aardappels

Dit schilderij van Jopie Huisman doet me denken aan mijn moeders aardappelmandje. Ik weet niet hoe lang ze dat al had. Op het laatst was het aan alle kanten kapot, maar nee, een nieuwe hoefde ze niet. Het ging toch nog?

Opeens krijg ik de geur van stoffige, oude aardappels in mijn neus. Soms heb ik een aardappel die ongemerkt is gaan rotten en opeens komt de stank me dan tegemoet als ik de kast open.

Maar nu we zo weinig aardappels eten koop ik kleine zakjes en gebeurt het bijna niet meer.

Maar spruitende aardappels, zoals of het schilderij, dat gebeurt nog af en toe. Ze zouden zo de grond in kunnen, maar ik heb geen landje dus eindigen ze, zonder spruiten, in de pan.

verdwaald

VERDWAALD

Mensen die nooit verdwalen komen ook niet op onverwachte, onbekende plekken. Dat is eigenlijk jammer, verdwalen kan je onverwachts iets moois in de schoot werpen. Dan moet je wel je angst om de verkeerde weg in te slaan, loslaten. Dat lukt niet iedereen. Vroeger hadden wij vaak onenigheid in de auto als ik de kaart niet goed las en wij in dorpen kwamen waar we eigenlijk niet zouden moeten zijn. Maar sinds we zeiden: ‘nou, anders hadden we dit niet gezien’, was de onenigheid over. Maar verdwalen in een niet bestaande wereld, dat is weer iets anders. Want zo ga je vol goede moed naar het land van zeverzaad en klessebessen en beland je in het buurland van de zwijgzamen en wijze bessen. En je had je nog zo verheugd op wat gezever, wat geklessebes.

Maar nee, niets van dat alles.
Hier heerst orde en worden slechts woorden gesproken die op waarheid berusten en gezegd moeten worden op het juiste moment.
Dan is het zaak op je schreden terug te keren en weer de weg terug te vinden naar het moment van de verkeerde afslag. Je moet dus nu rechts in plaats van links bij de splitsing. En na enige tijd komt een zacht gemurmel je tegemoet: alle bermplanten die uitgebloeide bloemen dragen waarvan het zaad bijna gerijpt is zijn aan het zeveren en je mag meedoen. En daar tussen door hangen de volrijpe, dieppaarse klessebessen. Zo smakelijk en stop je er een in je mond, dan kun je het kletsen voorlopig niet stoppen. Zelfs een verdwaalde zwijgzame krijgt zo de sensatie van onzinpraat die uit de mond vliegt en nog vrolijk maakt ook. Of niet.

Maar laat je gedachten dwalen en soms verdwalen en het kan je leven veranderen. Het kan zelfs totaal anders zijn en nieuwe horizonten voor je openen. Dus heb je geen zeverzaad of klessebessen in de buurt, laat dan je gedachten opbloeien als ballonnen en geef ze de ruimte. Je gaat op reis vanuit je luie stoel en komt in oorden waarvan je het bestaan niet had vermoed.

Deze tekst ontstond nadat ik wat uitgeknipte woordencombinaties had uitgezocht, opgeplakt en versierd. Leuk om te doen. Je gedachten dwalen rond en je pen gaat mee op reis.

zo anders

Wat heb ik toch een geluk dat ik als vrouw in Nederland woon. Op zoveel plekken in de wereld zijn vrouwen niet vrij, worden zij zelfs bedreigd in hun vrouwzijn. Ik denk op dit moment aan de vrouwen en meisjes in Afghanistan. Een korte tijd hebben zij gevoeld hoe het is om vrij te kunnen bewegen, naar school te gaan, te werken. En binnen een paar weken is die wereld totaal verwoest en is de angst en repressie weer terug. Bijna niet voor te stellen hoe dat moet voelen. Ik heb het geprobeerd in tekeningen weer te geven.

tijd

Gisteren las ik:

‘Tijd slingert niet rond tot uiteindelijk iemand hem vindt.
Tijd moet je gebruiken als een blok klei
om zo jouw dagen te boetseren
zoals je ze wilt hebben.

Jennifer Louden

Dat zou mooi zijn als dat in het echte leven zou kunnen. Nu heb je een hoop zelf in de hand en met die handen zou je kunnen kleien wat echt belangrijk voor je is op dat moment. Geen makkelijke opgave want wanneer weet je echt wat essentieel voor dit moment is? De enige manier om daarachter te komen is de tijd nemen om rustig naar jezelf te kijken. En neem je de tijd dan komen de antwoorden. Maar er kunnen allerlei stoorzenders zijn tussen wat je zou willen en wat kan. Maar ook daar kun je zelf soms verandering in aanbrengen door je af te sluiten van die stoorzenders, een grens te trekken tot waar je toe bereid bent de buitenwereld tegemoet te komen. Je in jezelf terugtrekken betekent niet dat je alleen maar met jezelf bezig bent, het betekent ook dat je jezelf voorbereid om zo goed mogelijk te functioneren in de buitenwereld.

Elke dag opnieuw dat stuk klei pakken en voelen wat er die dag voor jou nodig is. En lukt het niet, dan is klei zo’n heerlijk materiaal. Je maakt er weer een klomp van en begint opnieuw. Zo kun je elke dag nieuwe kansen voor jezelf creërenen de tijd nemen om bewust te leven. Mits je nu niet als vrouw, meisje of ontwikkelde man in Afghanistan woont. Daar wordt de klei van je weg gehaald en kun je alleen maar hopen dat je nog tijd van leven krijgt, niet van overleven, maar van echt leven. Wat zijn wij toch bevoorrecht dat we hier in Nederland wonen.

klein en groot

Enige tijd geleden schreef ik naar aanleiding van deze tekst:

‘Ik ben zo klein’, zei de mol.
‘Ja’, zei de jongen, ‘ maar je maakt een groot verschil.’

Deze tekst staat in het prachtige boek:


Ik schreef:
Het kleine kan groot zijn en het grote klein. Het zit hem niet in de grootte maar in de inhoud, de betekenis. Een klein veertje, zacht en wit kan ontroeren en een enorme grote veer wordt bekeken en mogelijk zonder veel gevoel weer weggegooid. Maar, het is belangrijk dit niet voetstoots bij alles aan te nemen want in het grote kan ook iets moois schuilen al moet je er misschien naar zoeken. En in iets kleins kan ook iets vernietigend schuilen, denk maar aan het coronavirus. Zo klein, onzichtbaar voor het blote oog maar met mogelijk zeer pijnlijke gevolgen. Dus eigenlijk staat niets vast maar moeten we iedere keer alles op zijn eigen waarde schatten. Dat is niet altjd makkelijk want we laten ons zo vaak beïnvloeden door de meningen van anderen die we gehoord of gelezen hebben. Maar door eerlijk te zijn en alles op zijn eigen waarde te schatten kunnen wij het kleine groot maken, ervan genieten, de waarde ervan zien zonder het grote uit te sluiten. Het is ook belangrijk om degenen die denken dat ze te klein, te onbeduidend zijn te sterken in hun zelfvertrouwen, hun kracht en talenten te ontdekken en helpen die te ontwikkelen. Dat is het mooie van het onderwijs, als het goed gegeven wordt. Kinderen te helpen zich te ontwikkelen tot zelfdenkende en ruimdenkende mensen. Precies wat bij de opvoeding thuis ook zou moeten.

schrijven

Donderdag weer met vriendinnen een uurtje zitten schrijven. Een van de opdrachten was: zet drie willekeurige cirkeltjes in een tekst, kies daar één woord uit, onderstreep dat.
Beschrijf nu een plek waar je heen zou willen gaan om vrij en ontspannen te kunnen schrijven. Gebruik in je tekst de onderstreepte woorden. Mijn woorden waren: glimlach -park- bewegen.

Als ik een dag zou mogen schrijven zou ik graag in Thijsses Hof willen zitten. Met mooi weer buiten in het heemparkje, onder de bomen in de schaduw of in de zon bij de vijver. Ik luister naar de vogels zonder me druk te maken over hoe ze heten. Met een glimlach op mijn gezicht schrijf ik een gedicht over de libelles die zo elegant bewegen boven het water of die, zonder schaamte, vlak voor mijn ogen paren in de open lucht. Wat een vrijheid is dat.
Bij slecht weer ga ik in het huisje zitten waar ik vroeger les gaf. Nostalgische gevoelens komen in de tekst terecht die ik, al schrijvend en kijkend naar buiten, opschrijf. Ja, steeds even zitten, schrijven, stukje lopen.
Nu ik zo stil heb gestaan waar ik lekker denk te kunnen schrijven, ga ik binnenkort weer een keer naar Thijsses Hof. Pen, papier en fototoestel mee. Ik krijg er nu al zin in.

vallen en opstaan

‘Onze grootste overwinning is niet dat we nooit falen,
maar dat we telkens als we struikelen weer opstaan.

Confusius, Chinees filosoof, 551-479 v.Chr.

Het klinkt wederom zo simpel maar er zit zoveel wijsheid in. En levenskracht.
Zoveel mensen die keer op keer neergaan, door eigen handelen of door dat van anderen, en toch zichzelf steeds weer weten te herpakken, overeind te komen om weer die eerste stap te zetten.
Vaak weten ze nog niet eens of die stap in de goede richting gaat. Het niet meer kunnen is voor hen geen falen maar een tijdelijke stop. Maar hoe lang houd je dat vol? Er moet toch iets van hoop, van perspectief zijn om de kracht op te brengen weer op te staan en verder te gaan?
Soms is het een ’simpel’ doorgaan en niet denken aan dat er misschien geen goede afloop wacht. Ik denk dat dat beroemde lichtpuntje aan het eind van de tunnel essentieel is om de moed erin te houden.
Terug naar het woord ‘falen’. Dat klinkt zoveel harder dan mislukken, fout gaan. Er komt voor mijn gevoel ook iets bij van je vernederd voelen bij dat woord. Je wordt omlaag geduwd met je gezicht naar de grond, schaamrood op de kaken. En bij falen zit voor mij ook iets bij van: door eigen schuld. Er kan iets mislukken, bijvoorbeeld door slecht weer, boze buren, iets van buitenaf, buiten eigen schuld om. Maar dat zit niet bij falen, dat kan alleen door toedoen van jezelf. Naar woord eigenlijk nu ik er langer over nadenk.
Dan is het nog knapper als je jezelf weer weet op te richten en weer een nieuwe poging gaat wagen. Ik denk dat er overal op de wereld veel dappere mensen zijn die keer op keer toch weer die eerste stap durven zetten.

een boek is als een tuin

Een boek is als een tuin die men in zijn zak draagt’.

Arabisch spreekwoord.

Wat een leuk beeld. Ik zie een kontzak van een spijkerbroek waar een stuk gras vol madeliefjes uitsteekt.
In een tuin kun je luieren, iets ontdekken, werken, genieten, je verwonderen en dat alles kan een boek je ook brengen. Totaal ontspannen alsof je in een hangmat ligt door een roman. Je verwonderen over wat er groeit en bloeit in je tuin en bij anderen kun je ook uit een boek halen. Boeken lezen over levensvragen, wetenschappelijke ontdekkingen, dat voelt een beetje als werken in een nog te ontginnen tuin maar dan niet met je handen werken maar met je hersenen.
En poëzie is als een vlinder die plots op je hand landt.

Net zoals de tuin je iedere dag iets anders kan bieden, zo kunnen boeken dat ook. Maar het grote nadeel van een tuin is dat hij vastligt op één plek en als je daarvan wilt genieten moet je wel op die ene plek zijn.
Voordeel van een boek is dat je het overal mee naar toe kunt nemen, zelfs in je kontzak. Lezen is niet aan één plek gebonden. Zelf zit ik nu veel op het balkon te lezen in mijn ‘pottentuintje’. Naast me ligt een boek dat me met zijn taal voedt als de honing van de bijen, me laat verwonderen over het beschreven landschap, me doet glimlachen om de zelfspot. Het heet ‘de sneeuwpanter’ van Sylvain Tesson, aangeraden door Carla.
Als ik het lees lig ik naast hem in de brandnetels, geniet van zijn inzicht:…’Vogels lieten de geest van de plek intact. Omdat ze deel uitmaakten van die wereld, werd de orde niet door hen verstoord’…

Zodra ik mijn laatste punt zo zet, ga ik ermee verder, in die tuin van taal.

de juiste weg

Vorige week zondag kreeg ik van Nel onderstaande spreuk om over te schrijven deze week.

Als de weg verdwenen is, loop je goed’.

Gezien op een paaltje in de Waterleidingduinen.

Zou je dus al je zekerheden moeten loslaten om het juiste levenspad te vinden? Je leest dat geregeld. Iemand verliest haar/zijn gezondheid, baan, huwelijk en zit helemaal vast. De weg is geblokkeerd, loopt dood.
Maar dan doemen er nieuwe wegen op. Niet met wegwijzers maar je moet ze op gevoel en instinct inslaan. En vaak blijkt dan wat men daar ontdekt waardevoller dan de gladgeplaveide, rechte weg daarvoor.
Daar is echter moed voor nodig en doorzettingsvermogen. En wanneer weet je dat de nieuwe richting de juiste is? Dat weet je als je je weer gelukkig en ontspannen voelt, maar ook zelfbewuster in het leven staat.

Het doet me denken aan de tijd dat het met mij steeds minder goed ging en het er naar uitzag dat ik meer dan af en toe in de rolstoel zou moeten. Arbeidsongeschikt geworden, down, denkend aan wat niet meer zou kunnen.
Maar dankzij mijn aangeboren optimisme begon ik ook andere mogelijkheden te zien. Ik ging bewuster fotograferen, schrijven en probeerde zo mijn talenten te gebruiken. En dat heeft me, tot op de dag van vandaag, veel gebracht.

Mijn lichamelijke actieradius mag dan beperkt zijn, mijn geestelijke kan nog alle kanten op.

Na het schrijven ging ik mijn tekst in beeld proberen te vangen, weer eens als vroeger met aquarelverf.

lente en herfst

Afgelopen week schreef ik naar aanleiding van deze mooie spreuk:

‘Uit de dromen van de lente wordt in de herfst jam gemaakt.’
Peter Bamm

Wat een positieve gedachte is dit. Dromen in de lente is vol verwachting zijn, uitkijken naar de toekomst maar ook genieten van het nu.Eerst moeten er bloemen zijn, kleur, geur, verleiding: het lentefeest. Zo zou de jeugd van ieder kind moeten zijn. En dat feest van de jeugd is de bron voor later. Het is investeren in jezelf, het goede opslaan en jezelf uitbouwen, als een bloem die transformeert tot vrucht waarin al het goede ligt opgeslagen.
Het tere van de lentebloesen wordt een stevige vrucht met zaden in zich die weer verspreid gaan worden.

Maar de vruchten geven ons ook in de herfst van ons leven de tijd om te genieten van wat het leven ons gegeven heeft: jam.
Het is de beloning van investeren in jezelf, jezelf ontplooien. En bij het rijpen van de jaren wordt de vrucht zachter, dieper van kleur en steeds beter eetbaar.
Al die mooie herinneringen, gevoelens, geven een zoete troost om de komende winter aan te kunnen.

Verder kijken »