sorry

sorry voor dit einde
ik bedoelde het niet zo

lette niet op, kijk net opzij
sprong op van vreugde
toen ik haar zag en niet jou

het spijt me dat jouw leven
hier eindigt, jaren deed je erover
om volwassen te worden en
een stevig huis te bouwen
waarin je je veilig kon terugtrekken

sorry dat ik je plette
ik bedoelde het niet zo

maar wie steekt er dan ook
zo langzaam over?

marisca

mezelf

mezelf

wanneer ben ik mezelf?
het klinkt af en klaar
wil ik dat echt
of juist niet?

niets meer te vormen
te ontdekken
af en toe een beetje
mezelf zijn kan dat?

maar als ik mezelf
dan even niet ben
ben ik dan een ander?
of een ander deel van mezelf
dat nog onontgonnen is?

kan ik mezelf echt
helemaal leren kennen
en wil ik dan mezelf
nog wel zijn?

marisca

op pad

Gisteren was ik op pad met F., de moeder van schoonzoon R. Je hoeft niet ver weg te gaan om toch in een andere wereld te zijn. Morgen meer foto’s die duidelijk maken waar we waren.

loslaten

Thema bij onze dichtkring was: loslaten. Ieder deed dat op haar of zijn eigen wijze. Ik deed het zo:

loslaten

voor je kunt loslaten
moet je vast houden
voelen, strelen,
ruiken, proeven

voor je gaat loslaten
is er het afstand nemen
het afscheid en het gevoel
van verlies en voorbij

na het loslaten
worden levensdraden
opnieuw gespannen
losser, brozer

m’

herinneringen

A.

toen zij haar leven sloot
en daarmee alle angsten
liet zij haar lichaam en
de herinneringen na

je kunt vrede voelen
bij haar dood als je gelooft
dat zij nu rust heeft

het verdriet blijft
zwakt af en komt terug
op onverwachte momenten

herinneringen blijven
zwakken af en worden
weer opgeroepen

dood zijnde kun je
levend gehouden worden
door liefde die niet vergaat
en je naam die genoemd blijft

m’

wie de rups niet eert

wie de rups niet eert


ik zie hoe ze zich
zacht en harig
een weg vreten
onbewust
van de afkeer
die zij oproepen

voldaan verharden zij
tot schijndoden

zacht en harig
scheuren zij
de buitenhuid open
pompen zich op
bodybuilders die fladderen
onbewust van hun aantrekkingskracht

moraal:
wie de rups niet eert is de vlinder niet weerd

dagpauwoog

Dag en nacht

Mijn moeder was een dagpauwoog
en vloog mijn vader veel te hoog.
Hij tastte radeloos naar haar
maar troostte zich met dat gebaar.

Met zulke ogen in ‘t gezicht
was zij te donker voor zijn licht,
te teer voor zijn hardhandigheid
en er door niets op voorbereid.

Hij brak haar zonder dat hij ‘t wilde,
uit liefde die geen liefde stilde,
zodat zij neerstreek, nooit meer vloog,
nog altijd mooi: een nachtpauwoog.

Adriaan Morriën

Dit vind ik een van de ontroerendste gedichten over hoe twee mensen die vol goede moed samen gaan leven het niet met elkaar redden en zichzelf  verliezen.

als een vlinder

Soms komen dingen opeens bij elkaar en blijken ze voor dat moment precies bij elkaar te horen. Zo maakte ik onlangs foto’s van vlinders in een kas in de Hortus in Utrecht, las ik in bed het gedicht ‘Oud’ van Chris J. van Geel en nam ik afscheid van Ivonne.

De vlinder staat voor de overgang naar een ander leven, het leven na de dood. Maar ook denk ik voor: uit iets niet zo fraais (de rups en pop of een slechte ervaring) kan iets prachtigs ontstaan, als je het maar de tijd geeft.

Oud

Als vlindervleugels voelt ze aan
zo zacht en aan gewicht ook licht
is wat ze geeft, een hand, een speld
van pijn-

wij worden vlinders tot
in ons gewricht en ogen in
het stof getekend, droog, voor wij
doorstoken in het donker gaan.

Chris J. van Geel
uit: Het mooiste leeft in doodsgevaar.

Ivonne

Ivonne

zij ging, gedragen
op een wolk van liefde

als zij haar bestemming heeft bereikt
valt de wolk langzaam uiteen
in mooie herinneringen
die neerdwarrelen
als sneeuwvlokjes

zij vormen een zachte deken
over dit scherpe verlies

marisca

Na bijna vijftig jaar vriendschap heb ik, en met mij velen, afscheid moeten nemen van een heel bijzondere vrouw. Ivonne was enthousiast, trouw, soms ondeugend, hield van bridgen, naar musea gaan, boeken lezen over historie, stadswandelingen maken, wandelen in de natuur en nog veel meer. En dan, in korte tijd, is dat alles over. Maar wat heeft zij een herinneringen bij ons achter gelaten die ons troosten met het idee:  wij hebben enorm met elkaar genoten van de ‘gewone’ dingen in ons leven. En daar ben ik haar enorm dankbaar voor.
Maar wat zal ik haar enorm missen.

oude boot

de oude boot

de oude boot kan niet meer
op eigen kracht de koers bepalen
kan niet meer alleen op pad

voelt lekwater binnendringen
kieren kieren steeds wijder
verbanden raken los

de einder komt in zicht
ankers vallen ratelend
in de weidse stilte

de oude boot kan niet meer
en laat los, laat alles los

marisca

Verder kijken »