labyrint

het is alsof ik me in een schilderij bevind

het voelde heel bijzonder vandaag

het pad naar vrede

ik voel me verlicht

het werd stil in mij

in het midden voelde ik eenheid met het al

een cirkel rond

– gedicht van de groep

Dit zijn de beginregels van zeven rondelen. Iedere deelnemer gaf haar eerste zin en Nel maakte daar een gedicht van dat de beleving van ons allen weergeeft. Zo bijzonder dat iedere keer met elkaar te mogen delen.

Ter afsluiting schreef ik dit elfje:

duidelijk
getrokken lijnen
begrenzen mijn pad
ik hoef slechts te
gaan

m’

roos in de knop

roos in de knop

van mijn vader heb ik
meer beeld dan woord
hij ging te vroeg dood
ik was te laat
met vragen

zijn wezen heb ik
niet leren kennen
zijn woorden:
zij is een roos in de knop”
draag ik in mij mee

voor mij is hij de roos
die ik niet heb geopend

marisca

herfstbeeld

Het is even rustig geweest op Fluweelbloem maar ik was even niet zo lekker. Het gaat nu de goede kant op en zo zit ik weer even achter de computer. Met de mail kreeg ik een prachtige haiku doorgestuurd die ik voor de liefhebbers graag overtyp.

Vliegende vogels
verschroeien haast hun veren
aan de herfstbladeren.

Shikð

Met zo weinig woorden dit herfstbeeld kunnen oproepen is werk van een meester.

gedicht

DAGLICHT

Uit chaos van lakens en
voorgevoel opgestaan, gordijnen
open, radio aan, was
plotseling Scarlatti
heel helder te verstaan:
Nu alles is zoals het is geworden,
nu alles is zoals het is
komt het, hoewel, misschien
hoewel, tenslotte nog in orde.

Judith Herzberg

gedicht

Ik weet dat er mensen afhaken als dit boven het bericht staat, maar dit gedicht is zo mooi. Vooral als je het een paar keer hardop leest en sommige zinnen eruit haalt. Alleen voor die laatste zin zou je het gedicht al overschrijven.

ZOMERNACHT

Doe nu eens even die gedachten dicht van je.
Denk nu eens liever niet na over morgen.
Kijk niet steeds weer die bosrand van gisteren
na, bramenplukker die je bent zoals vroeger
maar nu. Maak even geen onderscheid tussen
een wie en hoezo en de kans op anders.

Doe in je hoofd uit de lamp, hoor wat er is,
ademt en ritselt, kwaakt in de kikkers.
Leef met je lichaam van nachtwind de koelte.
Geeuw je een gat in je hart en proef het
zo rood als sap van bramen. Wees langzaam
door vogels gezongen het wordende licht.

C.O. Jellema
uit: Stemtest

tuin

ergens moet het zijn
een soort verwilderde tuin
van oude stilte

de boom voor het huis
zacht wazelt hij zijn verhaal
niemand begrijpt het

het heeft geregend
de tuin dampt goede geuren
aarde die verlangt

J.C. Van Schagen

Dit gedicht staat al een tijdje op mijn werkblad en opeens zag ik de zentangle die erbij past. Zo komen losse eindjes weer bijeen tot iets nieuws.

merel

In de nalatenschap van mijn broer zat ook de dichtbundel “ Het houdt op met zachtjes regenen” van C.Buddingh’.

Heerlijke lezen in bed en dan maar aanstrepen wat me opvalt. De ‘Ode aan de merel’ zou ik hier wel helemaal willen laten lezen, maar dat gaat me te ver. Belangstellenden kunnen het op internet vinden. Het is de moeite waard. Maar ik laat de laatste strofe lezen:

De mens is, helaas, niet romantisch: ook al zong jij nog tien keer
zo fraai als je doet, als je vier of vijfmaal zoveel
vlees aan je lijf had, was je waarschijnlijk
al lang uitgestorven, of werd je bij miljoenen
vetgemest op een merelfarm:
zo zie je maar weer: een zanger kan ‘t best
vel over been zijn- misschien
dat er dan ook voor hem hier en daar
een paar kruimeltjes overschieten.

Er moeten een paar regels inspringen maar dat pakt het programma niet. Dat geeft het nog meer lading.

gedicht

De doden zijn niet dood

Ik heb een kerkhof in mijn brein
waar allen rusten die er niet meer zijn.
En plotseling duikt iemand sterk naar voren
ik kan zijn/haar opmerkingen zo weer horen.
Nee, doden krijg je niet zomaar klein
Als het felle verdriet
voorbij is van het niet-meer-zijn
Begeleiden duizenden herinneringen
jouw levensweg
tot het einde toe.

Ton Toutnu

Dit gedicht kwam ik van de week weer tegen en ik denk dat het heel herkenbaar is voor allen die een geliefd iemand hebben verloren.

te vroeg

te vroeg

het haar met de kleur
van honing waait zacht op
rond het grauwe gelaat

de staalblauwe ogen
gesloten, geen flits
van herkenning meer

bleke handen met randjes
zwart onder de nagels
uitgewerkt

de verschoten jurk,
ooit helrood, bedekt
het stille lijf dat rust

tussen zonnebloemen,
lavendel en te vroeg
gevallen appels

marisca

blond

Soms heb je even zin in wat luchtigs, zoals onderstaand gedichtje dat ik jaren geleden maakte. Ik kwam het gisteren weer tegen.

Onder het mom van- ik ben blond en dom-
troggelde zij menig cheque
uit zijn zak. Zij was ‘dom’, hij was gek.
En terwijl zij van genoegen glom
werkte hij zich voor zijn blonde krom.

Verder kijken »