verlangen

Morgen is het al weer vier jaar geleden dat onze Mink is overleden en wat wordt hij nog gemist. Dat vrolijke koppie, die droge humor, dat verlegen lachje, konden we dat nog maar weer eens zien en horen. Maar dat kan niet. Prachtig is dit verlangen vertolkt in het volgende gedicht:

‘Kom terug’.
Als ik die woorden eens zò zacht kon zeggen
dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht…

en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken
op een ochtend
‘Ja’.

Toon Tellegen.

winterboom

Als je
eindelijk kunt zien
hoe de boom
vertakt
dan is het winter.

Jan Arends

glimlach

Servetten bedrukt met het bekende gedicht ‘Een glimlach’ van de Zimbabwaanse Emelda Tshuma.

Gedicht

Wat een glimlach vermag

Hij kost niets maar brengt veel teweeg.
Hij schiet voorbij in een flits maar de herinnering blijft soms voor altijd.
Toch laat hij zich niet kopen, lenen of stelen.

En als ik te moe mocht zijn je een glimlach te schenken.
Wil je er alsjeblieft een van jou achterlaten.
Want niemand heeft een glimlach zo nodig
als wie er geen meer te geven overheeft.

Deze tekst kregen we vanmiddag van een van de deelneemsters aan het labyrintlopen. Prachtig!

elfje

grijs
en ouder
gaan wij voort
met een jeugdig hart
glimlachend

grijs
voelt niet
saai, drukkend, futloos
maar grijs, groen en
gelukkig

m’

nevel

Nevel is ’t niet meer voorbijgaan
van iets moois dat al volbracht is.
Nevel is gelukkig haast niet meer bestaan,
niet meer moeten
en nog even mogen.
Je was lang gebleven.
Nevel is even
daarna.
Ik zie haast nog je ogen.
Nevel is: nog bijna.

Herman de Coninck
Uit: Met de vedel

Dit is zo mooi, daar hoef ik niets aan toe te voegen.

zekerheid van het bestaan

zekerheid van het bestaan

mijn tent van doek
weerde het felste licht
tot de hemel verduisterde

mijn hut van hout
keerde volle stormen
tot de brand kwam

mijn huis van steen
was voor altijd
tot de beving kwam

en de aarde onder
mijn toekomst wegspoelde
in de rivier van verloren dromen

m’

Dit schreef ik jaren geleden na een natuurramp en helaas is het nog steeds van toepassing, ergens op de wereld. En dan tel ik mijn zegeningen en ben ik dankbaar dat ik hier woon en dit nog nooit heb hoeven meemaken.

kerst

Vanmorgen samen met Ton naar de kerk geweest en genoten van het prachtige koor, de preek en het samenzijn. En nu, eind van de middag deel ik een stuk van het gedicht dat Freek de Jonge heeft geschreven voor Trouw. Ik pak de laatste twee strofen omdat het voor mij zo passend is bij kerst en bij de tijdgeest. En net als hij, ben ik vaak heel verbaasd over wat ik geschreven heb naar aanleiding van een thema, tekening of opdracht. Dat is het wonder van het creatief proces.

We hebben geen behoefte meer aan vragen
waar we geen antwoorden op weten
en nog het minst van alles
zitten we te wachten op een preek
Maar wat blijft er over van een wereld
zonder geloof in goed en beter
Wat moet er worden van ons leven
als de geest ontbreekt?

Blijf Het Verhaal vertellen
De wereld kan niet zonder
en ieder pasgeboren kind
is behalve een mysterie
bewijs van het wonder
dat het leven steeds opnieuw begint

Freek de Jonge, kerst 2017

labyrint

het is alsof ik me in een schilderij bevind

het voelde heel bijzonder vandaag

het pad naar vrede

ik voel me verlicht

het werd stil in mij

in het midden voelde ik eenheid met het al

een cirkel rond

– gedicht van de groep

Dit zijn de beginregels van zeven rondelen. Iedere deelnemer gaf haar eerste zin en Nel maakte daar een gedicht van dat de beleving van ons allen weergeeft. Zo bijzonder dat iedere keer met elkaar te mogen delen.

Ter afsluiting schreef ik dit elfje:

duidelijk
getrokken lijnen
begrenzen mijn pad
ik hoef slechts te
gaan

m’

roos in de knop

roos in de knop

van mijn vader heb ik
meer beeld dan woord
hij ging te vroeg dood
ik was te laat
met vragen

zijn wezen heb ik
niet leren kennen
zijn woorden:
zij is een roos in de knop”
draag ik in mij mee

voor mij is hij de roos
die ik niet heb geopend

marisca

herfstbeeld

Het is even rustig geweest op Fluweelbloem maar ik was even niet zo lekker. Het gaat nu de goede kant op en zo zit ik weer even achter de computer. Met de mail kreeg ik een prachtige haiku doorgestuurd die ik voor de liefhebbers graag overtyp.

Vliegende vogels
verschroeien haast hun veren
aan de herfstbladeren.

Shikð

Met zo weinig woorden dit herfstbeeld kunnen oproepen is werk van een meester.

Verder kijken »