verlangen

verlangen


uit gemis komt verlangen voort
ver en lang is dit gevoel
over de tijd heen gespannen
verlangen blijft hunkeren
naar toen, naar ooit

marisca

kiezelsteen

Ik houd van stenen, vooral ronde stenen, in mijn hand. Ze voelen, beetje strelen en dan bekijken. Ik krijg daar nooit genoeg van. Daarom spreekt dit gedicht me zo aan.

De kiezelsteen

De kiezelsteen is
een volmaakt schepsel

zichzelf gelijk
zijn grenzen bewakend

nauwkeurig gevuld
met de zin van steen

met een lucht die nergens op lijkt
niets opschrikt geen begeerte wekt

zijn vuur en koelte
zijn correct en een en al waardigheid

ik voel een zwaar verwijt
wanneer ik hem in mijn hand houd
en valse warmte
zijn edele lichaam doordringt

-Kiezelstenen zijn niet te temmen
tot het einde toe zullen ze ons aankijken
met hun rustige en heel heldere oog

Zbigniew Herbert
Polen 1924-1998

vreugde

vreugde kleurt rood
als de wangen van geliefden
smaakt vol als een saucijzenbroodje
en klinkt als de schaterlach van een kind
voelt als de prikkels in champagne
en kwispelt als hondje Bas
vreugde voelt vrij, zorgeloos en veilig

marisca

iets kleins doen

Iets kleins doen

We moeten iets kleins doen.
Een klein wonder
moeten we verrichten.
Eén klein persoonlijk wonder,
één wonder moeten we verrichten
per persoon.

En dan, als iedereen dat gedaan heeft,
één klein wonder verrichten,
dan tellen we de wonderen
die ontstaan zijn bij elkaar op.
En dan, dan hebben we
een groot wonder.

Kijk: zo simpel zit nu eenmaal
een groot wonder in elkaar.

Sylvia Hubers
uit: God gaf ons apparaten

Oh, als dat eens waar zou worden.

woordcollage

Gisteren weer eens anders met een collage bezig geweest. Ik knip geregeld bijzondere woorden of zinnen uit bladen en doe die in zakjes. Soms zelfs gesorteerd op thema. Daar had ik een paar van gepakt en een oude foto die ik verscheurde en heb dat samen op een vel papier gelegd. Zo ontstond deze woordcollage. Daar een kort gedicht bij gemaakt, et voilà.
Klik erop om het vergroot te zien.

herdenken

Vandaag is het al weer zes jaar geleden dat onze lieve, creatieve, humorvolle, verlegen neefje Mink overleed. We hebben het nog vaak over hem en gisteren kregen Ton en ik een kunstwerk dat Mink had gemaakt. We zijn er heel blij mee. En alle mensen die een of meerdere dierbaren hebben verloren zullen zich in onderstaand gedicht kunnen herkennen.

Ik neem je mee

Ik breng je weg met warme woorden
en kan je zomaar laten gaan
want weet dat wie er van mij weggaat
allang in mij is opgestaan

ik kan in gedachten een kamer weven
waarin ik het liefste van jou bewaar
wie je was blijft in mij leven
wordt na mij weer doorgegeven

zo bouw ik van liefde een graf dat jou past-
ik neem je mee in het holst van mijn hart

Willemien Spook
uit: Stadsdochter

op doktersrecept

VOORTAAN

Gister ging ik naar de dokter.
Die kneep mijn bleke wangen,
beluisterde mijn ingedutte hart en zei:
‘Ik zie het al, je moet zonder zaklamp
door het donker, in vossenholen kruipen,
sporen zoeken, sluipen door de sneeuw.’

Op het doktersvoorschrift stond geschreven:
Eén geheim per dag
en voortaan spannend leven.

Mary Heylema

Dit leuke gedicht las ik in het nog steeds inspirerende boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’. Maar ja, spannend leven in tijden van corona, dat vraagt veel fantasie. Nu heb ik dat gelukkig in overvloed, dus kan in gedachten naar geheime plekken, onbekende plaatsen en sporen zoeken. Maar nu met de krokussen die boven komen, de sneeuwklokjes en het zachte weer, dat vraagt toch om echt naar buiten te gaan. Niet zo spannend als in mijn fantasie maar net zo heerlijk.

winter

winter

de kou doet zijn intrede
zacht wordt weer hard
alles trekt zich terug
in eigen schuilhoek

natuur verbergt haar kracht
in naaktheid, schijnbaar
onveranderlijk en doods
bedrieglijke schijn

in die rust klinken
kleine geluiden
liggen vergeten stukjes kleur
alles wacht op straks

marisca

sneeuw

En dan is het eindelijk zover: het wintert. Ik was net even buiten maar vind het te koud voor een fotorondje, dus vanuit huis en vanaf het balkon maar wat foto’s gemaakt. Daar een gedicht van Herman de Coninck bij en het wintergevoel is er weer helemaal.

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws onder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.
Zolang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

Opeens zie  ik links uit mijn voetstappen een man tevoorschijn komen die recht op me afloopt.

langzaam genieten

WIE

Wie vrieskou plant,
die ijsvuur brandt.
Wie witheid zaait,
die sneeuwbui maait.

Hagelstenen,
hagelschot.
Loopt een hertje door het bos.

Wie winters weeft,
die stiller leeft.
Wie letters spint,
die taal verzint.

De dooi treedt in,
de vorst houdt aan.
Jager laat het hertje gaan.

Mary Heilema

Dit is een gedicht om uiteen te rafelen en op elke strofe wat na te kauwen. Het maakt allerlei gedachtensprongen waardoor je weer opnieuw gaat lezen. Sommige zinnen zijn het waard als citaat opgeschreven te worden. Ga ik zeker doen. En het fijne van een goed gedicht is, net als met muziek, het verveelt niet en elke keer haal je er weer iets anders uit. Geniet ervan, langzaam, vertraagd.

Verder kijken »