haiku

kauwen die zweven

de wind laat bewegen

al wat niet star is

m’


Deze haiku schreef ik bij een opdracht naar buiten te kijken en te observeren wat er gebeurt. En ik had het geluk dat er een groep kauwtjes aan het rondzweven was tussen de flats door, lekker op de windstroom die daar altijd is. Lijkt me een heerlijk gevoel maar zou het, zelfs met parachute, niet durven.

boeksel

Ik heb van de week weer een boeksel gemaakt en dacht toen: daar heb ik een passend gedichtje bij gemaakt.

ik hoorde een klaaglijk krakje

‘wat brak je?’

‘ik denk een takje’

maar onder mijn hakje

lag verpulverd een slakje

m’

kerst

Gisteren ook geboekseld en een gedicht gemaakt met de gekozen woorden. Vandaag weer nieuwe opdrachten, kijken wat het me gaat brengen. Altijd zo verrassend wat er ontstaat door een simpele opdracht die toch dieper blijkt te gaan dan vooraf gedacht. Maar ik denk dat ik eerst even een rondje ga lopen, het is droog en ik heb wel behoefte aan wat frisse lucht. Kan natuurlijk ook op het balkon gaan staan maar daar is het bewegen tot een minimum beperkt. En dan na afloop een kop koffie en aan de nieuwe opdrachten gaan beginnen. Heerlijk toch dat er vrouwen zijn die dat belangeloos voor andere vrouwen opzetten. En je weet het: even op de afbeelding klikken en je kunt het beter bekijken en lezen. Oh ja, die laatste regels zijn niet van mijzelf maar dat hoorde ik bij De Verwondering. Een tv-presentatrice zou het ooit gezegd hebben, maar ik weet niet wie.

woorden

Ik tekende een herfstblad op een uitgescheurd stuk tekst en zocht binnen de omlijning naar enkele woorden die mij troffen.
Dat waren: oude regels- randfiguren- ruimte- contrast.
Met deze woorden ging ik schrijven.

vastgeklonken
oude regels
die stammen uit
alle tijden
zetten randfiguren
buiten de gemeenschap

zij worden geduld
aan de buitenrand
daar krijgen zij
hun beperkte ruimte
vaak onzichtbaar
veelal vermeden

het contrast
tussen binnen
en buiten
is groot
door vastgeroeste
innerlijke
oude regels

m’

Heel mooi sluit hier op aan de uitzending van vanmorgen van De Verwondering waarin de woorden van Abraham werden gezegd: ‘Ik ken u niet. Wees welkom’.

verlies

Bij de schrijf-wandelopdracht stond ook dat ik een gedicht moest maken over verlies in de vorm van een Villanelle: 19 regels, 5×3 en 1×4.

Dit kwam in mij op:

ik heb geleerd om met verlies te leven
al die mensen die er niet meer zijn
en mij zo dierbaar waren

ik heb geleerd om te gaan
met het verlies van gezondheid
het gebrek aan energie

verdwenen is mijn zorgeloosheid
ik heb ermee leren leven
maar mis het gevoel van toen

ik heb geleerd om met verlies te leven
en weet hoe ouder ik word
zal dit verlies alleen maar toenemen

toch heb ik mijn levenslust niet verloren
blijf ik genieten van het kleine
dat ook zo bijzonder kan zijn
dank ik iedere avond voor weer een dag

peertje

Vorig jaar kreeg ik van een vriendin een gedroogd peertje en nog meer gedroogde vruchten om te fotograferen en die liggen nog altijd op mijn werktafel. Vrijdag kwamen de schildermeisjes bij me en hebben we bij gedroogde vruchten zitten schrijven. Onder een doek lagen verschillende gedroogde vruchten en we pakten er blind een, voelden en roken eraan zonder te kijken en beschreven wat we dachten dat het was.
Ik pakte toen het peertje onder de doek vandaan. Gisteren heb ik het getekend en er een haiku bij gemaakt.

een verdroogd peertje
overal plooien, deukjes
ingetogen herfst

Het dreigde weer even de verkeerde kant op te gaan met Ton maar dankzij een verhoogde dosis prednison is hij weer opgekrabbeld. Daardoor kreeg ik weer zin om een boeksel te maken. Klik erop om hem vergroot te zien.

de zee

Het is leuk om oud en nieuw werk te combineren. En soms oud en oud, zoals in onderstaande foto. We moeten voor de fotoclub foto’s inleveren met het thema’ de stem van de zee’. Nu ga ik met die warmte en drukte niet naar de zee maar heb genoeg in voorraad om mee te werken. Zo combineerde ik deze foto met een ouder gedicht. Klik op de foto om hem vergroot te zien.

inktvlek

Het is zo leuk om zo maar wat inktvlekken te maken, die te laten drogen en er dan in te gaan tekenen. Meestal blijft het abstract maar soms zie ik er opeens een figuur in.
En als daar dan ook nog een oud gedicht dat al zo lang in de la ligt bijpast, dan kan ik helemaal blij worden. (klik erop om het gedicht goed te kunnen lezen)

woordenverzameling

Heerlijk op het balkon mijn mapjes met uitgeknipte woorden en zinnen zitten bekijken. Daar een keuze uit gemaakt, opgeplakt, illustratie bij gedaan en wat lijnen getrokken.
Daarna de woorden bijeen gebracht in een gedicht. klik erop om het groot te zien.

Verder kijken »