Friesland

Wat een genot om wakker te worden in de stilte die verdiept wordt door vogelgezang en kikkergekwaak. Zo lang geleden dat ik dit ervoer op een kleine camping in Frankrijk met Ton.

Dit soort stilte roept een heimwee op naar tijden die waren en niet meer komen. Maar nu ga ik nieuwe tijden maken en nieuwe herinneringen opbouwen. Zoals nu in Friesland met Carla.

Buiten zitten schrijven, overal om me heen verschillende vogelgeluiden, zoemende insecten en een eentonig kikkergekwaak dat soms even van toon verandert. Wat een cadeau is dit.

de tuin

Vanochtend in het schrijfcafé was het thema: de tuin.
We kregen als start: nu wij hier zitten en ik schreef

Nu wij hier zitten, vijf mooie blommen, gaan wij ons onderdompelen in de tuin. De tuin die al eeuwenlang rust brengt, kleur, leven. Ons leven is als een tuin.
Het zaadje geplant, een voorzichtige groei, tot volle wasdom komen en dan langzaam, nadat we ons zaad hebben verspreid, mogen we rustig ouder worden en een nieuwe schoonheid krijgen. Tot we weer in de aarde worden opgenomen. Wat een mooie levenscirkel.

handen

Woensdag na het labyrint trok een van de deelneemsters deze spreuk:
Elke hand werkt genezend als hij maar met liefde uitgestoken wordt.

Naar aanleiding daarvan schreef ik:

Zo belangrijk af en toe een troostende, bemoedigende hand op je schouder.
De liefde van de ander komt zo bij je binnen.
Je voelt direct het verschil tussen een liefdevolle hand en een dwingende hand.
De eerste maakt je beter, de tweede maakt je kleiner.
Zo belangrijk zelf die liefdevolle hand te zijn waar die nodig is want liefde geven is liefde ontvangen.

handen
troostend, helend
op een schouder
liefde wordt doorgegeven en
ontvangen

labyrint

Gaat het schrijven thuis nog niet, gelukkig ging het gisteren wel voor en na het labyrintlopen. Het was de laatste keer van dit seizoen en het was prachtig weer. Het is een voorrecht met deze groep vrouwen samen te zijn. Na afloop schreef ik:

Vandaag liep ik het labyrint en ik nam het woord ‘openen’ met me mee. Ik moet me blijven openen om liefde te kunnen ontvangen en te kunnen geven. Ga ik op slot dan sluit ik teveel buiten.
Net als in het labyrint duurt een weg soms langer dan gedacht. Zijn de sporen van anderen voor mij soms een routewijzer al moet je zelf wel kiezen welk spoor je wilt volgen.
De wind streelde me, de zon warmde me, de grond droeg me en ik kwam op de plek van rust en zicht op de verte die voor me open lag. De terugweg was zwaar omdat ik het verdriet van de ander voelde en omdat lopen op zand op het moment wat moeilijk voor me is.
Maar ik bleef me openen voor mijn omgeving en voor mijn gevoelens. Terug op de fiets zag ik de duinen, het pad, de mensen en ik voelde me van binnen opener dan voor het labyrint.

Als afsluiting gingen we na afloop met elkaar lunchen. Blij ging ik naar huis, vooral omdat ik nu wist dat P. morgen naar huis mag.

verdriet in woorden gevangen

Uit de bieb:’De verborgen kleuren van het leven’ van Laura Imai Messina gelezen. Daar weer wat stukken uit overgeschreven die me nu raakten. Ik weet bijna zeker dat als ik het over een tijdje weer zou lezen, ik dan andere stukken (ook) zou opschrijven. Maar op dit moment past dit stuk bij me:

…’Maar Aoi wist dat verdriet wacht, dat het meer dan één adempauze inlast; aanvankelijk blijft het braaf in zijn eigen ruimte, maar als er eenmaal een bepaald besef is ingedaald, barst het los, zwelt het aan, en uiteindelijk kost het heel veel moeite om het in te dammen. Verdriet is net een kind dat niet luistert en waar je achteraan strompelt, steeds afgematter van vermoeidheid. Als het niet door kracht wint, wint het door zwakheid. En jij komt hoe dan ook als verliezer uit de bus.’…

Ik zocht even in mijn tekeningen en vond deze wel passend bij de tekst.

positief

Van de bibliotheek heb ik het boek ‘Voor het eerst’ van Herman van Veen geleend. Een heerlijk boek om de zinnen te verzetten. Zo staat er ook een klein gedicht van hem in dat luidt:

ouder worden
doe je voor het eerst
alles is fris en nieuw

er gaat een wereld
voor je dicht

En dat laatste komt momenteel vaak voor in gesprekken met vriendinnen. Enkelen zijn wel een stukje ouder dan ik, halverwege de 80, en ervaren dat veel dat zij moeiteloos konden nu moeite kost of helemaal niet meer gaat. Maar dan denk ik, hoeveel jaren heb je dat wel kunnen doen? Als je dat afzet tegen het aantal jaren dat je het niet kunt is het positieve in de meerderheid. Misschien heb ik er wat moeite mee omdat ikzelf van mijn 30e al niet meer kon tennissen en daarna ook veel lichamelijk niet heb kunnen doen. Dus voor mij is het makkelijker dingen niet meer te kunnen want ik ben het gewend. Positieve daaraan is dat ik mijn creatieve kant meer heb kunnen ontwikkelen in de jaren dat ik veel aan huis was gebonden. En dat komt me nu ook weer goed van pas. Maar het is makkelijk om over een ander te oordelen want je voelt niet wat die ander voelt. En het is een feit dat onze wereld kleiner aan het worden is en steeds meer op slot gaat. Maar het helpt als je elke dag de positieve dingen die er gebeuren meer aandacht geeft. Ik weet uit ervaring dat het leven dan makkelijker te dragen is.

kleuren

‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is’.
K.Schippers

Naar aanleiding van deze uitspraak kwam het volgende in me op:

Wat troostend is dit. Goed kijken is iets wat je kinderen kunt leren. En eenmaal geleerd gaat het hun hele leven mee. Het verrijkt ook mijn leven want je staat veel meer stil bij de dingen om je heen.
Kleuren hebben verschillende functies. Groen kan betekenen dat je nog niet rijp bent, maar ook dat je veilig over kunt steken.
Rood betekent dat je rijp bent maar ook dat je moet stoppen.
Allerlei culturen hebben kleuren gebruikt in hun rituelen. Geel hoort bij ons bij pasen maar ook bij de bollenvelden in de lente. Wit staat voor reinheid maar ook voor vrieskou.
Blauw hoort bij de zee in een tekening want de zee die ik zie heeft grijsgroene tinten.
Kleuren kunnen ook gemend worden zodat er weer nieuwe kleuren ontstaan en daar mag ik dan mijn eigen betekenis aan geven.

Ik zoek weer even in mijn tekeningen en kies deze bij de tekst.

eerste dag

Vanochtend in het schrijfcafé kregen we de zin:’ vandaag is voor mij de eerste dag van mijn leven’ en ik schreef:

Voor mij is vandaag de eerste dag van mijn leven. Als je zo met deze gedachte elke dag wakker zou worden, wat zou je leven dan sprankelender kunnen worden. Elke ochtend een nieuwe geboorte, een nieuwe lente en vooruit, een nieuw geluid.
Je dag begint lichter, optimistischer en hopelijk werkt dat door tot je weer gaat slapen. Op de eerste dag is er nog geen donker verleden, zijn er nog geen gemaakte fouten of mislukkingen.
Het is hoopvol en alles staat nog open om te ontvangen. Wel jammer dat wat je die dag hebt gedaan en bereikt na de nacht weer verdwenen is want als iets voor het eerst is, zit er geen verleden aan.

Ik zoek er even een tekening bij.

verwonderen

Ik kies vandaag het woord ‘verwonderen’.
Het is iets dat je van de wieg tot het graf kunt doen: je verwonderen om wat je ziet, voelt, hoort, proeft of ruikt. Zo mooi om dat bij kleine kinderen te zien. De vreugde op hun gezicht, de verbazing, gewoon bij het eerst echt zien van een handje, voetje, vlinder, het proeven van een eerste ijsje. Het is belangrijk dat het verwondering gestimuleerd blijft worden door de kinderen te leren bewust te zijn van hun omgeving, ze kunst en natuur aan te bieden. Kinderen die dat niet of minder krijgen missen veel, ook in hun latere leven. Want je kunt je tot op hoge leeftijd blijven verwonderen. Zo blijft je geest en gemoed open voor nieuwe dingen die je misschien als een klein wonder zult ervaren. Het zit niet voor niets verstopt in het woord verwonderen. Ook als je niet veel meer kunt kun je je blijven verwonderen over bloemen die uit een bol komen, bomen die weer in blad komen of later weer verkleuren, muziek die onverwacht bij je binnenkomt. Dat alles maakt je leven rijker, plezieriger.
Ik ben blij dat ik dat vermogen nog heb, het brengt lichtpuntjes die je op gezette tijden nodig hebt.

labyrint

Vandaag liep ik het labyrint op een druk belopen stuk strand en zag mijn pad duidelijk voor me maar voelde me geregeld wankelen. Ik dacht dat ik in het echte leven vastberaden voorwaarts ging maar nu kwam er opeens een breuk in en daarna de tranen. Eindelijk kon ik huilen, snikken. Ik ging het labyrint uit en aan zee staan. Ik voelde liefdevolle handen op mijn schouders.
En ik weet dat ik op mijn pad verder zal gaan, met of zonder tranen, wankelend of vastberaden stappend.
Ik voelde de nabijheid van Ton en dat was volgens mij de oorzaak van de breuk. Opeens voelde ik het gemis zo duidelijk. Op de heenweg in het labyrint kwam vlak daarvoor ‘ los en toch verbonden’ in me op en zo is het en zo zal het blijven.
De doden zijn niet verdwenen, ze zijn alleen niet meer zichtbaar, maar gelukkig nog wel voelbaar zo af en toe. Al pratend met een van de medeloopsters kwam ik op de terugweg weer tot rust. Terug in het restaurant schreef ik erover maar besloot het niet hardop voor te lezen. Dat lag op dat moment nog te gevoelig.

Verder kijken »