duifenzo

Vanmorgen las ik in het Haarlems Dagblad een column van Rob van Vuure. Hij beschrijft de passie van zijn vriend: kookboeken verzamelen en zijn eigen passie: het verzamelen van boeken over postduiven. Overal waar hij ter wereld is gaat hij op zoek naar deze boeken, zo ook in Chicago in een immense boekwinkel. Zo groot dat er een mevrouw zit die je de weg wijst naar de goede afdeling. Zij bekeek hem als wereldvreemd toen hij naar ‘ racing pigeons’ vroeg maar zij was niet voor een gat te vervangen en zei:’ derde etage, afdeling acht’. Het bleek de culinaire afdeling te zijn met boeken als’ de lekkerste nagerechten met postduif’. Niet wat hij bedoelde dus. Zijn vriend had er echter weer een paar boeken bij.

Toen ik dit las moest ik direct aan de duif denken die ik vorige week in Eastborn fotografeerde. Als je goed kijkt zie je dat hij me eerst wat wantrouwig aankijkt en als hij ziet dat ik hem alleen maar op de foto zet en niet op het menu, gaat hij er nog even goed voor zitten. Klik erop om het goed te zien

DE DUIVEN

Duiven houden is rustgevend
nog rustgevender is het te zien
hoe een ander duiven houdt
de hokken schoonmaakt etc

Mijn buurmans duiven zijn rustgevend
ze pikken wat ze koeren wat
en af en toe een paardans
waarna de doffer zijn duifje

Het begint allemaal met vrijen
met de bekjes elkaar wat pikken
een duifelijke tongzoen zogezegd

Daarna wordt er pralend gehipt
en een diep koerende mannetjesborst
alvorens de doffer zijn duifje

Kees Winkler

wonderschoon engeland

Afgelopen week waren we met onze goede vrienden H. en E. naar Engeland, naar East Sussex om precies te zijn. Maar vlak ervoor kwam ik tot de ontdekking dat mijn identiteitskaart al een tijd verlopen was. Wat nu? Hemelvaartsdag was het raadhuis gesloten dus de vrijdag erna zat ik er al om half negen. Helaas, een nieuwe duurt drie weken. De aardige meneer van de gmeente belde naar Schiphol, afdeling noodpaspoorten. ‘Wanneer ik zou vertrekken? ‘ ‘Morgenochtend’. Dan mocht ik een paar uur voor vertrek langs komen. ‘Maar ik ga met de boot vanuit Calais en we gaan al om half zes ’s morgens weg’. Verder overleg. Bij uitzondering mag ik de avond ervoor, vrijdagavond dus, tussen 10 en 12 uur een noodpaspoort ophalen. Mijn pasfoto’s voldoen niet meer, dus nieuwe foto’s. Die avond ben ik de enige bij het bureau noodhulp en ik word vriendelijk geholpen en sta na een half uur weer buiten met het reddende document. Woh, wat ben ik blij.

De volgende morgen zijn we om half zes bij H. en E. en dan rijden we vlot naar Calais. zo vlot dat we een boot eerder kunnen nemen. Gelukkig worden onze paspoorten goed gecontroleerd.
De overtocht is kalm en ondanks de slechte weersvoorspelling blijft het droog en schijnt de zon. Het links rijden valt me reuze mee en al snel ben ik eraan gewend. Alleen bij rotondes moeten ze even goed met me mee kijken.
Eind van de middag komen we aan bij ons ‘ buitenhuis’ en het is net zo mooi als de foto’s op internet ons lieten zien. Een enorme tuin erbij waar we de komende week veel zullen zitten want de warme truien blijven in de koffer en de weinige zonkleding die we mee hebben wordt er bijna dagelijks uitgehaald. Acht dagen zijn we in dit deel van Engeland geweest en acht dagen hebben we genoten van het landschap, de dorpjes en steden, de pubs, maar vooral van het plezier dat we met elkaar hebben gehad. Ik laat een paar foto’s zien ter illustratie. Misschien later meer. En je weet, klik erop om te vergroten.


de huiskamer toont nog duidelijk dat dit een verbouwde graanschuur is. Onze tuin is enorm. E. tekent en ik zit te schrijven.


Dit roodborstje nestelde vlakbij en zat steeds om ons heen. Dit is ons uitzicht.

Het landschap is prachtig. De weg vinden in een stadje valt niet altijd mee, maar als je in het oude gedeelte bent aangekomen, dan is het dubbel genieten. Het smaakt naar meer.

zomaar een mooi citaat

Bij de Chinees. Aan een ander tafeltje zat een meisje, alléén, triestig te eten. Opeens zag ik dat ze zat te huilen, er viel een traan in haar bord. Ik had het in me, mijn gezelschap in de steek te laten en naast het meisje te gaan zitten, alleen maar om haar vriendelijk over het hoofd te strelen, verder niks. Maar zulke dingen ‘dóé je nu eenmaal niet’. Waaróm eigenlijk niet? Allerlei angsten, waarvan de eerste, de grootste, de zakkerigste en meest onwezenlijke deze is: dat dat meisje het niet zou begrijpen, er verlegen en nog verdrietiger van zou worden, misschien zou denken dat je… dat je… Zo blijft iedereen zitten waar hij zit, iedereen machteloos, iedereen eenzaam, iedereen gefrustreerd door zijn eigen gevoelens en impulsen. Ik wilde haar alleen maar troosten.

Jeroen Brouwers
Uit: Het is niets.

brammetje

Deze foto maakte A. bij mijn moeder, van Bram die zijn vriendin Lieve op de schutting zag. Eén en al bewondering….

hartenjagen

Gooi je hart voor je uit
en ren er achteraan om
het te vangen.

Arabisch spreekwoord.

leuke weetjes

Soms heb je geen zin om lange teksten te lezen maar wil je wel lezen. Ongedurigheid zit dan in je. Gelukkig zijn daar ook boeken voor, zoals het oude’ Randje Groen‘ van Libelle. Daar staan veel leuke feitjes in de natuur. Zoals het volgende:

De varen was in zijn tijd van ontstaan een plant met nieuwe snufjes. Wat er voor die tijd groeide waren wieren en mossen. Die wieren groeiden in het water en konden daar flink in de lengte groeien, maar het mos op het land was en bleef laag. Pas met de komst van de varens werden de planten op het land wat hoger. Dat komt omdat zij nerven kregen en dat geeft stevigheid. Denk nu niet dat daarna alle planten nerven kregen want de helft van alle plantensoorten op de wereld heeft nog steeds geen nerven.
klik op de foto om te vergroten
varens                                     wieren

Bossen en wouden, propvol bladgroen, zijn enorme zuurstoffabrieken. Maar de belangrijkste bossen groeien onder water, in de zee. Ze bestaan uit algen, sliertige planten, die als een groen lange haardos overal op groeien. De slierten zorgen voor verreweg de meeste zuurstof die wij inademen. Daarom is het van zo’n groot belang dat de oceanen schoon worden en blijven, want als deze algen er niet meer kunnen groeien, komen wij zuurstof tekort.

geheugentest

 

Als je je geheugen wil testen;
probeer je eens te herinneren
waar je je precies een jaar geleden
zorgen over maakte.

Rotarian

boomenzo

Onlangs was ik in het duin en maakte daar ‘wat’ foto’s van allerlei bomen, zoals de Abeel, de wybertjesboom. Er lag een dode boom waarvan de bast los zat en dat levert mooie beelden op. Maar ook een levende met fris zachtgroen ontluikend blad uit de stam trof mijn oog.

klik erop om ze vergroot goed te kunnen zien

de abelenstam
verandert als hij doorgroeit
mijn vinger tast hem af
als een blinde
ik voel de lijnen, het ruw, glad,
de wybertjesvormen
het is z’n bast die erom vraagt
aangeraakt te worden,
bekeken, gefotografeerd
ik gehoorzaam die lokroep

leg dan mijn hand
breed op zijn huid
hij voelt als een vriend

als ik wegga zeg ik
‘ tot later maar weer’
instemmend schudt hij
zijn verse blad

 m’

Veel mensen weten dat de fruitbomen bloeien, maar dat een eik ook bloeit, dat realiseren zij zich niet. Maar die eikels moeten toch ergens vandaan komen? Daarom heb ik een bloeiende eik, een bloeiende den en een, bij velen beter bekend, een bloeiende kastanje op de foto gezet.

fotowandeling door Haarlem

Gisteren deed ik voor het eerst mee aan een fotowandeling, samen met de drie andere leden van ons fotoclubje Miga. Het werd dit keer in Haarlem georganiseerd en andere belangstellenden kwamen van ver om hieraan mee te doen. Het was gelukkig droog en de zon scheen. De goden waren ons dus goed gezind. Onze eerste stop was in de Zijlstraat bij de DE winkel/ restaurant. Ik had er wel eens binnen gekeken maar keek nu mijn ogen uit. Prachtig verbouwd en overal Art Deco versiering. Neem de lichtkoepel met al die kleuren glas, de ramen naar de straat, de rode stoelen, gewoon een genot dus om daar boven koffie te drinken, de leider aan te horen en foto’s te maken. Veel foto’s zou ik maken die ochtend en mij met de anderen. Heerlijk zo’n groep om je heen die ook nog even die ene foto moet maken, en nog een…


Klik op de foto’s om ze goed vergroot te kunnen zien.


Wandelend door straatjes waar ik anders doorheen fiets, word ik nu gewezen op wat ik boven me zie, word t verteld over uithangborden, bouwstijl enz. en wij maar foto’s maken. Nee, niet lukraak, maar heel bewust lettend op compositie, diafragma en/of sluitertijd. Zo kwamen we bij de Raaks en het nieuwe stadskantoor. Ton en ik vinden het een heel mooi gebouw en ik vind dat ik daar mijn mooiste foto’s heb gemaakt. Er werd gewezen op de slinger in de muur, iets verderop en hoe je die spannend kunt vastleggen.

Natuurlijk gingen we ook de hofjes bekijken maar dat moesten we op een andere manier proberen. Niet het geijkte. We hadden geluk dat er in de Vijfhoek Kunstlijn was en dat schoenen op straat de voorbijgangers uitnodigden die te volgen naar binnen. En van kunst fotograferen word ik altijd extra blij. Maar als er een hele oude vieze scooter staat met een soort gezichtje voorop, dan jubel ik bijna van binnen.

 

En toen werd het lopen moeilijker en moest ik mezelf erkennen dat ik niet verder mee kon gaan. Ik heb het gered tot en met de lunch en toen haalde Ton me op terwijl de anderen richting Grote Markt gingen. Ik heb een boekje met de route gekregen en als ik weer eens logeer in de Vijfhoek ga ik zeker het laatste deel van de route, met fototoestel, alsnog lopen. En je snapt, vandaag is de grote rustdag waarop ik na zit te genieten van al die foto’s die tonen wat een heerlijke dag het was. En dan schijnt de zon ook nog zodat ik voor het eerst sinds lange tijd ook weer eens in de tuin zit. Geen gek weekend dus.
En toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het licht en het verhaaltje uit. Ik kwam er thuis achter dat ik veel lantaarns heb gefotografeerd en deze in zwart-wit vond ik wel mooi van compositie. Dus er nog maar even bij gezet.

nog meer ansichtkaarten

Ik schreef al dat onze A. geregeld ansichtkaarten naar ons stuurt. Dat doet onze M. ook en zij heeft een neus voor bijzondere kaarten. Zoals deze.

Ook heeft ze al heel wat andere kaarten gevonden met drie vrouwen erop, want die spaar ik. En zo bof ik met twee dochters die weten waar ze hun moeder blij mee kunnen maken: een kaart per post. En laat moederdag dan maar zitten, dat kan hier niet tegenop.

Nog even  een spreuk voor het slapen gaan:

 Lang of kort,
het leven is
wat je erin stopt.
Twee gevulde dagen
kunnen meer zijn
dan veertig lege jaren.

Vicki Baum

Verder kijken »