de kerk in vogelenzang

Ton had gelezen dat de kerk in Vogelenzang 150 jaar bestaat en dat er een jubileumboek is uitgebracht en dat wilde hij wel eens inzien. Ik kijk hem verbaasd aan, wat hebben wij met die kerk? Er blijkt een pastoor van der Eem lange tijd daar aan de parochie verbonden te zijn geweest en daar wilde Ton wel meer over weten. Bovendien was de kerk vandaag open en er waren festiviteiten in het dorp zoals bloemenmozaieken, dus op de fiets erheen. En het was koud! Onze eerste stop was direct over de brug van de Leidsevaart want daar waaiden vlaggen bij het laboratorium van de Amsterdamse Waterleidingduinen en de deuren stonden open, dus…

Wij waren er nog nooit in geweest terwijl het toch geregeld open is. Heel interessant maar i.v.m. Open Museumweekend was het nu wel erg druk. Dus even rond gekeken, wat foto’s gemaakt en een ander keer nog eens naar binnen lopen.
Verder door het prachtige Leiduin en Woestduin gefietst, en ja, de herten liepen weer tot op het pad te grazen. Onderweg zagen we de eerste bloemmozaieken in de tuinen maar nu niet stoppen voor een foto, eerst naar de kerk. En dat was een heel aangename verrassing. Allereerst werden we zeer vriendelijk ontvangen en had Ton direct een gesprek toen hij zijn achternaam noemde en jawel, binnen vijf minuten het boek gekocht waarin pastoor van der Eem ook beschreven werd.

Ik was vast de kerk in gegaan en weer zeer vriendelijk welkom geheten. Maar ook de kerk deed heel vriendelijk aan, vanwege de kleine afmetingen en de warme tegelmuren met de door mij zo geliefde Art Deco motieven. Mij werd verteld dat de bouwpastoor een kunstliefhebber was en naar grote kathedralen in het buitenland was geweest voor voorbeelden en dat hij ze samen met kunstenaars van een tegelfabriek heeft ontworpen. Ik las later dat zij aangebracht werden voor de akoestiek. Een plaatselijke kunstschilder heeft onlangs een aantal tegels gerestaureerd. De hele kerk is gerestaureerd. In het midden van een aantal banken waren lantaars geplaatst, met natuurlijk wat bolbloemen, bollendorp tenslotte. In die lantaarns werden vroeger toen er nog geen elektrisch licht was altijd kaarsen brandend gehouden tijdens de dienst en de gaten waar de houders in moesten zaten nog in de banken. (klik op de foto’s voor vergroting)

Al rondkijkend kwamen wij ( natuurlijk, zou A. zeggen) bekenden tegen, net als al bij de Waterleiding. Even bijpraten en daarna weer verder kijken. Omdat Ton steeds met iemand anders een praatje aanknoopte ging ik vast op het kerkhof kijken waar pastoor van der Eem begraven lag en maakte er wat foto’s van. Over deze pastoor morgen meer.
Toen weer op de fiets, even een foto maken van het bloemmozaiek op de hoek en dan weer richting huis. Ik had wel trek inmiddels en als dan onderweg een leuk restaurant ligt, dan stap je daar even af om je op te warmen en een hapje te eten. Lunchen moet een mens toch ook en als het dan ook nog zo feestelijk kan, waarom het niet doen dan. Ja toch nee dan?
Tijdens het wachten kijkt Ton in zijn boek en ik op mijn fototoestel naar de foto’s. Daar zit wel wat bij voor Fluweelbloem.

Deze engeltjes deden me aan mijn jeugd denken en aan het versje over de twaalf engeltjes die ’s avonds rond je bed staan. Twee aan het hoofdeind, twee aan het voeteneind enz. Heeft iemand voor mij daar de tekst van?
Buiten in de kerktuin stond een mozaiek naar een schilderij van Mondriaan. Dat vond ik wel leuk naast al die traditionele werken die we zagen. Dus er maar even wat stukken van vastleggen. Kan ik wel eens ergens voor gebruiken. En de laatste foto is ook de laatste van de dag van het feestelijk versierde Vogelenzang. Alleen voor de naam zou je er al gaan wonen, want wat is er mooier dan vogelenzang?

nog een keer de tulp in

Ik lijk wel erg op Els wat onze interesses en voorkeuren betreft merk ik. Ik hield ook nooit van tulpen, vond ze saai, stijf. Maar ik denk dat het komt dat ze vroeger ook per iel bosje stijf in een vaasje werden gezet en zodra ze mooi werden, lees begonnen uiteen tevallen, dan werden ze weg gedaan want dan stond het niet meer netjes. En juist dan begin ik ze, en met mij Els en anderen, mooi te vinden en fotogeniek. Dus vanmorgen weer de tulpen ingedoken voordat morgen de bladeren eraf zijn. Geniet maar weer mee. En om ze goed te kunnen bekijken, even erop klikken.


Ik heb hier echt van zitten genieten, gewoon een vaas bloemen, zonlicht dat erop schijnt, een camera, een zoekend oog en een computer. Hoe simpel kan geluk zijn.

duik eens in een tulp

Zoals al eerder beschreven heb ik onlangs een nieuw fototoestel gekocht en daar ga ik graag mee op pad. Maar de laatste dagen heb ik wat lucht tekort en hoest ik als de zeehonden in Pieterburen, dus puffen en binnenblijven, of een klein rondje buiten omdat ik gewoon altijd even naar buiten moet. Maar van de nood kun je een deugd maken en zo ben ik in de tulpen gedoken. In de morgen schijnt de zon op grote rode tulpen voor het raam en maakt de bloembladeren soms doorzichtig. Schaduwen van andere bladeren komen erin tevoorschijn. Nu had ik op mijn camera een icoontje van een palet gezien en ik dacht: eens kijken wat er gebeurt als ik dat ga gebruiken. En dat was feest! Allerlei mogelijkheden wat kleur betreft en dat met van die bijna uiteen vallende tulpen voor mijn neus: spelen maar. En omdat we met ons fotoclubje met ‘ compositie’ bezig zijn, heb ik daar ook op gelet. Ik heb er heel wat gemaakt en daar uiteindelijk negen uitgekozen. En daar moet ik er dan weer 1 uitkiezen, en ik kan niet zo goed kiezen. Kijk maar mee, ik heb vier foto’s van de negen verkleind hieronder gezet. Klik erop om ze goed groot te kunnen zien. En dan zie je ook wat ik nooit heb willen zien: tulpen kunnen wondermooi zijn.

Jammer dat de zon nu niet schijnt want sommige bladeren zijn roze aan het verkleuren nu ze aan het aftakelen zijn. Maar wie weet komt hij straks nog even langs. Ik ben thuis.

buitenbeeld

Tja, soms zou je wel naar buiten willen, de duinen in of gewoon een rondje in de buurt lopen, lekker je fototoestel mee, maar dan zijn er omstandigheden waardoor je dat niet kunt. Kijk, dan is het makkelijk als je even een beeld van buiten binnen kunt ontvangen en zo je toch een beetje buiten voelt. De herten speciaal op de foto gezet voor nicht M. en neef A. omdat ik weet hoeveel zij ervan genieten als ze in de duinen zijn en herten zien, en op de foto zetten. De andere is gemaakt tijdens ons koude fietstochtje zondag en de laatste vanmiddag tijdens mijn buurtrondje. Het is grappig, overal komen waterleliebladeren op, je kijkt ernaar en opeens zie je een hele mooie compositie. En die leg je dan vast. En de eenden, ik krijg er geen genoeg van ze vast te leggen, vooral als ze zich aan het poetsen zijn. Maar die foto’s komen misschien een ander keer.


 klik erop om ze vergroot te zien

regendag

 

Gisteren door een stukje bollenland gefietst maar vanwege koude handen en ander lichamelijk ongemak zijn we al snel weer huiswaarts gegaan. Ik zag mooie fotoplekjes en nam me voor vandaag weer even terug te fietsen en op mijn gemak die foto’s te maken. Maar met die regen van vandaag heb ik er geen zin in. Dus maar even een was gedraaid en wat lag daar als laatste in de trommel? De Ov-chipkaart van Ton. Zat nog in zijn hemdzak toen het in de was ging. Onze A. zei tegen Ton:’ tik het in op Google, daar staat vast wat over.’ En ja hoor, nog iemand met hetzelfde probleem en met dezelfde vraag: zou hij het nog doen? Uit de antwoorden putten we moed. Morgen maar eens uitproberen of deze hele schone kaart het nog doet. De wondere wereld van het WWW.

Zo’n regen zonmaandag is ook geschikt om eindelijk eens die stapel tijdschriften door te kijken en apart te legen wat weg kan en wat naar een volgende lezer. In de bijlage van Trouw van zaterdag stond een prachtig gedicht, geschreven vanuit iemand met beginnende dementie. Je weet wat er met je gebeurt maar dat je zo wantrouwend bent geworden en dingen ziet die niet gebeuren, dat heb je dan weer niet in de gaten.(laatste regels).

Door de titel denk ik dat de persoon ergens in een tuin met iemand zit te praten, of denkt met iemand te praten.

DE TUIN

Ik heb de wereld lang vertrouwd, mevrouw.
Dat komt, ik had de wereld in mijn hoofd
en alles was wel vreemd maar toch bekend
genoeg en als ik iets vergeten was, wist ik het
vaak een half uur later weer en anders deed
het er niet toe. Er waren nog de grote vragen
waarop niemand ooit een antwoord krijgt.
Die keek ik aan van dag tot dag.

Wat bleef ik goedgelovig toen mijn hoofd
werd leeggestolen, recht achter mijn ogen,
vreemde foto’s op de kast. Wie ik nog kende
was verdwenen. Berg uw camera maar
op, u bent te laat; vanochtend moffelde
een zuster, heb ik zelf gezien, de laatste
restjes van mijn wereld in haar zak.

Ingmar Heytze
uit: Ademhalen onder de maan

voor wie het nodig heeft

Om mij heen zijn mensen die op dit moment wel een bloemetje kunnen gebruiken. Daarom voor wie dat nodig heeft een bos narcissen om er even van te genieten en te weten dat er mensen zijn die aan je denken. Omdat we niet altijd lijfelijk aanwezig kunnen zijn is de post uitgevonden en later de e-mail en alle andere computergestuurde mogelijkhedenm, zoals dit Blog.

Er zijn ook momenten dat je je het liefst wilt verschuilen voor de buitenwereld en waar kun je dat beter doen dan in de natuur. Het lopen en op een bank zitten in de natuur brengt een soort rust in je die je lopend in de stad niet krijgt. Daarover gaat een favoriet gedicht van mij. Misschien herken je het gevoel.

 LANDSCHAP

Dit is het landschap waar ik mij verschuilen
kan als het leven mij naar ‘t leven staat.
Moerasgebied met grassen, poelen, kuilen,
waar donker water geen geheim verraadt.
Men hoort er ’s avonds het gekras van uilen.

En hier en daar op ‘t onverwachts daartussen
heldere plekken, waar dan bomen staan,
die met een groene mond de hemel kussen
en ’s avonds dromen bij lichte maan.

Dit is het landschap-, ongerept gebied.
En ik voel, luist’rend naar het oeroud riet,
een rust van eeuwen al mijn onrust sussen.

J.W.Scholte Nordholt
uit: ‘Spiegel van de Nederlandse poëzie’.

wat zegt het me

Zoals bekend loop ik graag een rondje in mijn omgeving met een fototoestel bij de hand. Het liefst alleen zodat ik zo lang en zo vaak ik wil kan blijven staan bij iets waarvan een ander denkt ( en het soms zegt): wat zie je erin? Vaak heel veel. Iets treft mijn oog en hart en mijn fantasie gaat op de loop. Neem nu onderstaande foto’s. Wat zeggen ze jou? Waar doen ze je aan denken?

Toen ik langs een schutting liep kwam er een tak Forsythia doorheen en zoals je ziet stopte ik om een foto te maken. In eerste instantie omdat ik het contrast zo boeiend vond maar daarna dacht ik aan vluchtelingen en ander mensen van wie het leven beperkt wordt en die toch tot bloei weten te komen. Ze zoeken het licht, de opening en laten zien dat ze zich niet laten opsluiten maar de vrijheid zoeken om te laten zien waartoe ze in staat zijn. 

De andere foto maakte ik in Groenendaal  en ik wilde  grootsheid van deze boom benadrukken. Toen ik de foto op mijn scherm zag, kreeg ik het gevoel dat hij uit de hoogte op me neerkijk en denkt: dat kleintje komt pas kijken. En ik zag een majestueuze boom die de eeuwen leek te hebben doorstaan en boven ons menselijk gekrioel staat, wat hautain op ons neerkijkt en zich nergens druk om maakt want ‘ de natuur gaat zo die gaat’.
Ik dacht ook ‘ de bomen groeien soms bijna tot in de hemel ‘, want het lijkt net of de boom nog maar even hoeft door te groeien en hij gaat door het wolkendek de hemel in.

Maar de boom toont ook kwetsbaar met dat kleine kroontje boven die grote stam. Bijna potsierlijk. Gek woord is dat eigenlijk.
Het woord komt van possierlich, in een vorm die is ontstaan onder invloed van Pots (I). Dwaas, komiek, lachwekkend. ( Woordenboek der Nederlandse Taal).

En zo komt het dat als je wat langer naar dingen in je omgeving kijkt, je ze bijna nooit meer als ‘ gewoon’ kunt zien. Eigenlijk vind ik dat wel mooi.

« Previous Entries