andere wereld

het scheppingsverhaal
van een onderwaterwereld
waar kleuren zich mengden
vormen vervormden
tot de schepper zag
dat het goed was

vlindervrouw

levensportret

kleuren vormen haar
tot vlinder
fluoriserende levenskracht
binnen vaste lijnen

hartzeer schuurt
glinsterplekken dof

dartele vleugels
verstarren
tot
masker

marisca

Dit gedicht schreef ik lang geleden. Of het was naar aanleiding van wat ik gelezen had over een vrouw die aanvankelijk zo sprankelend in het leven stond en door het leven verbleekte en verstarde tot iemand die in iets meer leek op de vroegere kleurrijke persoonlijkheid, of door een film die ik had gezien, dat weet ik niet meer. Maar wel dat het enorme indruk op me maakte. Anders had ik dit gedicht niet gemaakt. En de tekening maakte ik later maar past er goed bij.

wolken

Gisteren en vandaag weer prachtige wolken. Die deden me denken aan een gedicht van T. van Deel

De wolk

Wat zijn wolken bedrijvig, ze groeien
tot kool en sterven in stralend blauw
waaruit ze altijd weer op kunnen staan.
Ze vergaderen rond toppen van bergen,
vervluchtigen boven het dal, niet vast
ligt wat ze er zeggen, ze zijn met
zo velen en hangend te wisselend samen. De
mooiste wolk is alleen in een lucht-
en een wind waait hem over de aarde.

Leuk dat ze ‘groeien tot kool’ en niet ‘als kool’ zoals we gewoonlijk zeggen. En de tegenstelling van het sterven en die prachtige blauwe lucht versterkt het pijnlijke van het sterven. Maar sterven voor wolken is niet erg want ‘ze kunnen altijd weer opstaan’.
Het is mogelijk dat ik dit gedicht al eerder heb gebruikt maar een goed gedicht kan niet vaak genoeg gelezen worden.

wat de doek zegt

Lang geleden maakte ik een serie gedichten over vrouwen die wachten op de terugkeer van hun man. Steeds spreekt iets uit haar omgeving haar aan. Weer iets later maakte ik er tekeningen bij. Dit was de eerste.

wat de doek zegt

te lang alleen
lost de warmte in je op
sla me rond
en ik omgloei je
met zijn verlangen
streel je zoute wangen
als je wacht loopt
op de laatste rots in zee

marisca

Misschien koos ik dit gedicht wel omdat ik Ton een paar dagen heb moeten missen omdat hij in het ziekenhuis lag. Maar nu is hij gelukkig weer thuis en kan hij hier verder opknappen.

elfjes rondeel

Een elfje is een dichtvorm en een rondeel ook. In onderstaand rondeel peins ik over het elfje.

een elfje, elf woorden

klinkt als een sprookje

het gaat over echte dingen

een elfje, elf woorden

ideeën die in jezelf leven

niets zweverigs aan

klinkt als een sprookje

een elfje, elf woorden

tijdens en na

voortekens

er ging een rilling door de aarde
zacht trok de zee zich terug

met één machtige sprong
haalde de zondvloed het leven in

te laat de reddende hand

een toekomst wacht
opgebouwd uit wrakhout

marisca

Aan dit gedicht, dat ik in 2004 maakte, moest ik denken nadat ik vanochtend weer in de weer ben geweest met was en strijkbout. Op de computer maakte ik een negatief van het werk, draaide het om en opeens zag er er een landschap in tijdens en na de tsunami. Zo komen heden en verleden bijeen op een regenachtige zaterdagmorgen.

koppengedicht

Koppen uit de Volkskrant van 17/6/2020 vormen samen het gedicht:

uitgelicht


een leven in lijstjes
notulist van zijn leven
vloek of zegen?

tweegesprek tussen
geluid en overlast
alles afbreken, herbenoemen
of vernietigen dan maar?

terug naar af
toen snottebellen nog mocht
een uitzichtloos kleine wereld

marisca

mantelmeeuw

een travestiete mantelmeeuw


een travestiete mantelmeeuw zat,
opgemaakt met poedersneeuw,
te pronken op een drijvend hout
en zag in ‘t diepe water zijn silhouet
weerspiegeld in wel duizendvoud.

dat ijdel beeld werd plots doorbroken
door slechts een kleine drijf-veer.
en dat nietig, bijna nietsje
bracht de mantelmeeuw tot inkeer.

ijdelheid der ijdelheden’
hoort vanaf vandaag tot mijn verleden.
door gewoon weer grijs en wit te zijn
draag ik, welbeschouwd,
mijn veertje bij aan ‘t natuurbehoud.

marisca

wonder

DE BOOM

Ik heb daarnet een boom gekocht,
nou ja, een boom, zo’n drie voet hoog.
Daarvoor wordt nu een plaats gezocht.
Je zegt: het is een tak, meer niet.
Hoho, met wortels en een kleine kluit;
je zult eens zien, daar groeit wat uit!

Het wonder is, hoe hebben ze de takken
er nu al in kunnen verpakken
met blad en knop, bloesem en al.
Ja, alles wat hij worden zal
zát er al in, zelfs brandhout na zijn dood.
Maar eerst wordt hij nog even groot.

J.B.Charles

uit: Ik wou dat ik een vogel was.

zie hier in simpele woorden het wonder van de natuur.

niet weg

Thuisvakantie

Wij gaan niet naar Verweggistan
dit jaar. We hebben net
gewoon in onze achtertuin
ons tentje opgezet.

Daar eten we, daar slapen we,
gezellig met z’n vieren.
De buurvrouw zorgt natuurlijk
voor de planten en de dieren.

De fuchsia’s, de ficus
en de hamsters van mijn broer.
De planten geeft ze water
en de hamsters geeft ze voer.

Dat hoort bij op vakantie zijn.
Straks gaan we alle buren,
zoals het hoort, een vriendelijk
vakantiekaartje sturen:

‘Het weer is goed, alleen maar zon.
We zijn al aardig bruin.
Hoe gaat het met de hamsters?
Groeten uit de achtertuin.

Bette Westera

Verder kijken »