twee werelden

Vorige maand moesten we voor de fotocursus twee werelden in een foto zien te vangen. Tijdens mijn zoektocht in Haarlem kwam ik bij het Joods oorlogsmonument en maakte daar deze foto. Ik dacht: de mensen achter al deze namen konden geen kant meer op, konden niet weg en toen ze weg gevoerd werden kwamen ze niet meer terug.
De scooter staat voor de vrijheid van nu, te kunnen gaan waarheen je wilt en wanneer wilt. Als je maar in de juiste tijd op de juiste plaats geboren wordt.

de verstrooiden der aarde

Daaraan moest ik denken toen ik dit had gemaakt. Klik op de foto om hem vergroot te zien.

Domme pech

Als er een dakpan plots omlaag valt en je krijgt hem op je hoofd omdat je net op dat moment daar loopt, dan is dat pech. Gebeurt je iets omdat je even niet goed oplet, dan is dat domme pech. Ik lette dus even niet goed op, struikelde en viel. En door een eerdere ervaring wist ik: zweepslag in de kuit. Nu mijn andere kuit. Gelukkig was het in huis dus kon Ton me naar de bank helpen. En gelukkig heeft nichtje Mirjam krukken in huis, dus nu lig ik of strompel even even naar badkamer. Dus allerlei leuke dingen afzeggen voor de komende tijd. Gelukkig verveel ik me nooit thuis en liggen er nog heel wat boeken op me te wachten.

de opening

Afgelopen donderdag was de opening van onze tentoonstelling en we waren blij verrast met de grote opkomst van belangstellenden. Dinsdag de hele dag met de voorbereidingen bezig geweest en donderdag dan de echte opening. Ons werk hangt prachtig en al is het verschillend, het past goed bij elkaar. Omdat ik niet weet of de mensen die op de foto’s staan ook op Fluweelbloem of facebook willen, doe ik er geen foto’s bij.

Wel de foto’s van de werken die op de prijslijst staan. Mocht je niet in de gelegenheid zijn geweest en wel een keer samen met mij naar de tentoonstelling willen, laat het me weten, dan zoeken we een datum.

De twee kopers van mijn werk wil ik alvast bedanken. Ze moeten nog wel tot 24 januari geduld hebben, maar dat zal wel lukken denk ik.klik op de foto om hem te vergroten

labyrint

Afgelopen maandag liep ik weer het strandlabyrint en ik vatte het samen in een rondeel.

vandaag liep ik het labyrint
ik voelde dankbaarheid voor mijn levensweg
ondanks de soms fikse tegenwind was er ook luwte
vandaag liep ik het labyrint
de wind liet me voelen dat ik leef
gevuld van energie van mezelf, anderen en de natuur
ik voelde dankbaarheid voor mijn levensweg
vandaag liep ik het labyrint

En gisteren hebben we de tentoonstelling ingericht en nu zijn we er klaar voor. Ik hoop dat de bezoekers van onze foto’s genieten.

foto-expositie

Vanaf 7 december is de foto-expositie te bewonderen van Astrid van Domselaar-van Ispelen en mijzelf. Ons werk hangt in de Burgerzaal van het raadhuis in Heemstede en is tijdens openingstijden van het raadhuis te bezoeken. Alleen als er een vergadering in die zaal is, is er geen toegang. Dus kom je van ver, informeer even vooraf.

Vasalis

Mijn culturele voorraad is goed aangevuld de laatste week. Gisteravond met vriendin E. naar de Toneelschuur in Haarlem geweest voor de voorstelling: ‘Vasalis Altijd Vandaag.’

Acteur Bram van der Vlugt, zijn zoon, musicus Floris en actrice Nettie Blanken gaven een deel van het leven van Vasalis weer, en natuurlijk ontbraken haar gedichten niet. Zo’n avond dat je de tekst inzuigt en denkt: ‘wat mooi, dat moet ik onthouden’. Maar dat kan niet. Gelukkig was de tekst van de hele voorstelling vastgelegd in een boekje en helemaal voldaan gingen we na afloop ‘aan de neut’ en bespraken we onze indrukken. Het werd laat, veel later dan gedacht.

Ik pak even de bundel ‘Vergezichten en gezichten’ erbij, die ik in 1998 van E. kreeg en kies een gedicht dat gisteravond zo ontroerend werd voorgedragen:

Van hoofd naar schouder loopt de stille bocht
waarin ik vrede vind, windstille lijn,
grensvlak van weelde en gemis,
de zachte komma, diepe orgelpunt,
waarin ik wonen wil als in een duin.
Lieve lijn.

cultureel weekend

Ik heb een heerlijk cultureel weekend achter de rug. Nou, niet geheel cultureel, ook sociaal en lui, maar het culturele genieten stond voorop.

Vrijdagavond met J. naar een voorstelling in Casca van twee jonge, sprankelende vrouwen die wij niet kenden maar die wij, als ze weer komen, zeker weer gaan boeken. Zij heten Maartje en Kine en zijn meer dan musikaal, prachtige stemmen, leuke humor, goede teksten. En niet alleen wij, de hele zaal had een geweldige avond.

Zaterdag was een sociale dag met neef en (niet echte) nicht en partners en als ieder jaar was het weer heel gezellig.

Vanmorgen zijn Ton en ik naar het Van der Togtmuseum geweest omdat daar een tentoonstelling is van de door mij bewonderde kunstenares Lita Cabellut. Ik ben altijd erg onder de indruk van haar werk. Ton heeft er minder mee en heeft vooral van het glaswerk in het museum genoten. En toen hij klaar was wachtte hij rustig ( zoals altijd) tot ik eindelijk klaar was. Maar ja, steeds zag ik weer een mooi glaskunstwerk om op de foto te zetten voor het nieuwe project van Nel en mij.

En daarna namen we net als vroeger op zondag langs het hockeyveld: een broodje kroket.

Lita Cabellut: after the show.

kapsalon

De eerste keer dat ik in een echte kapsalon kwam, was voor mijn eerste of mijn plechtige communie, dat weet ik niet meer precies. Ik kreeg een permanentje en moest onder de droogkap die heel heet stond en een van die haarpinnen stak in mijn hoofdhuid. Die pen werd heet en het deed erg pijn. Heel zacht vroeg ik of de kap wat minder heet mocht, maar niemand hoorde mij en een tweede keer vragen, dat dorst ik niet. Ik weet nog dat er een korst kwam waar het verbrand was en dat ik mijn haar helemaal niet mooi vond toen het klaar was. Maar dat zeggen, nee, dat deed ik niet.

Later toen we op de Koediefslaan woonden deed buurvrouw I. op vrijdagavond mijn haar. En weer onder de droogkap en daarna stak ze het op. Dan kwam Ton ook en gingen we kaarten, de mannen tegen de vrouwen. Maar I. en ik wonnen bijna nooit, ondanks dat we stiekeme afspraken hadden gemaakt. Maar gezellig was het altijd.

Hoe ik daar nu op kom? Gisteren was ik met vriendin A. in Schiedam in het prachtige museum aldaar en daar was een oude kapsalon ingericht. Toen kwamen deze herinneringen boven en toen ik de droogkap fotografeerde zag ik pas voor het eerst hoe mooi van vorm die is.

noem de namen

Afgelopen vrijdagavond met schoonzus H. haar dochter herdacht tijdens de viering in onze kerk en we noemden haar naam en dachten aan haar. Daarna was er op het donkere kerkhof een  met fakkels verlicht pad naar het priestergraf waar wij ook weer even stilstonden bij de geliefden die er niet meer waren. Mooi om dit samen te doen, het delen van verdriet en herinnering.

Dat was ook gisteren in de kapel op de begraafplaats waar mijn broer Frank rust. Daar was de bijeenkomst in de middag en werden teksten en het noemen van de namen afgewisseld met muziek. Wij noemden Frank en Mink en voelden weer zo duidelijk het gemis hen niet meer bij ons te hebben. We zetten voor ieder een lichtje op het altaar zodat het thema van de middag ‘ Gedenken in licht’ ook zichtbaar werd. Daarna samen naar het graf van Frank en vervolgens naar ons huis om daar samen te zijn met herinneringen, lekkere hapjes en te voelen hoe belangrijk het is dit alles met elkaar te delen.

« Previous EntriesVerder kijken »