Eifel

We zijn allemaal weer veilig thuis na een heerlijke week in de Eifel. Lekker groot huis waar ieder zijn eigen plekje vond ( al werd die geregeld door een ander ingenomen, maar dan was er weer ergens anders ruimte). Vanuit het huis liep je zo de natuur in. Ik langzaam met mijn fototoestel of gewoon alleen maar om me heen kijkend naar al die prachtige herfstkleuren, al die verschillende paddestoelen, de stilte in me opnemend. De kinderen in flinke pas uren door de bossen of P. op de fiets.

We bezochten stadjes, zaten te lezen of te puzzelen. De dames speelden iedere avond regenwurmen en de oudste versloeg de jonkies. Wat een voorrecht dit als verjaarscadeau van de kinderen te krijgen. Daar zal ik heel lang van nagenieten. Klik op de foto’s om ze vergroot te zien.

herfstbos

Gisteren weer eens ouderwets ‘lopen’ fotograferen: ongeveer 100 meter per uur. Want er was zoveel te zien als je goed keek. Zoveel verschillende gekleurde bladeren op de grond, half en bijna ¬†geheel vergane bladeren, paddestoelen, lichtval door bladeren met gaatjes erin. Als je dat samen doet met een andere natuurgids, doen weet je: dit schiet niet op, maar oh wat heerlijk om zo rond te scharrelen.

Op een gegeven moment ben je echter verzadigd, gaat je rug protesteren en is het tijd om naar de fiets terug te gaan. Maar dan zingt er boven in de boom een roodborst zo uitbundig, dan moet je even stilstaan en luisteren. En kijken door je toestel waarmee je hem dichterbij kunt halen. Hij bleef geduldig poseren en zingen en toen zag ik iets dat ik nog nooit eerder had gezien: hij had een sliert speeksel tussen zijn bek hangen. Niet gezien met het blote oog, maar door de camera wel. Dat zijn geluksmomenten, net als de zon door de bladeren te zien schijnen of de geur van de herfst te ruiken samen met B.

geluk

Vanmorgen las ik een stuk in de krant over geluk. Dat het niet te koop of te winnen is maar dat je het vindt in de kleine dingen. Zo voelde ik vanmorgen geluk toen ik op de fiets stapte en nog even omhoog keek en daar Ton voor het raam zag staan om naar mij te zwaaien. Dan zit ik glimlachend op de fiets en voel ik geluk in mijn hart. Geluk voelde ik ook toen ik door de duinen fietste en dat prachtige landschap om mij heen zag waar je zo maar in mag rondrijden, stoppen, foto’s maken en gewoon genieten van de kleuren en de vormen. Maar ook het feit dat ik daar in vrijheid kan fietsen, zelf kan bepalen of ik naar Bloemendaal ga of een andere kant op.

Lopend aan zee voel ik me bijna altijd gelukkig, helemaal als ik mooie vormen ontdek in en op het zand, als ik die prachtige luchten boven zee zie of drie meisjes op paarden die langzaam langs de branding gaan. Kortom, geluk is dichterbij dan je denkt. en Joost van den Vondel schreef al in de 17e eeuw: ‘Wie zijn geluk niet kent, leeft ongelukkig in rijk bezit.’

herfstblad

Er ligt weer zoveel moois op straat voor het oprapen. En dat doe ik dan ook. Zoals dit esdoornblad. Thuis er wat mee spelen en nieuwe vormen en kleuren ontstaan. Mooi voor het nieuwe project over kleuren. Klik erop om ze groter en helemaal te zien.

het blad dwarrelt neer

aarzelend alsof het nog

terug wil keren

m’

verandering

Laatst kwam ik een grote foto tegen ik ooit op een tentoonstelling heb laten zien. Die foto lag daarna maar doelloos in een kast en toen ik hem laatst weer tegenkwam dacht ik: ik ga er wat anders mee doen. Dus wat dikke bleek erover gesprenkeld, zout erover heen gestrooid en met een natte prop papier dat uitgeveegd en nog wat natter gemaakt. Toen een nacht laten drogen en de volgende morgen zagen de kleuren er heel anders uit. Van de mooiste stukken heb ik weer foto’s gemaakt en die op de computer wat meer contrast gegeven. En zie hier het resultaat van mijn planeet Utopia:

nog meer moois

Het geboren worden van nieuw leven is een wonder. Mooi ook de gedaanteverandering van pop naar vlinder is dat. En als je mag aanschouwen dat een vlinder net ontpopt is, dan is dat, vind ik, een voorrecht. Ik zag het afgelopen week in de Hortus in Amsterdam. Zou zo terug willen om nog meer foto’s te maken, maar misschien is er dan net niets te zien. Dan maar van deze nagenieten.

gelukkig zijn

Vandaag is het negen jaar geleden dat ik een nier gaf aan Ton en die nier doet het nog steeds prima. Ieder jaar vieren we dan ook ‘niertjesdag’ en omdat onze familie van traditie houdt, vieren we dat met een etentje met elkaar in steeds hetzelfde restaurant.

Omdat onze oudste vandaag op vakantie is gegaan hebben we het gisteravond gevierd. En het was gezellig en lekker. Overdag was ik, voor het eerst, naar de Hortus in Amsterdam en ook dat was genieten want het gezelschap was fijn en zo ook de omgeving. Genoeg om me uit te leven met mijn camera, helemaal toen ik in een kas rondfladderende vlinders ontdekte. Wel steeds mijn lens schoonmaken want die besloeg geregeld. Er is niet veel nodig om je gelukkig te voelen, maar je moet het je wel bewust zijn. En ervan genieten en nagenieten. En dat deed en doe ik.

stukje

Afgelopen vrijdag naar de textieltentoonstelling geweest in Rijswijk. Niet zo spectaculair als de papierbiennale maar toch genoeg te genieten. Natuurlijk met fototoestel en dan is het heerlijk om uit een enorm groot werk een stukje te pakken dat me aanspreekt. En dan thuis kijken wat ik ermee kan doen en zo het een eigen stukje te maken.

bloem

Mocht je geen bloem in huis hebben, hierbij een van mij. Een van de laatste pioenrozen.

Blijdorp

Vandaag met nichtje M. naar Blijdorp geweest en dat was driedubbel genieten. Allereerst van het gezelschap, dan van het mooie weer en niet onbelangrijk van de dieren. Het fotograferen in Artis gaat makkelijker, maar het leven voor de dieren lijkt me hier aangenamer, al kunnen wij ze soms door al het groen bijna niet zien. Maar zoals de foto’s laten zien was er genoeg om met plezier vast te leggen. Wij zagen slapende hyena’s, duttende olifanten, een neushoornjong dat zo mooi was, samen met de moeder. Stokstaartjes op wacht en spelende en soezende anderen. Maar wat ik heel bijzonder vond was een krokodil die binnen lag te slapen, tegen het raam aangedrukt en voor het eerst kon ik dit dier bekijken op nog geen 10 centimeter afstand. Eerst dachten we dat het een nepper was, maar toen het oog wat bewoog zagen we dat hij/zij echt was. Hoe zou die huid aanvoelen? Koud, warm, hard, stug of opvallend soepel? Geen idee.

Natuurlijk hebben we veel meer dieren gezien, maar dit is mijn keuze van de dag. Dank lieve nicht voor dit uitje. De foto van de okapi is voor jou omdat je ze zo mooi vindt.

(klik op de foto’s om ze vergroot te zien)

Verder kijken »