elfje

Het blijft wonderlijk hoeveel je kwijt kunt in elf woorden.

medemens
samen mens
zijn zonder woorden
met een hart vol
liefde

liefde
geven, ontvangen
is samen menszijn
dat te mogen ervaren
rijkdom

m’

compleet

Vandaag zijn Nel en ik een nieuw project gestart:NEMA. We gaan weer aan de gang met woord en beeld. Vandaag schreven wij o.a. over:

COMPLEET

wanneer
ben je
compleet?

wil ik
dat zijn
of juist niet?

compleet
is af
en klaar

wil ik
dat zijn?
nee

ik wil me
blijven vormen
en uitbreiden

m’

stilte

Zo zag ik mijzelf gisteravond weerspiegeld in het raam terwijl ik nadacht over het woord ’stilte’.

STILTE

S   soms lukt het
T  terug in mijzelf
I   in stilte
L  lang duurt dat niet
T  telkens zijn er gedachten
E  en die zijn moeilijk tot zwijgen te brengen

STILTE

het is stil

het is stil


het is stil

op het ruisen na

en mijn ademhaling


ik ga me losmaken

van handen en voeten

die mij binden


niet meer moeten

alles laten varen

geen koers uitzetten


het is stil

op het ruisen na

van de zee


ik ontzink mijzelf

zoekend langs de verlaten kust

laat me los


het is stil


marisca

Dit gedicht schreef ik onlangs in Wijk aan Zee naar aanleiding van een aantal zelf gekozen woorden uit het gedicht ‘Als ik heel stil ben’ van Dorothee Solle.

Regentijd

Regentijd

R  regenritme kan boeiend zijn

E  en vervelend

G  geen droog moment vinden

E  ergert op den duur

N  nu valt af en toe een bui

T  tijdens onze strandvakantie

IJ ijverig zitten wij dan aan tafel

D  denkend aan woorden voor een gedicht

Regentijd

Herman de Coninck

Gisteravond weer eens de gedichten van Herman de Coninck gepakt en hoe vaak ik ze ook lees, steeds ontdek ik weer iets anders wat me opvalt. En zo ontstaan er steeds meer strepen naast de gedichten. Zo streepte ik gisteren in het gedicht:’de legers van de zomer’ de laatste vijf regels aan omdat ik ze zo mooi vind.

‘dit is de tijd
om het leven niet te zijn
maar te bezitten
en langzaam uit te delen
aan de ogenblikken’.

En ik heb, net zoals Hennie Vrienten gisteravond op de tv zei, niet atijd direct te pakken wat er precies bedoeld wordt, maar je voelt iets, er raakt je iets en je wilt er verder in doordringen, overnadenken en het langzaam binnen laten komen.
En met poëzie is het voor mij net als met muziek: als het je raakt verveelt het nooit en kun je het eindeloos herhalen.

Ter afsluiting een klein gedicht uit dezelfde bundel: Herman de Coninck ‘ De gedichten 2′.

NA EEN AFSCHEID

Dit is gemis:
lang
kijken naar de zon
die ondergegaan is.

Nu weer verder aan een eigen gedicht voor onze dichtgroep.

een Brit

Nu is toch aan mijn plek gebonden ben en ik zaterdag bezoek op mijn kamer krijg, een goede gelegenheid om de stapels op werkblad en tafel weer eens door te nemen, anders te stapelen zodat het net lijkt of het opgeruimd is. Maar dan vind ik altijd weer iets waarvan ik heb gedacht: daar heb ik wel een keer wat aan. Zoals dit gedicht van Herman de Coninck.

EEN BRIT

is iemand die ins taat is een warenhuis
binnen te komen, aan te kloppen en te vragen:

Stoor ik niet?”

Misschien stoort een Brit zichzelf wel,
een Britse persoonlijkheid moet iets wezen
als een brits waarop je ongemakkelijk slaapt.

Maar je leert er wel de tucht mee
om gevoelens op afstand te houden,
zoals je zelfs een sigaret op afstand houdt
door een (Engels uit te spreken
zo houd je het Frans op afstand)
porte-cigarette.

En je leert er het dédain mee om hoffelijk te zijn.

Ik geloof nog altijd dat Wellington, toen hij
in Waterloo Napoleons troepen zag
“quite interesting” moet gezegd hebben.

Herman de Coninck
uit: Kijk eens hoe echt.

Opruimen schiet zo natuurlijk niet op.

z van zomer en zee

Wie wat bewaard heeft wat. Dit maakte ik vorig jaar bij het letterproject met Nel bij de letter Z. Klik erop om het te vergroten.

de oude boot

de oude boot

de oude boot kan niet meer
op eigen kracht de koers bepalen
kan niet meer alleen op pad

de oude boot voelt lekwater
binnendringen, kieren kieren steeds wijder
verbanden raken los

de einder komt in zicht
ankers vallen ratelend
in de stilte voor de storm

de oude boot kan niet meer
en laat los, laat alles los

marisca

elfje

Het is leuk om uit een (zelfgeschreven) tekst woorden te pakken die je treffen. Daar kun je een elfwoordig gedicht van maken: een elfje. Vaak zit daar precies de essentie in van dat stuk. Dat deed ik afgelopen dinsdag in het schrijfcafe.

koesteren
en vasthouden
om los te
laten en vrij te
zijn

licht
en schaduw
horen bij elkaar
stoten af en trekken
aan

Verder kijken »