gedicht

EEN MISVERSTAND

Ik was te Cadzand aan het strand
getuige van een misverstand,
toen ik twee golven hoorde spreken
precies voordat ze zouden breken.

De ene riep:”Het is gedaan,
we zullen hier te pletter slaan!’
De ander zei beslist:’Welnee,
je bent geen golf, je bent de zee.’

Hein Stufkens
uit: Een woord in de wind; Verzamelde gedichten.

Dit gedicht las ik gisteravond toen ik een doosje met gedichten openmaakte dat ik een beetje was vergeten. Op de achterkant van de kaart staat VERTROUWEN. Dat heeft de tweede golf zeker, vertrouwen in zichzelf en in het grote geheel. Als je zo bent leef je heel wat aangenamer dan de eerste golf die niet dat optimisme heeft. Gelukkig heb ik meer van de tweede golf dan van de eerste. Maar dat is niet geheel mijn eigen verdienste, dat zit ook al in je vanaf je geboorte. Je moet het wel onderhouden en daarbij helpt de liefde van de mensen om je heen en het kunnen toelaten van die liefde.En wat hobby’s kunnen ook een grote hulp daarbij zijn. En ik bof dat ik van beide genoeg heb.

zeeuws vlaanderen

Zeeuws Vlaanderen

z zee

e en zon

e een wolkendek daartussen

u uitersten raken elkaar

w wegen slingeren

s snijden elkaar zacht


v vrolijk fluitenkruid

l langs slootjes

a als een kantrand

a achter lage dijkjes

n nu gevuld met vogelzang

d dansende zwaluwen in de lucht

e eenden slapend in de sloot

r rust en ruimte hier

e en stilte

n naast het klotsen van de zee

Zeeuws Vlaanderen

M’

jij

jij

jij bent zo mooi
verzacht hardheid
trekt stekels uit
zodat wij elkaar weer
kunnen benaderen
zonder pijn te doen
was jij maar zo besmettelijk
als corona
lieve lieve
verdraagzaamheid

marisca

dit schreef ik naar aanleiding van de opdracht: schrijf een liefdesgedicht aan een bekende of onbekende.

lente

lente

veranderend licht
gooit deuren open
laat dweilen rondgaan
lokt naar buiten
speenkruid verschijnt
in vergeten hoekjes
zachtgroen hangt
haar waas naast
de snelweg
ik moet eruit
weg
fietsen
mijn lentekriebels
achterna

m’

lente

lente

veranderend licht
opent deuren
laat dweilen rondgaan
lokt naar buiten

speenkruid schijnt
in vergeten hoekjes

zachtgroen hangt
haar waas naast
de snelweg

ik moet eruit
weg
fietsen
mijn lentekriebels
achterna

m’

Oekraine

Niet gedacht dat ik nog een oorlog zo dichtbij in Europa zou meemaken, maar het is helaas de trieste werkelijkheid. Wat mankeert die mannen toch die tenkoste van zoveel levens, verdriet, ontredddering hun macht willen uitbreiden?
Al die verwoeste huizen, die kinderen die op school leren hoe om te gaan met de oorlog (in zoverre dat kan), de paniek. Geen enkele oorlog kent winnaars, alleen maar verliezers. Jaren geleden trachtte ik in een gedicht de verwoesting en angst van de oorlog weer te geven.

als het stof optrekt

boven de verwoeste stad
hangt de weergalm
van een vergeefse dageraad

aangebrande
as
danst
in
klimmende
stofdamp

splinters glas
weerschitteren
schilfers nachtlicht
op duistere uniformen

papieren droom

Het is nu echt binnenweer en dus lekker op mijn kamer bezig met woorden, pen en papier. En daar kwam dit uit. Klik erop om het vergroot te zien.

boeksel varken

Weer eens aan het boekselen geslagen. Het blijft leuk. (klik op de foto om hem vergroot te zien)

te vroege lente

egels in een te vroege lente

sneeuwklokjes maken ons wakker
een nieuwsgierige geur drijft
binnen, tintelt onze neus

wij gaan ons te buiten
aan wit, proeven kou
rillen en trillen

vervuld van verbazing
komen wij terug
in ons winterhol

het is nog te vroeg
te vroeg in het jaar

marisca

eerste stap

Deze is speciaal voor Lisette.

klik erop om het vergroot te zien.

Verder kijken »