigen op het gezicht van de vader. Met het verhaal van de verloren heb ik altijd wat moeite gehad. Ik snap dat de vader heel blij is met de terugkeer van zijn verloren zoon, maar ik heb ook altijd medeleven gevoeld voor de andere zoon, de brave die thuis bleef, zijn geld niet verkwistte en voor zijn vader werkte. Voor hem geen feest, ring of gemest kalf, hoe lang hij ook al zijn best had gedaan. Ik snap ook de vader wel die zijn verloren zoon weer terugkreeg en zo zijn blijdschap uitte. Tja, dat is wel typisch mij, ik snap vaak van de verschillende partijen hun standpunten en vind overal wel iets van of veel waarheid in. En toch heb ik iedere keer weer medelij met de brave zoon; misschien omdat als ik een van de zonen zou zijn, ik die brave zou zijn.

juiste tijd juiste plaats

Ik schreef al hoe prachtig op een avond de zonsondergang was in Picardie aan de zee. En omdat de zon vandaag zou schijnen en hij het niet doet, zet ik wat zonneschijn op. Goed is te zijn hoe de kleuren veranderen en begrijpelijk is dat ik foto’s bleef maken. Zoiets had ik nog nooit gezien. De zonsondergang in de woestijn van Australie was prachtig, twee keer zijn we gaan kijken naar de kleurveranderingen op Uluru, maar dat was van een andere pracht. Hier aan zee was het ontroerend mooi.
klik erop om ze vergroot te zien

oud vervoer in versjes

Vandaag nog niet zoveel puf en dus lekker wat zitten rondkijken in mijn eigen computer en zo kwam ik weer dingen tegen die ik ooit ergens op internet heb gevonden. Onder geschiedenis vond ik een mapje waarin enkele pagina’s stonden uit een heel oud ABCboekje voor de jeugd. Prachtig is het verschil te zien met de boekjes van nu. Nu mogen kinderen ondeugend zijn in verhalen, maar toen was alles ter lering en vermaan, nee, geen vermaak; de kinderen moesten erdoor opgevoed worden. Klik erop om ze goed te kunnen lezen. Ik heb er twee gekozen vanwege de vervoersmiddelen die nu niet meer gebruikt worden.
De tweede deed me ook denken aan verhaal van Ton van vroeger. Hij ging wel eens achterop de vuilniswagen hangen met een vriendje. Op een keer was de weg opnieuw ingeteerd en er lagen allemaal kleine grindjes op. Bij het afspringen vergat hij door te lopen, bleef echter ineens staan. Daardoor viel hij voorover en drongen die kleine steentjes in zijn velletje. Een gebeurtenis die hij nog zo voor zich ziet. Hopelijk springt Kornelis er wel goed af.

terugblik

Vandaag is een dag dat mijn lijf niet zo mee wil werken dus doet Ton de boodschappen en de hulp het huis en zit ik op mijn kamer foto’s uit te zoeken om een kleine indruk van onze vakantie in Picardie te geven. Ach, er zijn slechtere senario’s niet waar? Ons huisje was eerst even schrikken maar ja als je authentiek Frans wilt, dan krijg je dat ook. Maar na even wennen was het prima. Klik op de foto’s om te vergroten.

We zaten vlakbij de Falaisekust, een kliffenkust (whiter than the white cliffs of Dover) die erg aan erosie onderhevig is en daardoor grillige vormen heeft. En op het strand duizenden stenen die allemaal de moeite waren van het bekijken, meenemen, toch maar niet, en die weer wel. En dan die prachtige wolkenluchten erachter. Gelukkig heb ik geheugenkaarten met heel veel ruimte en een gezelschap dat zelf ook fotografeert, rustig op een bankje zit te lezen of wat rondwandelt, net zo lang tot ik voldaan ben.

En als ik dan een roggenei vind, dan moet ik dat even laten zien en op de foto zetten. Langs ons eigen Noordzeestrand vind ik ze ook wel. Het zijn, meest zwarte, rechthoekige doosjes met op de hoeken een stekel. Dat ei heeft vast gezeten met korte draden aan stenen, wrakken of wieren. De eieren die wij vinden zijn leeg en losgeslagen van hun broedplek. Ik wist eigenlijk niet wat voor soort vis ene rog was, dus even opgezocht. Nou, het is niet van’ zo ziet die eruit, want er zijn heel veel soorten die bijna in iedere oceaan of zee te vinden zijn en in de Noordzee een tiental soorten. De meeste leven op de bodem van de zee en wat ik zo bijzonder vind, zij kunnen hun prooi, weekdieren, kreeftachtigen, bodemvissen enz., ruiken. Ik heb nooit gedacht dat je onder water zou kunnen ruiken. Nou, dat levert zo’n rustdag dan maar weer mooi op. Inderdaad, ieder nadeel heeft zijn voordeel.

Verder kijken »