wolken

Vanmorgen het wolkenproject met Nel afgesloten. Het was weer verrassend hoe wij er ieder op onze eigen wijze mee bezig zijn geweest. Dit was een van mijn stukken.

binnengeluid

Deze tijd van het jaar met zijn donkere dagen, lange avonden en vaak slecht weer is uiterst geschikt om lekker in huis bezig te zijn. Zo pakte ik vanochtend het schrijfboek met pandoers weer eens en stopte bij dit gedicht. Ik schreef het in januari 2015, misschien wel op net zo’n druilerige dag als vandaag. Ik weet niet waarom maar de letters komen niet allemaal hetzelfde op het scherm. Ik zet mijn stekels maar niet op, laat het gewoon los.

rol je niet op in afweer
geef jezelf eens bloot
laat los en zweef
doe het langzaam, traag


geef jezelf eens bloot
ontdek nieuwe plekken
doe het langzaam, traag
laat de haast achter je

ontdek nieuwe plekken
ga niet in de verdediging
laat de haast achter je
luister naar het binnengeluid

ga niet in de verdediging
zet je stekels niet te snel op
luister naar het binnengeluid
rol je niet op in afweer

marisca

november

November

Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het dagelijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd:
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd .

J.C. Bloem

Dit is een herleesgedicht, ieder jaar weer en nu met al die regendagen en nog net november dacht ik: tijd voor Bloem. Lees het hardop, dan voel je hoe mooi het klinkt.

de schoonheid van het rijpe

de schoonheid van het rijpe
is de schoonheid van de herfst
bloemen zijn veranderd in vruchten
de schoonheid van het rijpe
tijd om het voorbije te laten bezinken
geen felle kleuren en volle geuren meer
alleen de kern blijft over
de schoonheid van het rijpe

marisca


labyrint

Gisteren met regen naar Noordwijk gereden maar toen wij na het schrijven door het duin naar het strand liepen was het droog en zelfs de zon liet zich zien. Het was weer een bijzondere ervaring, verdiept door het schrijven voor en na het lopen.

labyrint

l    lopend op het strand

a   alleen met mijn gedachten

b   blijf ik me geborgen voelen

y   ijl de lucht, stevig de bodem

r   recht bestaat nu even niet

i   integendeel, ronde warme vormen

n  nemen mij met zich mee

t  tot ik weer terug ben bij het begin

labyrint

herfst in woorden

Vorige week kregen wij bij het schrijfcafe het volgende gedicht en omdat ik het zo mooi vind, typ ik het even voor jullie over.

Herfstige beukendreef

Wekenlang gaat het vallen vanuit almaar
kalere kruinen achteloos door. En deze
vreemde droefheid: ook bij bomen hoort
ze blijkbaar bij de kleine dood want zo
kwistig wordt leven zelden rondgestrooid.
Hoe tomeloze drift onder zolen kraakt
en knapt. Al die geduldige opgeblonken
minuskule houten kistjes met binnenin
rantsoen voor onderweg en na miljoenen
jaren koppig deze zelfde boodschap die
aan aarde wordt bezorgd: het feilloze
plan voor het bouwen van een rode beuk.

Marc Tritsmans

sorry

sorry voor dit einde
ik bedoelde het niet zo

lette niet op, kijk net opzij
sprong op van vreugde
toen ik haar zag en niet jou

het spijt me dat jouw leven
hier eindigt, jaren deed je erover
om volwassen te worden en
een stevig huis te bouwen
waarin je je veilig kon terugtrekken

sorry dat ik je plette
ik bedoelde het niet zo

maar wie steekt er dan ook
zo langzaam over?

marisca

mezelf

mezelf

wanneer ben ik mezelf?
het klinkt af en klaar
wil ik dat echt
of juist niet?

niets meer te vormen
te ontdekken
af en toe een beetje
mezelf zijn kan dat?

maar als ik mezelf
dan even niet ben
ben ik dan een ander?
of een ander deel van mezelf
dat nog onontgonnen is?

kan ik mezelf echt
helemaal leren kennen
en wil ik dan mezelf
nog wel zijn?

marisca

op pad

Gisteren was ik op pad met F., de moeder van schoonzoon R. Je hoeft niet ver weg te gaan om toch in een andere wereld te zijn. Morgen meer foto’s die duidelijk maken waar we waren.

loslaten

Thema bij onze dichtkring was: loslaten. Ieder deed dat op haar of zijn eigen wijze. Ik deed het zo:

loslaten

voor je kunt loslaten
moet je vast houden
voelen, strelen,
ruiken, proeven

voor je gaat loslaten
is er het afstand nemen
het afscheid en het gevoel
van verlies en voorbij

na het loslaten
worden levensdraden
opnieuw gespannen
losser, brozer

m’

Verder kijken »