wintergedicht

Weer een tegenvaller voor Ton. De bacterie is een andere dan de vorige keer en deze is resistent voor de antibiotica die hij nu krijgt. Het wachten is nu op de aanleg van een ‘piclijn’ waar een thuisinfuus op aangesloten kan worden. En dan hopen we dat die zes weken infuus thuis net zo lang doorwerken als de vorige keer.

Ik zit wat te bladeren in het al eerder genoemde boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’ en daar staat een wintergedicht in van een van mijn favoriete dichters: Herman de Coninck en dit kende ik nog niet.

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

2020

Vandaag de eerste dag van het jaar 2020. Gisteren schreef ik over 2020:

Ik hoop dat het net zo mooi rond en zacht wordt als het getal. Twee keer 20, een verdubbeling van zachtheid, wat zou dat mooi zijn.

En dan sla ik het mooie boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’ open op 1 januari en daar staat het volgende gedicht:

Licht tegen donker

Licht dat wil ingaan
tegen donkere nachten
tegen duistere machten.
De morgen breekt aan.

Toen de zon aan de slag kon
ging het duister verdwijnen
mocht de aarde verschijnen.
Dat begon met de zon.

Kijk dan en zie maar
maak het licht levend
word zelf lichtgevend
voor jezelf en elkaar.

Karel Eykman

En dat is mijn wens ook voor ieder: wees lichtgevend voor jezelf en elkaar.

boek

Jawel, ik heb er weer een boek bij en wat voor een: een prachtboek. Gekregen van de kerstsint en het bevat voor iedere dag een of meer natuurgedichten. Voor vandaag stond dit gedicht erin:

WOLK

Een trots dier, een edelhert
of eland, maar zonder gewei, rechtop
in de emotieloze blauwe lucht.

Langzaam zijn trots verliezend
opgaand in de sneeuw onder hem
alsof hij niet zichtbaar knielt

alsof hij zich niet overgeeft
aan de kou- even bestaan
en dan terug naar het wit.

Remco Ekkers

Houd je van gedichten, mooie illustraties en de natuur? Geef dit boek dan aan jezelf cadeau. Om te smullen.

wolken

Vanmorgen het wolkenproject met Nel afgesloten. Het was weer verrassend hoe wij er ieder op onze eigen wijze mee bezig zijn geweest. Dit was een van mijn stukken.

binnengeluid

Deze tijd van het jaar met zijn donkere dagen, lange avonden en vaak slecht weer is uiterst geschikt om lekker in huis bezig te zijn. Zo pakte ik vanochtend het schrijfboek met pantoems weer eens en stopte bij dit gedicht. Ik schreef het in januari 2015, misschien wel op net zo’n druilerige dag als vandaag. Ik weet niet waarom maar de letters komen niet allemaal hetzelfde op het scherm. Ik zet mijn stekels maar niet op, laat het gewoon los.

rol je niet op in afweer
geef jezelf eens bloot
laat los en zweef
doe het langzaam, traag


geef jezelf eens bloot
ontdek nieuwe plekken
doe het langzaam, traag
laat de haast achter je

ontdek nieuwe plekken
ga niet in de verdediging
laat de haast achter je
luister naar het binnengeluid

ga niet in de verdediging
zet je stekels niet te snel op
luister naar het binnengeluid
rol je niet op in afweer

marisca

november

November

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd:
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd .

J.C. Bloem

Dit is een herleesgedicht, ieder jaar weer en nu met al die regendagen en nog net november dacht ik: tijd voor Bloem. Lees het hardop, dan voel je hoe mooi het klinkt.

de schoonheid van het rijpe

de schoonheid van het rijpe
is de schoonheid van de herfst
bloemen zijn veranderd in vruchten
de schoonheid van het rijpe
tijd om het voorbije te laten bezinken
geen felle kleuren en volle geuren meer
alleen de kern blijft over
de schoonheid van het rijpe

marisca


labyrint

Gisteren met regen naar Noordwijk gereden maar toen wij na het schrijven door het duin naar het strand liepen was het droog en zelfs de zon liet zich zien. Het was weer een bijzondere ervaring, verdiept door het schrijven voor en na het lopen.

labyrint

l    lopend op het strand

a   alleen met mijn gedachten

b   blijf ik me geborgen voelen

y   ijl de lucht, stevig de bodem

r   recht bestaat nu even niet

i   integendeel, ronde warme vormen

n  nemen mij met zich mee

t  tot ik weer terug ben bij het begin

labyrint

herfst in woorden

Vorige week kregen wij bij het schrijfcafe het volgende gedicht en omdat ik het zo mooi vind, typ ik het even voor jullie over.

Herfstige beukendreef

Wekenlang gaat het vallen vanuit almaar
kalere kruinen achteloos door. En deze
vreemde droefheid: ook bij bomen hoort
ze blijkbaar bij de kleine dood want zo
kwistig wordt leven zelden rondgestrooid.
Hoe tomeloze drift onder zolen kraakt
en knapt. Al die geduldige opgeblonken
minuskule houten kistjes met binnenin
rantsoen voor onderweg en na miljoenen
jaren koppig deze zelfde boodschap die
aan aarde wordt bezorgd: het feilloze
plan voor het bouwen van een rode beuk.

Marc Tritsmans

sorry

sorry voor dit einde
ik bedoelde het niet zo

lette niet op, kijk net opzij
sprong op van vreugde
toen ik haar zag en niet jou

het spijt me dat jouw leven
hier eindigt, jaren deed je erover
om volwassen te worden en
een stevig huis te bouwen
waarin je je veilig kon terugtrekken

sorry dat ik je plette
ik bedoelde het niet zo

maar wie steekt er dan ook
zo langzaam over?

marisca

Verder kijken »