even niet

Niet schrikken als er de komende dagen niets nieuws op Fluweelbloem verschijnt: ik ben even met iets anders bezig. Als ik weer tijd heb meld ik me weer.

regen

NOVEMBER

Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is alengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

J.C.Bloem

Ik weet het, het is gelukkig nog lang geen november maar dit gedicht sluit zo mooi aan bij de regenplenzen buiten en mijn stemming van dit moment. Niet dat ik zo somber ben als de dichter in zijn gedicht, gelukkig niet, mijn hart is niet leeg, maar wel gevuld met melancholie als ik aan mijn moeder denk. Mijn moeder die uit huis moest omdat zij op dat moment veel meer zorg nodig had en in een verzorgingshuis kwam. Omdat het ernaar uitzag dat haar heup gebroken was werd ze een paar uur later naar het ziekenhuis gebracht waar werd geconstateerd dat haar heup niet gebroken was maar dat haar knieprothese los in haar knie zat. Vandaar al die pijn. Nu is haar been in het gips gezet en wacht ze al ruim een week op een plekje in een verzorgingshuis. Door dit alles is ze natuurlijk in de war en opeens is de sterke vrouw een stil, klein, lief, wat verward vrouwtje geworden, ontkomen aan de tijd, zoals zo mooi in het gedicht staat. Ze gaat nu maandag ‘ uit logeren’ en hoe het verder gaat lopen, we weten het niet. Ook voor haar wordt een extra kaarsje opgestoken. In ieder geval geniet ze van haar gelakte nagels en bekijkt alles om haar heen vol nieuwsgierigheid.

beweging

Sinds een aantal maanden zit ik in een fotogroepje met drie vriendinnen. We nemen een thema en gaan daar dan de komende maand(en) mee aan de slag. De afgelopen twee maanden was dat ‘ beweging’. Het leuke is dat als na een maand de foto’s van ieder op tafel komen, die zo verschillend van onderwerp zijn binnen hetzelfde thema. En zelfs als twee iets met water hebben gedaan is dat totaal anders. De vorige keer had een van ons zitten spelen met water en aluminiumfolie en dat heb ik ook gedaan, op mijn manier. Een hele avond in de keuken bezig geweest met en fototoestel op statief en steeds andere instellingen kiezen en de kraan harder en zachter laten lopen, een pannetje eronder, een glas, een glas op de kop enz. Heerlijk. Ton kwam verbaasd kijken wat ik daar toch allemaal aan het doen was. Ook vanuit een bewegende trein heb ik onlangs foto’s gemaakt door een beregende ruit.

Vriendin A. gaat ook helemaal in het fotografie op. Zij wilde vorige keer bewegende voeten fotograferen. Zwarte schoenen en daarboven netkousen, dat had zij voor ogen. En wat zeg je dan als vriendin:’ joh, dat doe ik wel aan, dan maak jij de foto’s’. Die ochtend had ik een witte lange broek aan gehad en daar had ik een witte slip onder gedragen. En die had ik ’s middags ook nog aan toen ik op zolder bij A. gehuld was in een netpanty en stond in iets te kleine zwarte hooggehakte schoenen. Er stond een bijzonder achterwand en daarvoor moest ik bewegen. A. lag op de grond met haar toestel en toen ik ons zo zag zei ik: ‘ ik hoop niet dat M. ( de man van A.) zo boven komt’.

En jawel, even later komt hij de trap op, kijkt stomverbaasd naar twee zestig jarigen die wel op een bijzonder wijze met hun hobby bezig zijn en keert verbijsterd weer naar beneden terug. We hebben natuurlijk vreselijk gelachen en nog als ik er aan terugdenk moet ik lachen. Hieronder de foto’s en als je erop klikt worden ze groter en beter te bekijken.

korte gedichten die veel zeggen

Vanmorgen kreeg ik vier prachtige gedichten onder ogen en die wil ik je niet onthouden. Ze zijn van de dichter/schilder Willem Hussem. Geniet maar mee en hoe vaker je ze leest, hoe meer ze tot de verbeelding gaan spreken.

een vis springt uit het water op
en duikt weer onder
steeds wijder kringen laat hij na

…..

het licht loopt op de wind vooruit
de eerste trek vliegt over
ik houd mijn adem in en luister

 ………

meeuwen wiegen
voor de kust
land en zee in
evenwicht

 …..

schuchter maakt de maan
zich van het eiland los
de waterspiegel houdt haar in het oog.

 …………

Ik schreef hierna twee haiku’s. De eerste regel is geleend van Bashô.

zomer op aarde
ik drijf weg op mijn luchtbed
het water wordt glad

een langzame wolk
laat het licht steels verdwijnen
de zonnebloem treurt

m’

nog meer doornappel

Onlangs schreef ik over de doornappel die Arnold en ik in de duinen hadden gezien, zo keurig in een rij groeiend. Gisteren wandelde ik met Folkje en fototoestel door een ander deel van de duinen en dit keer was ik vast besloten alleen de gele, korte route te lopen. Echter  het eerste paaltje links hebben wij helemaal niet gezien want wij keken naar de watervogels en de prachtige doorkijk rechts. Heerlijk is het lopen met een andere fotograaf want dan sta je gewoon een hele tijd stil bij een onooglijk krom boompje. Maar die vormen ervan en het korstmos erop… Het was warm maar met een lekker zeebriesje was het aangenaam wandelen. Ik was hier nog nooit geweest en zag op een eilandje in een meer aalscholvers de veren drogen. En toen opeens zag ik een hele plek vol doornappels, maar niet in een rij maar rommelig door elkaar. En omdat het een paar weken later was dan de vorige keer waren de planten ook verder in hun ontwikkeling. Ik zag een vrucht die op punt van openscheuren stond. Foto. En toen een paar die al helemaal open waren en waarin ik zag dat de zaden keurig verdeeld waren over vier hokjes. Foto, foto, foto. Daarna zagen we een plant die een afwijking had: de helft van de vrucht was wit en de andere helft groen en ook de bladeren hadden wit tussen het groen. Foto, foto, foto. Toen werd het tijd voor wat water en een koek. Wel gek dat we nergens gele paaltjes zagen. Gelukkig kwam er een wagen aan en de chauffeur had een kaart. Nee, we liepen helemaal niet op de gele route, zelfs niet op de groene. Dus terug tot de bocht met de bank en de prullenbak en dan rechtsaf. Maar inmiddels was ik al aardig moe dus rechtsaf doen we later wel, nu hadden we trek in een stoel en een pannenkoek. En zo geschiedde. Dus als je zo de foto’s vergroot en je ziet Folkje bijna een plant induiken, dan weet je dat die plant een doornappel is.

als ik

Het volgende thema voor onze dichtgroep ‘ Dichtvoetig’ heeft met verbinding te maken en we kregen als opdracht de zin’ als ik een… zou zijn’ en die … kan dan een brug, een viaduct, een rivier enz. zijn, als het maar een verbinding vormt. Daar ga je dan over denken en soms duurt dat maar heel kort en weet je bijna direct: dat moet het worden. Ik dacht aan oude Romeinse bruggen in Zuid-Frankrijk en voelde dat ik best zo’n brug zou willen zijn. Mijn gedachten daarover heb ik opgeschreven en pas later is daar een gedicht uit ontstaan. Dat laat ik nog niet lezen want de groep moet eerst bij elkaar komen en ik heb al weer een nieuwe versie gemaakt omdat ik de eerste iets te breedsprakig vond voor zo’n sobere brug. Na de bijeenkomst laat ik hem wel lezen. De foto is van internet.

Als ik een brug zou zijn…

dan zou ik een korte, stevige, stenen brug willen zijn over een riviertje dat meestal rustig stroomt, maar in het voorjaar woest kolkend kan zijn. Het water spat dan aan alle kanten tegen me op, maar ik geef geen krimp. Al meer dan 2000 jaar lopen mensen uit de buurt over mij heen, blijven af en toe even staan om te kijken naar wat zij dagelijks om zich heen zien, maar nu, boven op mij pas ervaren hoe mooi het is.

De rust van de tijd, de traditie en het weten dat ik er nog lang zal liggen als zij er niet meer zijn, geeft mij een goed gevoel.
Hun sporen zijn in mij ingesleten. En zij lopen al eeuwen in het voetspoor van hun voorouders.
Ik ben opgebouwd uit stenen uit de bergen om mij heen. Ik houd de warmte vast in de zomer en voel handen op mijn armen.
Ik ben de verbinding tussen heden en verleden, tussen heen en terug en hier en daar. Voel me hier thuis. Herken de klanken van blote voeten, soldatenlaarzen en gehakte damesschoenen.
Ik lig stevig verankerd en geef ruimte aan zaden die ontkiemen in mijn flanken. Eeuwen lig ik te liggen zonder weet te hebben van de wereld waarover ik hoor vertellen. Een wereld die verandert, net als de natuur rondom.
Ik slijt maar voel het niet. Kan nog eeuwen mee. Mijn boog is flauw, mijn silhouet sober, functioneel gebouwd in een tijd zonder frivoliteit maar op zoek naar expansie. Ik werd de verbinding naar de overkant, naar vooruitgang, maar ook de veilige weg terug.

Ik ben die ik ben en altijd zal zijn: een brug.

kleurloos

Als je iets ‘ kleurloos’ noemt, heeft dat meestal een negatieve betekenis. De sjeu is eraf, de kleuren die je vrolijk maken zijn verdwenen. Maar het expres weghalen van kleur is iets anders. Dan heb je er bewust een doel mee voor ogen: je wilt nadruk leggen op de lijnen/vormen, je wilt het een oude uitstraling geven enz. Dit weekend is de voetbal weer begonnen en dat betekent dat op maandagavond Ton voor de tv zit te genieten en ik achter de pc. Ik heb wat foto’s van de laatste weken zitten bekijken, op zoek naar foto’s die ik zou kunnen veranderen zodat ze een andere gevoelswaarde krijgen bij het kijken ernaar. Ik begon bij de boottocht en maakte van een foto een tekening in zwartwit en van de ander een zwartwit foto.

klik erop om te vergroten

Toen kwam ik nog een foto tegen die ik eens maakte na een wandeling door Groenendaal. Ik weet nog dat ik dacht: dat toegangspaadje moet ik ook vastleggen want hoe vaak zijn we hier niet overheen gelopen, met en zonder de kinderen. en kijk, als tekening ziet het er opeens heel anders uit, veel romantischer en een beetje romantiek op zijn tijd is niet weg, dus ook deze erbij. En zo ben je zo weer een uurtje verder, heerlijk genietend met een favoriet stuk muziek erbij. Er zijn dingen in huis die ik wel zou kunnen missen maar mijn computer, nee, die zou ik nooit meer kwijt willen. Wel even tijdens een korte vakantie, maar daarna thuis er weer heerlijk achter. Juist, foto’s erop zetten, bewerken en bekijken.

Ton heeft net minder genoten. Hij ging even een boodschap doen op de fiets, kon nog wel voor het zou gaan regenen. Maar de regen was sneller dan Ton en door en doornat kwam hij thuis. Zo zit je in de ochtend koffie te drinken in de tuin en zo moeten alle ramen weer snel dicht want dan hoost het. Zomer, tja…

lichte verzen

Nadat ik nog nageniet van gistermiddag door het lezen van Linda’s blog ( zie onder reacties) en haar gedicht, zoek ik twee gedichten waar je ook om kunt grinniken, vooral als je het hardop leest, want dan wordt duidelijker wat er eigenlijk staat.

DRENTS ADRIFT

A hot-headed Drent in Ter Apel
who always ran too hard from staple
forsplintered his plate
when the waitress was late
and gave her a lell with the lapel

John O’Mill
uit:Bonny Ballads

Een dame stal vaak uit de vleeshal
een kalfskotelet of een vleesbal.
Haar kleinzoontje Kees
was vlees van haar vlees
zodat hij daar meestal van meestal.

Kees Stip
uit: Dames, dames…Tien limericks

Zelf heb ik ook eens een lightverse gemaakt.

Onder het mom van- ik ben blond en dom-
troggelde zij menig cheque
uit zijn zak, zij was ‘dom’, hij was gek
en terwijl zij van genoegen glom
werkte hij zich voor zijn blonde krom.

Paasloo 1998

dichters op elswout

 

Vandaag een heerlijke zonnige dag, eindelijk het weer dat ook voorspeld was. Vanmorgen zijn we eerst naar de kerk gegaan en zoals altijd vooraf naar het Mariabeeld om een kaarsje op te steken om hulp en bemoediging te vragen voor de mensen die het nodig hebben. En net stond ik aan die mensen te denken toen mijn oog viel op het kleine teentje van Maria. Ze heeft een lang blauw gewaard aan, maar heeft blote voeten en dat kleine teentje was zo’n krom teentje dat ik direct dacht: ‘daar zal ze veel last van hebben.’Nou, toen was het meditatieve moment voorbij en het kwam niet meer terug.

Vanmiddag op de fiets naar Elswout gegaan. Er was een dichtersfestival en daaraan vooraf was een wandeling over het landgoed met een IVN-gids en een dichteres, Ellen Deckwitz. Linda en ik hadden afgesproken met die wandeling mee te gaan en dat was een goede keuze. Ook de groep die wij uitkozen ( er was grote belangstelling en er waren twee groepen) was een goede keuze. Een sprankelend vertellende IVN-gids die ons de hele wandeling wist te boeien en een jonge dichteres die op ieder diepe indruk maakte met haar echt schitterende gedichten en de wijze van voordragen. Alles uit haar hoofd en zo goed , voorgedragen is niet het goede woord, dat klinkt wat stijf, uitgedragen, dat is beter. Ik dacht dat ik al heel wat van bomen wist maar ben nu weer heel wat wijzer geworden. Wat is Elswout toch een prachtig gebied. Overal waren mensen aan het genieten van de zon, elkaar, de omgeving en na drie uur van de optredende dichters. Voor mij was het echt tijd om naar huis te gaan.

Nu ben ik weer uitgerust en op zoek gegaan naar een eigen gedicht over een boom en een passende foto. Ik vond ook nog een tekening van het huisje bij de sluis van Elswout. Misschien heb ik dat al eens gebruikt, maar als ik het niet meer weet, dan weet de lezer het waarschijnlijk helemaal niet meer.

klik op de foto’s om ze te vergroten

ik viel in goede aarde
en wortelde in lagen van tijd
jaarringen omcirkelden mij
en brachten mij tot staan

maar ieder jaar doorbrak ik de cirkel
en groeiden mijn takken
tot in de hemel

ik kroonde mijzelf
tot vorst van het woud

koning kringloop

minicruise

klik op de foto’s om ze vergroot te zien

 

Deze foto’s vertellen het verhaal van onze minicruise op de Zuid-Hollandse wateren. Wij zagen een bootreisje in de krant staan en dachten: wat Ton zijn zussen in het groot deden, doen wij vanmiddag in het klein. Vertrek vanuit Noordwijk met een rondvaartboot en we kozen voor vandaag omdat er zonnig weer werd voorspeld. En het was droog en af en toe zonnig, dus wij gingen achter op het buitendek zitten. Natuurlijk had ik mijn fototoestel mee, alleen jammer dat de accu sneller leeg was dan gedacht. Maar keuze genoeg ter illustratie van onze tocht door een vrij saai kanaal in het begin. Maar kijk je goed om je heen, dan zie je genoeg moois in het water (foto 1). Met al die fantastische sporters in Londen (ook zo in spanning gezeten bij Epke?) in het water, op het water en door de lucht, moest er wel een vlag bij (foto 2). Na het kanaal kwamen we op de Kagerplas en dat levert een aantal echt Hollandse plaatjes op. (foto 3 en 4). Maar je ziet het, de lucht betrekt en al snel voelden we de eerste druppels. Ach, wat druppels, denk je, daar word je niet nat van. En er kwamen net ganzen over en die wil ik al zo lang in vogelvlucht op de foto nemen en gelukkig kwamen ze een paar keer langs zodat ik er een aantal kon maken. En thuis op de pc heb ik er een zwartwit afbeelding van gemaakt en daar werd ik helemaal blij van. Maar terug naar de boot. Een paar druppels werden weldra een heleboel en we gingen snel naar binnen. Heel gezellig zitten praten met een stel Duitse toeristen en toen legden we aan op het Kagereiland waar we een uurtje vrij waren. Laten we een stukje over het eiland lopen, dachten we. Maar omdat ik niet had kunnen rusten en de buitenbanken niet echt top voor mijn rug waren. liep ik wat krom. Maar dat was nog beter dan Ton want die had zo’n pijn in zijn knie dat we al snel terug gingen. Dan maar wat drinken en een portie bitterballen. We zijn uit, nietwaar? Op de terugweg nog een laatste foto van een oude schuit (foto 6) gemaakt en toen was de accu leeg.

We wilden deze toch wel leuke middag afsluiten met een visje in Katwijk. Maar in Londen werd door de dames gehockeyd voor een finaleplaats en hoe zou het gaan? Daar hielp onze M. ons mee. Iedere keer als er iets belangrijks gebeurde stuurde zij een sms’je zodat we uiteindelijk blij de auto weer instapten: ‘ ze zitten in de finale’. En dan nog zilver voor een springruiter, jongens wat een prima dag is dit weer geweest. Vanavond maar niet live naar ‘ the killing’ kijken maar op tijd naar bed. Even lezen in de autobiografie van Theo Thijssen en dan heerlijk mijn eigen accu opladen voor de dag van morgen. De accu van mijn fiets en die van mijn fototoestel doen hetzelfde.

Verder kijken »