goede voornemens

Nel en ik zijn vandaag aan onze laatste spreuk begonnen. 52 weken schrijven over een spreuk, ik heb het heerlijk gevonden. Vorige week koos ik voor een spreuk van een van mijn favoriete beeldhouwers: Henry Moore.

Ik denk in goede voornemens voor de dag, niet voor het jaar.’
Henry Moore.


Jarenlang nam ik mij in januari voor om een dagboek bij te houden. En ieder jaar mislukte het voor de maand januari voorbij was. Geen discipline, hekel aan vaste dingen die moeten, vergeetachtigheid, noem het maar.
Dus dat mooie nieuwe, nog bijna lege boek werd voor iets anders gebruikt.
Dan past het thema van deze spreuk beter bij me. Iedere dag een nieuwe kans. Iedere dag kunnen beslissen: doe ik iets speciaals of niet. En doe ik iets speciaals, is het dan erg als het om de een of ander reden anders uitpakt dan bedacht?

Iets in hapklare brokjes tot je nemen geeft bij mij meer kans op een goede uitkomst. Vandaag neem ik me voor mijn kamer op te ruimen (voor de zoveelste keer). Maar dan lokt de zon me naar buiten en schuif ik mijn voornemen gewoon door naar de volgende dag. Het voornemen blijft even het voornemen, de uitvoering is alleen uitgesteld.

Het heeft iets beloftevols, iedere dag je iets voornemen. Het kan van iets kleins gaan tot iets groots. En altijd is daar de geruststellende gedachte bij: lukt het vandaag niet, dan probeer ik het morgen gewoon.
Totaal geen frustratiegevoelens maar een ontspannen gevoel.
Nu neem ik me voor om morgen geen voornemens te hebben maar gewoon te bekijken wat er langskomt en of ik daar iets mee wil of niet.

Eindelijk mijn zenpunt bereikt!

groot en klein

‘Een groot mens is iemand bij wie je je niet klein voelt, maar groot.’

Chesterton

Mooi die verschillen in letterlijk groot en figuurlijk. Zo kan een klein iemand groot zijn en een groot iemand klein. En ook een groot iemand groot en een klein iemand klein.
Bij de spreuk moet ik opeens denken aan sommige ouders en leerkrachten die een kind belachelijk maken, kleineren, vaak terwijl andere kinderen daarbij zijn. De grote volwassene voelt zich dan groeien als omstanders meelachen, maar in feite verschrompelt hij/zij eigenlijk tot een minderwaardig stukje mens.

Wat een verschil met andere grote mensen die kinderen, of ondergeschikten of mensen die ze toevallig ontmoeten juist complimenteren, ze wijzen op hun wijze woorden, daden en zeggen dat ze een voorbeeld voor anderen zijn. De aangesproken mensen groeien figuurlijk boven hun eigen zelfbeeld uit.

En het is groots iemand te prijzen, in het zonnetje te zetten, zonder daarbij ook de aandacht op jezelf te richten.

Wat is het voor ieder mens van levensbelang te weten dat je goed bent zoals je bent. Dat je je veilig voelt, niet alsmaar het gevoel hebt tekort te schieten. Opvoeders die dat voor elkaar krijgen zijn groots. Velen zijn zich dat niet eens bewust, het is voor hen normaal zich zo te gedragen.

Jammer genoeg is dat niet besmettelijk zoals corona. Dan zou er geen pandemie zijn maar een hemel op aarde.

wacht niet te lang

‘ Als je wacht tot je er klaar voor bent,
wacht je de rest van je leven.’
N.N.

Wachten en uitstellen heeft soms met onzekerheid te maken. Durf je de eerste stap te maken, denk je dat je het aankunt? Al die vragen maken dat je het maken van de eerste stap uitstelt.

Maar er zijn ook mensen die eerst doen en dan pas denken. Beide manieren kunnen voor of tegen je werken, afhankelijk van het resultaat van je daad.
Maar de boodschap hier is eigenlijk: stel niet uit want straks is het te laat. Tijd gaat voorbij en zo ook je leven en wat voorbij is komt niet meer terug.

Neem het risico dat het niet gaat zoals gehoopt want zelfs als het misgaat, of anders gaat, is het toch weer een levenservaring.

En echt leven is toch door te doen. Zelf ben ik, zoals bij veel dingen, een tussenpersoon. Niet tèafwachtend en niet tè impulsief. Ik ben tenslotten een weegschaal. Maar het gevaar daarvan is dat je alles in balans wilt hebben en dat is eigenlijk een pas op de plaats, geen verandering. Maar dan ook geen vooruitgang, onverwachte inzichten, het plezier van het onbekende.

Dus is het goed stappen buiten je vaste ritme, vertrouwelijkheden ( ik wil het woord ‘comfortzone’ vermijden) te blijven nemen. Zolang de grond onder je voeten maar stevig is. Vermijd drijfzand want dan kom je, ondanks je gezette stappen, geen stap meer verder.

lezen

Wie een boek voor het eerst leest, leert een vriend kennen.
Wie het voor een tweede keer leest, ontmoet een oude vriend.

Chinees spreekwoord.

Ik moet direct denken aan het voorlezen aan de kinderen toen ze nog klein waren. Was het boekje uit dan zeiden ze direct:’ nog een keer’. En ze verkneukelden zich erop over wat er verteld zou worden en dat zij precies wisten wat en wanneer dat gebeurde. Een verwachtingsvolle spanning was het.

Zelf heb ik soms ook dat als ik een boek uit heb het bijna direct opnieuw wil lezen. Nu komt dat ook omdat ik de eerste snel en vluchtig lees vanwege de nieuwsgierigheid naar het verhaal. Daarna ga ik het langzamer herlezen om het beter binnen te laten komen of meer te genieten van mooie zinnen of beelden. Dan onderstreep ik die en herlees die later dan nog eens.

Gedichten lees en herlees ik vele malen en merk dan dat ik niet iedere keer dezelfde woorden onderstreep. Ik pik er dus iedere keer iets anders uit. Zo leer ik ‘mijn vriend’ steeds beter kennen.

Ik koop nog steeds boeken om de schrijvers en de boekwinkel in het dorp te ondersteunen, maar vooral voor mijn eigen plezier en nieuwsgierigheid. Soms leer ik dan een vriend kennen die een voorbijganger blijkt te zijn. Die wordt dan doorgegeven.
Maar soms leer ik een echte vriend kennen die mag blijven, meegaat op vakantie, zijn vaste plek heeft in de boekenkast en geregeld in mijn handen vertoeft. En die ik steeds beter doorgrond en ga waarderen en die nooit moppert als ik een tijdje meer aandacht aan andere vrienden schenk.

lichtvoetig

Lichtvoetig, wat een heerlijk woord. Je zou er bijna van gaan huppelen. Niet dat ik in werkelijkheid lichtvoetig ben, in gedachten soms wel. Eigenlijk te zwaar om in het woord te passen en daar schreef ik ooit een gedichtje over:

net als een boom in het voorjaar
bot ik naar alle kanten uit
groen en slank van binnen
mollig in de etalageruit

Ik stap niet lichtvoetig over een misstap heen, die blijft me nog een tijd achtervolgen, met lemen voeten, niks geen licht gedartel.
Wat lichtvoetigheid maakt het leven aangenamer. Je tilt niet zo zwaar aan de dingen om je heen en in je, maar huppelt gewoon even verder of springt over een obstakel op je weg heen.
Je gunt ieder mens om deze momenten van zwaarte achter je te laten en je even opgetild te voelen boven het aardse dat je zo omlaag houdt.
Misschien een mooi woord voor 2022: lichtvoetig.

schrijven bij portret

Afgelopen week schreef ik met twee vriendinnen bij portretten van Alice Neel. Ieder koos een portret uit en schreef over die persoon, bedacht hoe zijn/haar leven eruit zou kunnen zien. R. koos hetzelfde portret als ik maar zij zag een totaal ander persoon in de man op dit portret. Ik zag er dit in:

Hij had hier niet willen zijn maar zijn vrouw heeft het geregeld zoals ze alles in zijn leven voor hem regelt. Hij verzet zich er niet meer tegen. Het heeft geen zin, zij wint toch.

Vijftig jaar geleden werden ze verliefd en dan zie je alleen het positieve in de ander. Langzaamaan veranderde het en werd zij steeds dwingender. Hij moest cursussen doen want hogerop komen.
Geen wilde tuin maar strakke gazons. De kinderen altijd netjes gekleed, nooit eens met vieze kleren lekker in de modder spelen.
Hij denkt aan gestolen uurtjes, heerlijk alleen op pad met zijn verrekijker om vogels te spotten. Even weg van die stem, die dwang.
En nu zit hij hier, uitgewerkt, uitgeblust, vol spijt terugkijkend op zijn leven. Zou hij één keer de moed kunnen opbrengen om voor zichzelf te kiezen nu het nog kan? Heerlijk alleen wonen in een klein huisje, zelf beslissen hoe je je dag wilt invullen?
Hij zou wel willen maar zijn durf is verdwenen. Hem rest slechts zijn tijd hier uit te zitten.

samenleven met strijkijzer

Bij een huwelijk krijg je geen garantie.
Als je daarnaar op zoek bent,
kun je beter gaan samenwonen
met een strijkijzer.

N.N.


De enige garantie die je in het leven krijgt is dat je dood gaat. Verder krijg je nergens garantie op, behalve soms op materiële dingen.
Maar niet op gezondheid, niet op liefde, niet op werk, niet op kinderen. En hoewel je op bepaalde materiële zaken garantie krijgt is dat soms toch geen 100% garantie.
Daarom is het beter je leven te leven zoals dat goed voor jou is en voor je naasten. Blij zijn met de goede momenten want je weet niet of het zo blijft. Dus geniet in het nu en doe je best. ‘De akela doet de rest’ komt direct daarna in mijn hoofd.
Al begint (bijna) iedereen aan een huwelijk met het idee: dit is voor de rest van mijn leven, het kan veranderen en zodanig dat je blij bent dat het niet voor de rest van je leven is.
Zo kan de liefde van anderen voor jou en van jou voor anderen veranderen.
Het alternatief voor zekerheid: gaan samenwonen met een strijkijzer, lijkt me niet echt aantrekkelijk.
Of te koud, of te heet.

brief aan een blad

Van de week schreef ik een briefje aan een blad dat ik van straat had opgeraapt.

Lief blad,

ik zag je liggen op straat
en vond je zo mooi.
Ik heb je opgepakt en thuis
in een boek gedroogd.
Dat is heel wat anders
dan lekker in de wind
aan een takje rondzwieren,
samen met je broers en zussen.
Wist je dat je in de herfst
los zou komen van de moederboom?
En wilde je wel los
of probeerde je je nog vast te klampen?
Ik ben blij met je en houd je nog
even bij me.

Marisca

later

Naar aanleiding van het gedicht ‘Als ik sterf zal de wind niet harder waaien’ van Jochem Myer schrijf ik:

Er zal geen haan zachter kraaien want het leven gaat door als ik gestorven ben. De wind zal blijven waaien en ik hoop dat op mijn graf mooie herfstbladeren zullen neerdwarrelen en dat ik dan, zonder het te weten, weer van de herfst kan genieten. De grassprieten zullen met dauw om mij heen staan. Misschien staan mijn kinderen ook met dauw in de ogen bij mijn laatste rustplaats. Maar ik hoop dat er een lach bij ze boven komt als ze het over mij hebben. Dat ze voelen dat ik nog steeds van ze hou al zal dat niet tastbaar zijn via een kaartje, telefoontje op praatje bij de thee.

Maar mijn liefde voor hen zit in hun herinneringen. Laten ze die maar koesteren en dat graf, daar hoeven ze niet veel aan te doen. Dat doet de natuur wel.

nu het weer herfst is

Vrijdag schreef ik:

Nu het weer herfst is realiseer ik me dat ik de meeste herfsten achter me heb gelaten. Hoe vaak zal ik nog genieten van mijn eerste kastanjes, van de verkleuring van de bomen en struiken, van die specifieke geur die bij de herfst hoort?
Gelukkig weet ik het niet dus kan ik nog opgewekt vooruitkijken. Dat is een voorrecht, het nog vooruit kunnen kijken, plannen maken.
Maar ik weet dat er een keer een laatste herfst komt. Ik hoop niet dat de winter die daarop volgt erg koud is. Maar mogelijk houdt de liefde van de mensen om mij heen mij dan warm.
Herfst, oktober, ik geniet er nu al van. Naar buiten, het bos in, met fototoestel.

En vanochtend ben ik het bos in gegaan. met fototoestel. Zag mijn eerste kastanjes en prachtig verouderd blad.

« Previous EntriesVerder kijken »