ouder wordend

HET VERSCHIL

Oude mensen zijn over de grens.
Als ze naar bed gaan, tellen ze de kudde
naar beneden af, in plaats van op.

Daarom slapen ze slecht: ze vragen
zich piekerend af welk schaap het laatste
zal zijn dat het hek nog haalt.

Ted van Lieshout

Waarom ik juist op deze zonnige dag dit gedicht kies weet ik niet. Misschien omdat de laatste tijd, met allerlei vrienden en bekenden ziek en overleden om me heen, ik vaker merk dat ik toch ook wat ouder ben dan ik me vaak voel. En als ik dan naar mijn eigen kleine familie kijk, dan denk ik ook wel eens: wie zal de laatste zijn die het hek nog haalt? Ik hoop niet dat ik dat ben en ik hoop dat het nog heel lang duurt voor de laatste bij het hek is aangeland en het definitief sluit.

regengedicht

regenvloed

sloten tot de krop gevuld
weilanden vol water
sloot en land sluiten aan

de regen blijft regenen
omdat donkere, zware wolken
zich lichter willen voelen

weidevogels worden watervogels
waden met tegenzin rond
op zoek naar droge voeten

bomen trekken hun tenen op
bruine biezen voelen zich wel
en wuiven waar de wind hen waait

m’

muziek

Bij het lied ‘ Dance with me till the end of love’ van Leonard Cohen schreef ik het volgende gedicht:

dans met mij tot het eind van de liefde

een kleine man op een groot podium
omringd door snaargeluid en
warme, weemoedige vrouwenstemmen
zingzegt met omfloerste stem

‘dans met mij
tot het eind van de liefde
laat me jouw schoonheid zien
als de jaren zijn vergaan
dans teder met mij
tot achter de doeken
die onze liefde verbergen
en blijf met me dansen
door de paniek heen en
de brandende violen
dans met mij
tot het eind van de liefde’

de kleine man op het grote podium
Leonard Cohen, is niet meer live
maar leeft verder in zijn stem
tot het eind van de liefde

marisca

Als je dit lied intikt op youtube hoor je het origineel. Zo Mooi.

muziek

Morgen bij de dichtkring is het thema’ muziek’. Drie jaar geleden hadden we dat ook (blijft boeiend) en toen schreef ik dit gedicht:

fado

zij zingt
haar heimwee uit

de fluisterende lokstem
van een nabij verleden
dat steekt als een vuurdoorn

de hartenklop van verlangen
die bonkt als rollende stenen
in brekend water

die buldert
als een winterstorm
over een verlaten strand

rillend, trillend
als een verregende vogel
zingt zij haar heimwee uit

zonnige dag

Wat een heerlijke dag is dit geweest. Februari en lunch op het balkon waar het ruim 25 graden is. Met Ton binnen op de bank zat ik daar te schrijven. Later het geschrevene ingetikt in de computer want het moet later weer doorgestuurd kunnen worden naar Nel. En dan blader ik wat door mijn mappen en vind een woordgedicht over mijn geboorte- en leefstreek. Al enkele jaren geleden gemaakt maar nog even actueel voor mij.

KENNEMERLAND

k     kuststrook uit oude tijden

e     en mijn geboortegrond

n     natuur overal rondom me

n     nee, hier wil ik niet weg

e     eventjes wel op vakantie

m    maar dan weer snel terug naar huis

e     enkel wat duinen, verder is het plat

r     rood, geel, blauw en wit in de lente

l     langzaam fietsen door de bollenstreek

a    andere keren naar park, bos of strand

n    nergens zoveel te zien op een klein oppervlak

d    daarom ga ik hier nooit vandaan

KENNEMERLAND

alleen de namen

Bij schrijflessen wordt altijd gezegd: toon maar leg niet uit.
Zo kwam ik onlangs een gedicht tegen over de eerste en tweede wereldoorlog ( ik kan het gewoon niet met hoofdletters schrijven) zonder dat het woord oorlog er in voorkwam of werd uitgelegd wat er van die oorlog te zien was, gewoon door het noemen van namen die met de oorlog te maken hebben gehad.

In Europa

We waren in Guernica
en reden toen langs Oradour,
Ieper en Rotterdam
terug naar huis.

Dat was een lange, zware
tocht tot hier, tot nu.

Volgend jaar gaan we
misschien naar Duitsland.

Hans Kuyper

glaskunst

glaskunst

blauwen
en groenen
spelen met elkaar
en met het zonlicht
glaskunst

glaskunst
blijft betoverend
door het licht
dat er mee speelt
verrassend

verrassend
steeds weer
breking van licht
door vormen in glas
glaskunst

m’

Deze elfjes schreef ik naar aanleiding van bovenstaande vaas van Willem Heesen, gezien in het Van der Togtmuseum in Amstelveen. en ik schreef erover omdat de afgelopen maand Nel en ik over allerlei materialen schreven, dachten, en fotografeerden.

moeder

Vandaag is de sterfdag van mijn moeder. Al weer zes jaar geleden dat zij overleed en wij haar kist met elkaar blauw verfden. Het blauw van haar pakjes sigaretten. Op zoek naar en foto van haar kwam ik een van haar zelfgemaakte kerst-nieuwjaarskaarten tegen die wel tekenend voor haar is.

Op zoek naar een gedicht voor deze gelegenheid vond ik er een van Bette Westera: Oma’s jas.

Voordat we met haar kleren naar de kringloopwinkel gaan,
stop ik nog gauw een briefje in de zak van oma’s jas,
zodat de dame die hem koopt
er straks niet argeloos in loopt,
maar weet dat het de jas van oma was…

kerstmis

kerstmis

k    koud en wit vroeger
e    en ieder jaar de nachtmis
r    rood en goud in de echte kerstboom
s    samen aan
t    tafel voor spelletjes
m   maar ook voor de kerstdis
i    ieder jaar rollade en peertjes
s    samenzijn was zoals alleen is met

kerstmis

vis

Ik hobbel wat heen en weer in huis en zit nu in mijn kamer en pak een gedichtenbundel van Judith Herzberg:’ Doen en laten’. Daar zitten heel veel ezelsoren in en die pagina’s bekijk en lees ik weer eens tot ik stop bij het gedicht ‘Vis’. Vind ik wel passend bij mij nu.

Vis

Als ik een vis was wist ik wel
hoe ik moest zwemmen, zachtjes door het water
wimpelen en met een wending remmen.
Ach waarom voel ik wat nooit voor mij
bedoeld is in mijn ruggegraat terwijl ik
toegerust als mens zo moeizaam
door de kamers waad.

Judith Herzberg

Verder kijken »