gefluit

Je weet dat je ouder wordt
wanneer alleen de ketel
nog naar je fluit.

Ik was begin twintig, slank en had een lange paardenstaart. Ik liep van mijn werk naar de bus en achter mij kwamen jongens op de fiets die naar me floten. Toen ze langs mij kwamen kijken zij opzij en toen zei er een: ‘verrek, het is een ouwe’. Gelukkig kon en kan ik er om lachen. Maar ik denk dat veel jongelui van nu geen idee hebben van een ketel die fluit, zij zijn met de waterkoker opgegroeid. Ikzelf met de fluitketel maar heb in mijn eigen huishouden die fluit direct weg gegooid want ik kreeg er de zenuwen van als dat ding keihard floot en ik kreeg die fluit er niet af. Hete stoom over je handen, nee, niets voor mij. Dat doet me denken aan mijn schoonzus uit Australië die nu over is. Dat was zij jaren geleden ook met haar man en zij waren in ons huis toen wij op vakantie waren. Zij dachten toen dat zij de fluit van de ketel kwijt hadden gemaakt en hadden overal gezocht. Ze besloot het maar direct te zeggen toen wij weer terug waren. Gelukkig kon ik haar vertellen dat k dat ding allang had weg gegooid en dat zij zich voor niets druk hadden gemaakt. En nu komt ze weer bij ons logeren maar het water wordt nu ook bij ons in de waterkoker gekookt. Die kan ik gelukkig ook niet meer droog laten koken zoals vroeger vele malen is gebeurd. Helaas kan ik dat van de aardappelen nog niet zeggen. Hoe vaak ik die niet heb laten aanbranden, zelfs heb ik het gepresteerd twee keer op dezelfde avond. Oorzaak: teveel verdiept in mijn boek of de computer en vergeten het wekkertje aan te zetten. In het wekkertje aanzetten ben ik trouwens wel veel beter geworden, dus nu ren ik naar beneden als het pingelt, prik even in de aardappelen, zie dat ze nog niet gaar zijn, zet het wekkertje weer en snel weer naar boven. Wat ik daar doe? Nou, een stukje schrijven voor Fluweelbloem bijvoorbeeld.

daar kom ik voor in beweging

Iedere derde dinsdag van de maand is er in Haarlem in Brasserie Van Beinum een schrijfcafé voor vrouwen van half elf tot half één. Ik geniet er enorm van en kan het aanbevelen.
In de folder staat o.a.:

(Je hoeft je niet op te geven en kunt zo vaak komen als je wilt.
Zelf pen en papier meenemen en € 12 per keer, inclusief 2x koffie/thee of fris.
We beginnen en eindigen precies op tijd.
Het schrijfcafé wordt begeleid door Adine Mansholt en Selinde de Vogel.
Voor verdere informatie:Adine 0627888660 / zittenschrijven@gmail.com.
of kijk op www.zittenschrijven.com / www.devogelbegeleiding.nl
volgende bijeenkomst is 17 juli)

De afgelopen keer was een vraag: wat is voor jou een inspiratiebron om in beweging te komen of tot rust? Ik schreef:

De natuur is mijn grote inspiratiebron. Ik kom in beweging om die te gaan bekijken, beluisteren, te beschrijven of op de foto te zetten. En ben ik daar mee bezig, dan kom ik tot rust. Ik alleen met een boom, een torretje, een wolk en verder even niets. Ze verlangen iets van me en geven alles. Ik geniet op dat moment en later als ik eraan terugdenk opnieuw. En dat zet me dan weer in beweging om erop uit te trekken. Alleen het denken eraan brengt me al tot rust. En dat alles op loop- en fietsafstand en gratis en voor niks. Wat kun je nog meer wensen? Dat ik dit nog heel lang mag blijven doen.”

En gistermiddag ging ik weer voor mijn bekende rondje in de buurt. Altijd ga ik langs het water en nu genoot ik van kind en ouder fuut die doken en boven kwamen en dat eindeloos herhaalden. Op de foto thuis zag ik de waterdruppels op de veren liggen. Dat zie je niet als je van afstand kijkt. Dus ‘ halleluja’ voor de telelens. Omdat we met ons fotogroepje met het thema’ beweging’ bezig zijn, ben ik daar ook alert op. En als er dan een motorboot met flinke snelheid langs komt, dan geeft dat mooi golven, dus: vastleggen.

Aan het einde van mijn rondje stond er een volle laadbak met allerlei puin van een verbouwing en ik zag er zulke mooie lijnen in, dus hup, dop van het toestel af en aan alle kanten inzoomen en vastleggen. Een nieuwsgierig jongetje kwam naar mij toe en vroeg wat ik deed. Dat vertelde ik hem en liet het op mijn toestel zien en liet hem ook zelf kijken. Hij vond het leuk en vroeg steeds: “is dat ook kunst?” Niet dat ik dat woord in de mond had genomen, maar ik zei volmondig “ ja”. En of zijn glas limonade met ijsblokjes ook kunst was? Als je het heel bijzonder op de foto zet wel. En zijn t-shirt? Ook. Of ik er dan een foto van wilde maken. Natuurlijk en samen met zijn zusje bekeek hij het resultaat. Hij keek me nog eens aan en zei toen: “ik heb u straks ook zien fotograferen bij het trapveldje”. “ Dat klopt, toen was ik watervogels aan het fotograferen”. Hij knikt nog eens en gaat dan weer over met waar hij eerder mee bezig was: spelen in de tuin.

Thuisgekomen zei Ton: “ zo, jij hebt een stuk gelopen”. Nou, niet meer dan anders, maar ik had wat meer oponthoud onderweg. En daar zit ik nu achter de pc opnieuw van te genieten.
klik op de foto’s om ze vergroot te zien

sfeer

Tja, wat de een een ‘ lekker sfeertje’ vindt, vindt de ander helemaal niets. Sfeer is er of maak je zelf, ook met fotograferen. Op een avond keek ik vanuit ons oppashuis naar buiten en het was of ik in de tijd van de gaslampen keek. Natuurlijk een foto gemaakt, wat heet, vele foto’s gemaakt, maar deze geeft het beste de sfeer weer.
klik op de foto’s en je ziet ze groot

Ik liep ook geregeld door de straatjes op zoek naar mooie beelden en ook hier weer: wat de een mooi vindt, vindt de ander oude troep, zoals een container.
En als je een gewoon straatbeeld fotografeert door een oranje ruit, dan maak je je eigen sfeerbeeld en dat kun je later nog met allerlei kleuren bewerken, maar vaak is de eerste blik de beste. En als je een mooi gebouw ziet, kan de foto soms spannender zijn als je maar een klein deel van het gebouw laat zien en het dan ook nog in zwart-wit. Andere sfeer, zelfde gebouw. Snap je nu dat ik niet opschiet als ik aan het fotograferen ben?

de dichter lacht

Een gedicht? Poeh, moeilijk, ik snap er niets van’, dat wordt vaak gedacht. Inderdaad, er zijn moeilijk te begrijpen gedichten, die zijn net als abstracte schilderijen: hoe langer en vaker je er naar kijkt, hoe meer het voor je gaat betekenen. Maar het kan natuurlijk ook voorkomen dat het nooit iets voor je gaat betekenen.

Maar al vanaf het begin van de dichtkunst zijn er dichters met humor in hun tekst, met schunnige woorden of verwijzingen. Ik heb gisteravond, inderdaad, in bed, weer eens de verzamelbundel “Pas op, de dichter lacht” ter hand genomen. Bedboeken moet niet te groot, te dik en te eng van inhoud zijn, dus dit was een prima keuze. Onze A. is ook een liefhebber van de dichter John O’Mill (1915 geboren, gestorven, geen idee). Neem het volgende gedicht:

Van Lüttich over Liège naar Luik

Als de Fransen Lille voor Rijssel zeggen
en Bois-le-Duc- in Brabant leggen
staat Sassenheim zeker- logisch maar raar-
op een Franse kaart als Urinoir?

Nu een oudje uit de 16e eeuw van Richard Verstegen (ca. 1550-1640)

Een vrouw zeer klaagde van haar mans veel lezen,
die al in boeken hadde zijn delectatie,
en wenste dat ook zij een boek mocht wezen
om zo beter te blijven in zijn gratie.
“Wat voor boek,” zei hij, “ woudt gij dan zijn?”
‘Zulk een,” zei zij, “als u ‘t best mocht believen!”
“Een almanak”, zei hij, “ was da nwel fijn,
want die kan iemand maar een jaar gerieven,
en na ‘t gebruik kan men in ‘t openbaar
een andere, nieuwe nemen elk jaar”.

en wat de foto van Luca betreft: Folkje heeft volgens mij helemaal gelijk.

weer thuis

Na twee weken Vijfhoek zijn we weer thuis. We hadden nog plannen voor de zondagmorgen (boekenmarkt op de Grote Markt) maar vanwege de regen hebben we dat aan ons voorbij laten gaan. Maar vorige week was er nog een kleine boekenmarkt bij ‘ ons’ om de hoek, op het Kerksplein en daar zijn we wel geweest zoals op de foto is te zien. Dat is zo leuk met zo’n telelens, Ton heeft totaal niet in de gaten gehad dat ik een foto van hem nam. De poezen hadden dat wel in de gaten maar lieten het toe. We hebben heel wat afgelopen deze twee weken door al die leuke straatjes en vooral het straatje naar de letterlijke vijfhoek dat vol gehangen was met oranje geverfde kleding liepen we graag door. Ik denk dat de bewoners het zelf erg leuk vinden want het hangt er nog steeds. En heel veel toeristen hebben het op de foto gezet, net als ik. Het is even wennen geen poezen om je heen en niet even Italiaans ijs halen na het eten. Maar terug in je eigen huis, dat is altijd weer fijn.
klik op de foto’s om ze te vergroten

gierzwaluwen en soep

Stel je voor: het is zomer en het is warm. Je zit op een terras in de avondzon in de stad en opeens hoor je een bekend (of onbekend) geluid in de lucht. Je kijkt omhoog en daar ‘ in het zwerk’ vliegen vliegensvlug, bijna te snel om te kunnen volgen gierzwaluwen. Heb je eenmaal het geluid gehoord en de vogel zien vliegen dan vergeet je dat niet meer. Jan Desmet beschrijft het in ‘ vogels in de kop’ deel 2 als volgt:

Star trek op zijn zomers. Met vork en sikkel en gierend srie-srie piloteren ze boven de daken. alsof ze in opperste jolijt een achtbaan testen. Wanneer zo’n stuntteam eind juli met uw verwondering aan de haal gaat, beleeft u een close encountrer met de gietzwaluw (Apus paus), de vogelnet der vogels.

Sommige mensen tergen de verdrinkingsdood, sommige gierzwaluwen de ligdood. Deze vogels raakten zo van het aardse gevoel vervreemd dat ze niet meer op eigen kracht van de grond kunnen opstijgen. Als geboren hemelwezens brengen ze in hogere sferen de nacht door. Met hazenslaapjes. Eten, drinken, paren en nestmateriaal verzamelen (van veertjes tot zaadpluis), ook daar dient voor hen het hemelgewelf voor. Een gierzwaluw van achttien jaar oud had zeker 6,5 miljoen kilometer in de verengels, achtmaal op en neer naar de maan…’

Jan Desmet heeft jaren achtereen krantenknipsels vergaard over vogels en heeft daar drie boeken over geschreven die ik bij de Slegte zag liggen en natuurlijk meenam. Vogelliefhebbers: een aanrader!
Iets verder beschrijft hij de gierzwaluwnesten in Zuidoost-Azie. De gierzwaluwen heten daar salanganen en van vier soorten worden al vanaf de 16e eeuw de nestjes geplukt die aan kliffen en grotten tegen de rotsen kleven. Van twee soorten bestaan deze glazige nestkuipjes – ze wegen maar een achttal gram- intergraal uit gedroogd wit zwaluwspeeksel. Hiervoor wordt heel veel geld betaald (krantenkop: Koffer vogelnestjes van 2500 euro). Etend China, Taiwan of Japan ziet in vogelnestjessoep een lekkernij en wondermiddel, heilzaam voor de longen, de bloedsomloop, de immuniteit en het libido.
In de jaren 1987-1991 werden wereldwijd ongeveer 100 miljoen salangaannestjes verhandeld. En die arme vogels maar bouwen en er niets van snappen dat na een dag vliegen bij thuiskomst hun huis is geruimd. Gelukkig is hier bij ons aandacht voor hun soms moeilijke positie (heel veel nestmogelijkheden zijn verdwenen) en zijn er speciale dakpannen voor hen ontworpen. Desmet vertelt nog zoveel meer bijzonders over deze ‘ vogel der vogels.’ Later hierover dus meer.

oppassen

Zo af en toe passen wij in Haarlem op twee poezen: een witte met een vlekje zwart en een zwarte met wat witte vlekjes. De witte is soms wat humeurig en wil dan onverwachts wel eens uithalen. Daar schrikt ze dan zelf van en rent hard weg, maar jij hebt al een paar halen te pakken. Zo zit ze ’s nachts soms precies midden op het pad dat leidt naar het toilet. De vorige keer liep ik iets te snel te dichtbij en pats, ze vloog tegen mijn blote benen op. Als ik er nu ’s nachts uitmoet en zij zit pontificaal midden in mijn route, dan pak ik een poezensnoepje en gooi dat de kamer in. De kat er achteraan en ik er vandoor. Maar ze is ook heel schattig want als ik tegen haar praat geeft ze met miauwtjes antwoord. Van de week hadden ze iets leuks. Er was nog eten maar ze stonden ’s morgens voor hun bakje te mauwen en te dralen. Ik snapte het niet, er was toch nog eten? Toen deed ik dat terug in het blik ( het is knabbeltjesvoer) en deed het daarna opnieuw in hun schaaltjes en jawel, ze begonnen eraan te eten. De poezen houden van hun ochtendritueel, dat is duidelijk. Voor mij zou het niet goed zijn zo midden in de stad te wonen want al die winkels met lokkende kortingen, die loop je niet zomaar voorbij. Neem nu vanmorgen. Ik was op weg naar de schrijfochtend in restaurant Van Beynum en was wat vroeg dus liep ik even een van mijn favoriete winkels binnen en kwam er binnen tien minuten weer uit met een heel leuk jasje dat zo leuk was afgeprijsd dat ik het niet kon laten hangen. En daarna weer op de fiets naar huis en al die foto’s die ik in de stad heb gemaakt lekker op de computer bekijken. Ja, uit is leuk, maar thuis zijn heeft ook zijn charme.

dichtkring

Vanmiddag kwam onze dichtkring weer bijeen. De opdracht voor deze keer was om je te laten inspireren door gedichten van andere dichters. Enkele jaren geleden kreeg ik van een van mijn schoonzoons een prachtige dichtbundel van Chr.J. van Geel. Daaruit koos ik twee zinnen die de beginzinnen van twee nieuwe gedichten werden. De eerste geleende zin is ” als vlindervleugels
voelt zij aan”

als vlindervleugels
voelt zij aan

dwarrelt traag
de nieuwe nacht in
hangt haar geurspoor
uit, vaag

nachtvlinders
zwermen rond
schreeuwende neonletters

zij fladdert nog een keer

vouwt, dof
en rafelig
de vleugels

en wacht

het tweede gedicht begint met de geleende regel
“er ligt in ons een meer van steen”

er ligt in ons een meer van steen
te rusten na eeuwen vol erupties
glad gestreken door jaren
tegenwind rust het nu
tussen witte lelies
uit het verleden
kleurt het door duizendschonen
van nu en morgen

Wij allen vonden het een inspirerende opdracht en dat bleek ook duidelijk aan de prachtige gedichten die werden voorgelezen. Op naar de volgende.

even kort

 

Gisteren zat ik wat te bladeren in een bundel van Jan.J.Pieterse ‘ Haarlem=Uit’ en dacht’ daar staat wat in voor Fluweelbloem’. Zoals dit:

Ober!

Een verwende klant liet de ober weten:
“Die rumbonen bij de koffie zijn niet te vreten.
Ze ruiken naar rum, maar ‘t zit er niet in’.
Waarop de ober het afdeed met de volgende zin:
“U heeft toch ook onze prinsessenbonen gegeten?”

AMSTERDAM

toen hij zijn vrouw opbiechtte dat
hij een minnares in Haarlem had,
was zij uiteraard hevig geshockeerd:

‘In Haarlem!!!!”

inkijk

Stel dat wij onze geslachtsdelen open en bloot in de huiskamer zouden laten zien. Schande zou ervan gesproken worden, en terecht. Toch hebben wij geregeld figuren in huis die dat schaamteloos doen en erger, ik maak er schaamteloos foto’s van en die laat ik nog op internet zien ook. Ik hoef niet bang te zijn dat straks de politie voor de deur staat want ik heb het hier over bloemen. Vorige week kreeg ik een boeket pioenrozen nog in de knop en langzaam zag ik ze zich ontvouwen en daar, in het midden open en bloot de voortplantingsorganen. Helaas zijn er in huis geen bestuivers dus deze zullen de groenbak ingaan zonder voor nageslacht te hebben gezord. Ze hebben in ieder geval wel voor genot voor ons oog gezorgd en dat is ook wat waard.
Middenin de vrouwelijke delen en daar omheen de mannelijke.

Van de week wilde ik er even uit een stukje fietsen, camera natuurlijk mee. Gelukkig maar want opeens zag ik in het land langs de Herenweg een koe op een picknicktafel liggen. Touw om de poot zodat ze er niet vandoor zou gaan.

En gisteren met die heerlijke wind ben ik mijn gewone straatje om gegaan want ons volgende fotothema is ‘ beweging’ en dat was er volop om mij heen. Bomen zwiepten hun takken in het rond, riet dook van boven naar beneden, het water stroomde en rolde en midden in de Leidsevaart, in die stroom, dreven twee futen met de nek op de rug en volgens mij sliepen ze. Ze bewogen niet maar het gekke was dat van alles met de stroom werd mee genomen, maar zij bleven op hun plek alsof zij een anker hadden uitgegooid. En toch zag ik ze niet tegen de stroom in zwemmen, nee, ze waren volgens mij in diepe rust. Hoe kan dat nou? Ik snap er niets van maar misschien leest iemand dit en weet die het wel. Dat zou ik dan graag willen horen.
klik op de foto’s om ze vergroot te zien

Verder heb dus heel veel foto’s gemaakt voor ons thema met allerlei belichtingen en ik mag wel zeggen dat er een aantal bij zijn waar ik heel blij van ben geworden. Maar ik heb nog een paar weken en wie weet wat er nog meer op mijn pad komt. Heerlijk vooruitzicht.

Verder kijken »