bevroren water

Had ik het gisteren nog over het stromende water in de duinen, vanmorgen zag ik dat er een heel dun vliesje ijs over de vijver lag. Er waren prachtige patronen te zien, net alsof er een varenblad van ijs op lag. Dus naar binnen, fototoestel halen, foto’s maken en direct op de pc bekijken want ik was benieuwd of het op de foto ook was te zien. Kijk maar mee. Klik erop om te vergroten.

Wat is er toch weinig voor nodig om je blij te maken.

nooit zo gezien

In plaats van in het museum zit ik op mijn kamer. Lijkt net alsof ik straf heb gekregen maar dat is niet zo. Ik moet even in een lagere versnelling of af en toe helemaal geen versnelling. Tijd dus om te tekenen, schrijven en mijn foto’s van de duinen nog eens te bekijken en me te verwonderen dat ik dit water nog nooit zo heb gezien. Hoe vaak ben ik er niet langs gelopen de afgelopen jaren. En ik heb er heus naar gekeken, maar wat ik door mijn fotolens zag, zo had ik het nog nooit gezien. We hebben zitten experimenteren met diafragma’s en sluitertijden en dat levert zulke verschillende foto’s op. Zelf ben ik vaak te makkelijk: hup op ‘ automaat’, maar met A. ga ik verder en dat is toch wel erg leuk. Voor degenen die wel eens in de Amsterdamse Waterleidingduinen lopen: ga links voor de Oranjekom en volg daarna het smalle kanaal met de stroonversnelling. Op dat punt is deze foto gemaakt.
klik erop om te vergroten.

Gedichtendag

Vanwege de Nationale Gedichtendag stuurde Els het onderstaande gedicht:

Poezie, ‘t is maar aanstellerij.
Dat hoor je vaak.
Maar dan, wat is een mens zonder aanstellerij?
Een dooie wandelstok
en geen toverhazelaar
 
Gerrit Komrij

En om niet achter te blijven zocht ik een gedicht over ‘ woorden’.

Woorden: een dubieuze
lekkernij. De sappige
liggen zwaar op de maag.
Zelfs de droogste laat
een weeë smaak na. Toch
kan niemand erbuiten,
ik ook niet. Maar als
er dan met alle geweld
spraak gemaakt moet worden,
dan liever kleinspraak.

Hanny Michaelis

Natuurlijk ook even gekeken bij Herman de Coninck want ik wist dat hij ook een gedicht over poëzie heeft geschreven. En jawel, hier komt het:

DENKEND AAN VROEGERE GEDICHTEN

Wij waren jong, wij sprongen
te paard op de taal en reden
heersend de velden door,
slingerend lasso’s van woorden
naar alles wat we wilden veroveren. O,
het waren dolle roekeloze tochten, pas toch
een beetje op, riep Kees Fens ons nog na.

En ’s avonds stond de taal nog na te trillen,
op stal in een gedicht, hinnekend
van heimwee naar de maan
en naar de verste betekenissen.

Herman de Coninck

Leuk beeld heeft hij geschapen. Het leuke met afbrekingen is dat de nadruk op het laatste woord komt en dat ik dan in gedachten al het volgende woord erbij denk. Zoals bij de eerste regel ’sprongen’. Ik dacht direct’ omlaag’ maar nee, juist omhoog, het paard op. Een dichter zet nooit zo maar een woord op een bepaalde plek in de zin, geloof me, daar is over na gedacht.

het is…de krul

Mijn dochters zullen wel denken: daar heb je mijn moeder weer. Maar het onderwerp van de foto’s van gisteren is een ouderwetse Krul, oftewel een pissoir. Hij staat/stond overal in Amsterdam en deze staat, zij het scheef en niet meer bruikbaar, bij de fietsenstalling van de Waterleidingduinen, naast de Oase. Onlangs ging ik er fotograferen met A. We zetten onze fiets vast, kijken op en zien op hetzelfde moment dit ornament. We kijken elkaar aan. Zullen we? We zullen. En zoiets moet je niet uitstellen tot straks want toen we terugkwamen van ons fotorondje was het licht dof en het pissoir niet meer fotogeniek.

Het fotograferen van water, wat ons eigenlijke doel was, bleef ons fascineren. Neem nu deze foto, het is geen trucage. En soms zie je dat pas als je aan het fotograferen bent.
klik erop om te vergroten

enig idee?

Soms zie ik in iets heel simpels iets moois. En daar maak ik dan foto’s van. Enig idee waarvan deze foto’s afkomstig zijn? Klik erop om te vergroten. Morgen laat ik het geheel zien.


clementine

CLEMENTINE

op een deftig plateau
ligt ze stil te verdrogen
en trekt krimpend krom

één stukje gloeit
nog wat oranje na

de sappige partjes
die haar bolling gaven
schrompelen in

alleen op de foto
hangt nog haar geur

marisca

groenendaal

GROENENDAAL

Lang was Groenendaal gesloten,
En mochten wij er niet in,
Kleinen niet, en ook geen grooten,
En wij hadden toch zoo’n zin!
Maar nu zijn wij hier dan vrij,
Heemsteê’s jeugd zingt daarom blij:
Losgemaakt zijn thans de hekken.
Vrijheid leeft in Groenendaal,
Vrijheid! nu wij telkenmaal
Groenendaal (bis) gaan binnentrekken.

En wij willen graag beloven,
Dat wij in dit schoone bosch
Niet de bloemen zullen rooven.
Laat ons stoeien op het mos!
O! wat zal dat heerlijk zijn,
Als hier Heemsteê, groot en klein,
Juichend komt door open hekken.
Vrijheid leeft in Groenendaal,
Vrijheid! nu wij telkenmaal
Groenendaal (bis) gaan binnentrekken.

 Uit: feestgids Groenendaal 1913

Dat heb ik nooit mee gemaakt dat de hekken dicht gingen, maar ik ken wel de verhalen. Gelukkig mogen wij erin wanneer wij willen, of het nu regent, mooi weer is of, zoals heel lang geleden, met de kinderen sleetje rijden over de besneeuwde paden en heuvels. Deze foto is er een die nostalgische gevoelens in mij oproept en niet alleen bijmij weet ik inmiddels want hij prijkt op het beeld van een van de moderne telefoons van een van de twee die op de foto staat.
 

waar het oog op valt

 

Een haast tragisch-komisch geval betrof een witte pauwhaan in een dierentuin. Hij was de enig overgeblevene van een broedsel dat door de slechte weersomstandigheden te gronde was gegaan. Men bracht hem in de warme ruimte van de reuzenschildpadden. Deze ongelukkige vogel baltste later zijn hele leven alleen tegen reuzenschildpadden en bleef blind en doof voor de bekoorlijkheden van de mooiste pauwinnen. Typisch voor deze fixatie van het driftleven op een bepaald voorwerp of individu is, dat men hem niet terug kan schakelen en ongedaan maken.

 

Waarschijnlijk trof dit artikel me omdat ik juist een foto had gemaakt van een witte pauw en van een reuzenschildpad en ik het eigenlijk meer tragisch vind dan komisch. Vaak is het een woord dat je trikkert als je je ogen over een tekst laat dwalen.

Vandaag dwaalden mijn ogen over teksten die mij en I. van alles vertelden over de vrouwen bij de Etrusken. Maar gelukkig waren het niet alleen teksten, maar ook allerlei prachtige gebruiks- en siervoorwerpen die bij opgravingen gevonden werden. Eigenlijk wel tragisch dat er niets meer over is ( op die opgegraven voorwerpen na) van een volk dat ooit leefde in het huidige Toscane. Inderdaad, alles is vergankelijk, maar soms het een iets meer dan het ander.

vervolg katholieke kat

Naar aanleiding van de reactie van Els dat volgens Reve poezen katholiek zijn, ben ik, op aanraden van Els, eens gaan kijken op google. Daar vond ik op de site: www.isidorusweb.nl heel veel leuke informatie. Beslist de moeite waard daar eens te kijken. Ik neem alleen het stukje over waar de poes in voorkomt.

Er zijn een aantal huisdieren die zeer zeker katholiek mogen worden genoemd. De poes als eerste. Volgens Reve is de poes absoluut katholiek omdat je in de hemel iets te knuffelen moest hebben. Een ander bekend voorbeeld van Gerard Reve is de papegaai. Aan Rudy Kousbroek schreef hij: “Op gezag van het handboek van Ripa is deze fraai gevederde mensenvriend door de R.K. Kerk leerstellig als katholieke vogel erkend, onder andere omdat het naast de mens het enige dier is dat Ave kan zeggen.” En uiteraard de herdershond, verwijzend naar Dagboek van een herdershond, kapelaan Odekerke, een herder van een parochie. Er zijn trouwens verschillende katholieke hondenrassen. De Sint Bernard is op basis van naam en gedrag voorbeeld nummer 1, in de rol van reddende engel voor mensen die zijn ondergesneeuwd in de Alpen. Met een passend vaatje alcohol, waarbij de beste keus zomaar abdijbier zou kunnen zijn.

Wij hebben ook jaren een poes gehad ‘ Poelie’ en al is ze al jaren dood, soms verwacht je gewoon dat ze er is als je thuiskomt. Toen wij onlangs op de poezen van A. en R. pasten, gingen we ook zo af en toe naar ons eigen huis. Deed ik dan de deur open, dan riep ik direct’ ik ben er weer hoor’. Maar hier waren geen poezen meer, maar zo snel neem je je oude gedrag weer op. Ik zal eens kijken of ik nog een foto van haar heb. Nee, ik kan het niet zo gauw vinden, maar ik zie wel de foto van Bram, de kleine grote vriend van mijn moeder. Hij zit waar zij zit ( in de keuken), hij rijdt met haar mee als ze een paar stappen doet met de rollator en als hij het koud heeft ( het is een heel tenger katertje met dunne vacht) dan kruipt hij onder haar vest. Ja, deze knuffelkat is absoluut een katholieke kat ( in de ogen van Reve).

wijze spreuk

 

Verder kijken »