geheugenmoment

leg iedere dag
een goed moment vast
met een geheugenfoto

maak daar een boek van
en blader het door
op sombertijden

m’

in gedachten buiten

Naar aanleiding van een youtube-filmpje over Brabantse zandpaden maakte ik dit gedicht. Loop maar in gedachten even lekker buiten met me mee.

het brabants zandpad

boven verweesde paden klinkt vogelgefluit
en stilte, langs het kronkelig kerkenpad
buigen bomen beschermend hun kronen boven
zandlopen die van hun bermen zijn beroofd

verdwenen zijn de bloemlinten
in dit vlakke land met verre einders
waar harde stappen werden gedempt
door zachte zandpaden

als de mens hier verdwijnt schieten
bloemen op, steken dieren over
graven bijen tussen losse zandkorrels
zich een nestplaats onder het verbindingspad

rode papaver wappert weer als een vlaggetje
grassen zwieren mee, gele bloemen buigen
onder het gewicht van een volbeladen bij
daar tussendoor sjirpt een krekel

het brabants zandpad splitst zich
wij volgen vanaf nu
ieder ons eigen pad
naar die verre einder

marisca

haiku

dit voorjaar brengt nu
het coronavirus mee
lente achter glas

als de zon er is
wil ik er opuit trekken
zolang het nog mag

miljoenen bollen
op de keukenhof wachten
vergeefs op publiek

m’

maart

Soms kom ik een gedicht tegen dat ik nog niet ken en waarvan ik moet glimlachen. Dat is fijn in een tijd dat het ene slechte bericht over corona het andere opvolgt. Dit weekend blijven we lekker binnen. Straks alle boodschappen doen en dan hoef ik er niet meer uit. Tijd voor nog meer gedichten, gedachten en wat er verder nog langskomt.

MAART

Een konijn probeerde een hele beuk
na te doen, maar het was moeilijk
en het lukte dan ook van geen kant.
In maart is het nog veel te vroeg
om bomen na te doen en vooral
beukenbomen zijn heel moeilijk.
Maar is speciaal voor konijnen
een maand om heel voorzichtig
te beginnen: met iets eenvoudigs
als een enkele tak of een den.

Gerard Berends
uit: Ik wou dat ik een vogel was.

Snap je nu waarom ik moet glimlachen?

grijs

verlangen

Sommige gedichten zijn in hun eenvoud zo mooi omdat zij zonder grote woorden zoveel uitdrukken en oproepen bij de lezer. Hoewel Nel en ik ons vogelproject hebben afgesloten, betekent dat niet dat ik niet meer op vogelallerlei let. Zo stond bij 11 februari in het al vaker genoemde boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’ het volgende gedicht:

STEEN

Vogels strijken even
op hem neer
en raken nooit meer
door de steen vergeten

sinds die dag
droomt hij
van vleugels

Iris le Rütte

Dit is puur verlangen zonder dat woord te gebruiken. Ik zocht er even een steen bij die dit verlangen zou kunnen uitbeelden en koos deze.

woorden

Definitie

Dat ze van woorden zijn”, zei ze,
toen ik haar naar het wezen van verzen vroeg.
“Niets anders dan woorden”.

Ik wou haar leren dat ze
van leven zijn, gedichten,
niets anders dan leven

maar vond er niet de woorden voor.

Harmen Wind (uit Bij hoog en laag, uitgeverij Frysland/Afuk, 2002)

Dit gedicht kreeg ik van een dierbare vriendin. Het geeft voor mij precies weer waar een goed gedicht over moet gaan: over het leven met zijn kleine en/of grote gebeurtenissen maar die iets voor ons betekenen. Het zijn niet slechts woorden. Woorden zijn de rails waarover de trein met inhoud rijdt. Ze zijn een route. Een rails kan rechtdoor gaan maar ook kronkelen en dat beslist de dichter met zijn woordkeuze. Dus de woorden zijn belangrijk maar niet om het woord zelf maar om de wereld die erdoor opgeroepen wordt.

gedicht

MINIMAL

Vogel wipt.
Tak kraakt.
Lucht breekt.

Bijna niets
om naar te kijken
en juist dat
bekijk ik.

Roland Jooris

Dat is precies zoals ik ook kijk en daarom spreekt dit gedicht me zo aan. Bijzonder is dat in de eerste strofe korte zinnen staan, eindigend met een punt. Dardoor krijgt het werkwoord nog meer aandacht: wipt, kraakt, breekt. Je ziet het gebeuren. In het bijna niets gebeurt er iets dat de aandacht trekt.

En de tweede strofe loopt regel voor regel, ook kort, door omdat dit proces van kijken ook doorgaat. Althans, dit is mijn interpretatie. Mogelijk was het idee van de dichter heel anders, maar ieder maakt door het lezen zijn eigen gedicht. Dat is het leuke aan gedichten.

deze foto maakte ik ooit in het boshuis van Els. Een koolmees die in het circus wil.

wintergedicht

Weer een tegenvaller voor Ton. De bacterie is een andere dan de vorige keer en deze is resistent voor de antibiotica die hij nu krijgt. Het wachten is nu op de aanleg van een ‘piclijn’ waar een thuisinfuus op aangesloten kan worden. En dan hopen we dat die zes weken infuus thuis net zo lang doorwerken als de vorige keer.

Ik zit wat te bladeren in het al eerder genoemde boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’ en daar staat een wintergedicht in van een van mijn favoriete dichters: Herman de Coninck en dit kende ik nog niet.

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

2020

Vandaag de eerste dag van het jaar 2020. Gisteren schreef ik over 2020:

Ik hoop dat het net zo mooi rond en zacht wordt als het getal. Twee keer 20, een verdubbeling van zachtheid, wat zou dat mooi zijn.

En dan sla ik het mooie boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’ open op 1 januari en daar staat het volgende gedicht:

Licht tegen donker

Licht dat wil ingaan
tegen donkere nachten
tegen duistere machten.
De morgen breekt aan.

Toen de zon aan de slag kon
ging het duister verdwijnen
mocht de aarde verschijnen.
Dat begon met de zon.

Kijk dan en zie maar
maak het licht levend
word zelf lichtgevend
voor jezelf en elkaar.

Karel Eykman

En dat is mijn wens ook voor ieder: wees lichtgevend voor jezelf en elkaar.

Verder kijken »