kleine mijmering

spreek niet te snel van wij

want iedere ik spreekt

een andere hartentaal

en loopt zijn eigen pad

m’

opnieuw

Gisteren kreeg ik het gedicht ‘Opnieuw beginnen’ van Greet Brokenhof-van der Waa. Daaruit koos ik de zin: ‘Leven is lef om opnieuw te beginnen.’

‘Leven is lef om opnieuw te beginnen’. Deze zin spreekt mij aan omdat het voor mij betekent dat hoe oud je ook bent, je nog met iets nieuws kunt beginnen. Dat vind ik een fijne gedachte. Ik ben nu 70 maar heb nog zoveel ideeën die ik wil uitvoeren en ik wil ook nog steeds nieuwe dingen leren. Het is juist dit dat je het gevoel geeft dat je leeft. Je benut je mogelijkheden maar blijft niet bij het oude hangen. Nee, de uitdaging van het onbekende nieuwe geeft een levensimpuls. Het laat je bloed even sneller stromen, brengt een bruis in je hoofd en hart.

En opnieuw mogen beginnen betekent ook dat je fouten mag maken want er komt weer een nieuw moment dat je het opnieuw mag proberen. En is daar lef voor nodig? Soms wel.

woorden

Ik kies uit het gedicht ‘Koud’ van Remco Campert de volgende zin:

‘De woorden hebben geen eind.’

De woorden hebben geen eind, letters rijgen zich aaneen en zo lang ik kan denken en voelen blijft dat doorgaan. Soms hapert een woord, komt het niet tevoorschijn terwijl ik weet dat het er is. En met wat hulp van buiten komt het dan toch boven.
Het is een voorloper van een proces dat ieder van ons vreest en velen zal overkomen: het grote vergeten van de woorden. Woorden waarmee wij ons kunnen uiten, waarmee we ons geluk en verdriet benoemen, waarmee we contact maken met anderen.
Woorden die we gebruiken om nieuwe verhalen te maken of de geschiedenis weer levend te maken. Woorden hebben geen eind, dat dacht ik ook. Maar soms maakt de veranderende geest een einde aan woorden. Er wordt niet meer gesproken, gezongen.
Maar hoe het dan diep van binnen is weet ik niet. Zijn er daar toch nog woorden maar komen ze er niet meer uit? Zijn die woorden zonder betekenis geworden? Hebben ze een andere betekenis gekregen die wij niet kennen? Dat weet je pas als het jezelf overkomt, maar dan kun je het niet meer onder woorden brengen.

droomkaart

Deze droomkaart trok ik gisteren in het schrijfcafe in Haarlem en ik schreef daar het volgende over:

Vraag: wat wil je dit jaar realiseren? Helpt deze kaart daarbij?

Inderdaad, als je, zoals ik, 70 bent geworden, moet je niet meer uitstellen tot later want er is misschien niet zoveel later meer.
En bij jezelf nagaan wat je nog zou willen is heel belangrijk. Nog belangrijker is dan om te proberen dat te gaan verwezenlijken.
‘Zet vandaag de volgende stap’ staat er. ‘Vandaag’ wordt benadrukt.

Zij gaat haar droom tegemoet vanuit het aardse, dagelijks bestaan en waar die droom eindigt is niet te zien. Je moet soms jezelf ontstijgen om iets te bereiken wat belangrijk voor je is.
En vandaag ga ik dus contact maken met de drukkerij in Bennebroek over mijn boekje van Ya-Pi. Geen uitstel meer, doen! En ook eens verder gaan met de voorbereiding van de tentoonstelling in het raadhuis, al is dat pas in december. Niet vooruitschuiven maar ermee bezig zijn.
Aan ideeën ontbreekt het me nooit, integendeel. Maar daar wat mee doen, daar heb ik soms wat hulp van anderen bij nodig. En ja, daar zijn vriendinnen voor om samen verder te gaan.

wijsheid

In de krant van zaterdag stond een stuk over de Mexicaanse dichter Luis Felipe Fabre. Ik schreef daar het volgende uit over:

Concentrische cirkels: met het werpen
van een steen in het water verlies je een steen
maar krijg je er een mandela voor terug.

Mooie wijsheid in slechts drie regels en ze nodigen mij uit er nog wat langer over na te denken en mogelijk over te schrijven. Maar nu niet, nu vragen een aantal stapels her en der erom opgeruimd te worden. En dan even naar buiten, foto’s maken rond het thema ‘wit’. Een witbevroren dak heb ik al.

schrijfcafe

Vandaag in het schrijfcafe kreeg ik deze kaart en de startzin: als ik naar deze kaart kijk …

Als ik naar deze kaart kijk dan word ik blij. Dat komt door de kleuren, de beweging, de schoonheid van het raam. Het is zo mooi dat het heden past in het verleden. De traditie van gebrandschilderde kerkramen nu toegepast in het heden in de Grote Kerk hier aan de overkant.

Vakmanschap heeft alles met traditie te maken. De trots op het ambacht en dat door willen geven. En zo mooi dat jonge mensen daar gevoelig voor zijn, het over willen nemen.
Opeens denk ik aan al die kleine brouwerijtjes die er de laatste tijd zijn gekomen. Een oud ambacht, nieuwe bieren.
Maar terug naar het raam. Altijd als ik in kerken ben met gebrandschilderde ramen maak ik er foto’s van omdat ik zo geniet van de kleuren, de vormen en dat gevoel mee wil nemen in die foto’s.

(Het thema van het raam is ”vrede en verdraagzaamheid” en is van de Haarlemse kunstenaar Michel Overbeke)

grijze muis

Grijze muis

Als je iemand een grijze muis noemt, is dat niet als compliment bedoeld. Degene die dit zegt stelt zich boven die ‘grijze muis’ en vindt zichzelf een gekleurde muis of zelfs helemaal geen muis, want zo’n schuw beestje, dat is niet iets om trots op te zijn als je zo gezien wordt. Jijzelf bent groter, interessanter.

Maar ziet die grijze muis zich als zodanig? Waarschijnlijk niet. Mogelijk ziet zij, ik heb nog nooit een man een grijze muis horen noemen, zichzelf gewoon als zichzelf. Wat stil, niet op de voorgrond tredend, geen gekke dingen uithalend en tevreden met haar rustige leven.

Maar ook het leven van een grijze muis kent emoties en kleurnuances al zijn die voor anderen vaak niet zichtbaar.
En zo is ook iedere grijze muis verschillend van de andere.

Word je eigenlijk als grijze muis geboren of verander je er langzaam in? Ik denk dat je wel wat grijze muizencellen moet hebben om er een te worden. En dat heeft niets met grijze haren te maken of met leeftijd. Dat zit er gewoon in.

balanceren

Met weegschaal als sterrenbeeld ben ik altijd op zoek naar evenwicht. Proberen alles in balans te houden. En ik heb gemerkt dat dat niet altijd lukt. Is het erg als de balans eens doorslaat? Het ligt eraan naar welke kant en wat het met je doet. Ik ben nooit iemand van extremen geweest, altijd in het midden, ook wat gedrag en kleding betreft. Maar dat is niet saai al klinkt het misschien wel zo. In het midden zitten ook allerlei nuances en mogelijkheden.

Ik voel mezelf daar prettig, veilig en kan me van daaruit ontplooien. Dat gaat niet vanzelf, ook dan moet je balanceren, maar op een kleinere schaal en met minder of bijna geen schokken.

Ik denk dat ik daarom ook de grote schokken in mijn leven heb kunnen opvangen zonder geheel uit balans te raken.

Ik ken mensen die van de ene kant van de balans naar de andere kunnen omslaan, maar volgens mij leven die heel wat moeilijker voor zichzelf en voor hun omgeving.

Dit overdenkend ben ik blij dat ik in het midden balanceer.

oranje 2

Oranje is als een man, overtuigd van zijn eigen kracht”.

Wassily Kandinsky

Grappig, ik vind oranje een vrouw die zich aanpast aan omgeving en emoties. Soms neigt ze naar rood als ze opgewonden of blij is. Soms trekt zij naar het geel als ze wat nijdig is of als ze ferme stappen wil zetten.

En in een wat sombere of melancholische bui schurkt ze aan tegen het zachte bruin. Maar altijd houdt ze een soort warmte in zich en die straalt ze uit naar haar omgeving.

Kan ik oranje ook als man zien? Ja, in de uitdossing van oranjesupporters, in de waarschuwingshesjes en borden in het verkeer. Daar is niet veel zachts te vinden.
Het oranje van afrikaantjes vind ik soms vrouwelijk: de wat donkergetinte bloemblaadjes. Soms mannelijk: de ouderwets felle oranjetinten.

Voor mij bergt oranje dus meerdere kanten in zich. En zonder deze oranje oktobermaand was ik daar nooit achter gekomen. Maar terugdenkend aan de kleur oranje staat de vrouwelijke kant boven de mannelijke.

Wat waardering voor de kleur betreft, oranje is voor mij vooral: warmte, gloed, omarming, vrolijkheid. Maar zo mooi als Kandinsky het oranje beschreef, dat heb ik niet bereikt. Daarom leen ik ter afsluiting zijn woorden over oranje:

Rood dat door geel dichter bij de mensheid wordt gebracht”.

fantasie

Met fantasie kun je alle kanten op. Je hebt er eigenlijk niets concreets voor nodig, alleen je hoofd en in je hoofd je gedachten. En die kunnen naar overal voeren. Naar nooit bevaren zeeën, naar nooit bezochte landen, naar mensen die ooit hebben bestaan of nooit. Tot nu toe want jij hebt ze nu bedacht, dus zijn ze er, alleen door jou te zien en te horen.

Of je verbeeldt je dat je zelf de hoofdpersoon bent in dat verre land, die eindeloze zee. En wat voor hoofdpersoon: een die nergens bang voor is, die voor elke tegenslag de oplossing weet.

En heb je er genoeg van, wil je weer gewoon thuis op je kamer zitten spelen met wat voor je ligt, dan kan dat binnen een seconde. Magisch is ons brein, ons denken, onze fantasie. En wat een geluk als je veel fantasie hebt gekregen. Je hebt dan maar weinig nodig om je gelukkig te kunnen voelen want je kiest je eigen dagdroomwegen om over te gaan en weer terug te komen.

Verder kijken »