Kun je je iets fijners voorstellen dan in de schaduw onder een appelboom te zitten  met een spannend boek? Dat is precies wat ik momenteel doe. Ton ligt in de schaduw te slapen en het is stil, heel stil. Ik hoor een hond in de verte blaffen, hoor wespen zoemen, het hoge geluid van een tevreden pimpelmees. Maar dat zijn geen geluiden die de stilte verbreken, integendeel. Ze verdiepen de stilte en het vredige gevoel. Droge blaadjes ritselen, heerlijk dat vleugje wind. Ondanks de hitte is het zo goed uit te houden.

bijgeloof rond koorts

De Heilige Walaricus werd in het midden van de 6e eeuw geboren in Auvergne in Frankrijk. Al jong voelde hij zich aangetrokken tot het kluizenaarsleven. Hij stond bekend om zijn zorg voor zieken en door zijn gebed werden velen van zijn koorts verlost. Volgens de legende is in de 10e eeuw de dochter van een roverhoofdman, een zgn. hoeman (vandaar de naam Heumen) genezen door Walaricus. Als dank hing zij haar haarband in de boom.

Aan de eik bij de ruïne St. Walrick in Overasselt zijn reepjes textiel geknoopt. Niet zo lang geleden was de kapel het einddoel van pelgrimages. Door de bevolking van het omringende platteland ondernomen om te bidden voor het herstel van een zieke, vooral van koortslijdende verwanten. Een eeuwen oud gebruik naar aanleiding van de geschiedenis. Nog steeds hangt de eikenboom vol met lapjes lijfgoed van mensen die van de koorts bevrijd wensen te worden.

Maar was je niet in de gelegneheid om op pegrimage te gaan, dan waren er nog andere mogelijkheden om koorts te voorkomen om eraf te komen.
Eet in het voorjaar drie bloemen van aardbei, korenbloem, sleedoornbloesem, anemoon en leverbloempje.
Had je koorts dan zou die kunnen verminderen door het eten van een meikever of het slijpsel van een klok. Hoe ik me dat laatste moet voorstellen, geen idee.
Wat ook zou kunnen helpen is om drie druppels bloed uit het oor van een zwarte kat op een stukje brood te doen en dat op te eten.

Wat ben ik blij dat ik deze middelen niet hoef te gebruiken en gewoon met een simpele pil uit een doosje uit de winkel of apotheek mijn koorts kan doen dalen.

Info van internet en uit het boekje ‘Bijgeloof’ van alle dag’ van Paul Spapens.

tekenen

Vanochtend met vriendin A. zitten tekenen. Ik had eerst wat vlekken gemaakt met inkt en ben er daarna in gaan tekenen. Heerlijk ontspannend om te doen.

afsluiting niertjesdag

Wat hebben we gisteravond genoten op het terras van restaurant Le Cheval Blanc. Een topdiner hadden we. De foto ziet er wat raar uit wat betreft de uitsnede maar ik denk niet dat de andere gasten op de foto het op prijs stellen als ik ze zo maar hier laat zien.

niertjesdag

Veertien jaar geleden begon ik met Fluweelbloem en schreef onze jongste dit:

12 augustus 2008

Hallo Allemaal,
Het laatste nieuws rechtstreeks uit het VU ziekenhuis: beide operaties zijn goed verlopen.
Vanochtend is eerst de donornier bij Marisca verwijderd, volgens de chirurg ‘een mooi niertje’.

Vervolgens is de chirurg even een boterham gaan eten, werken op een lege maag is namelijk ongezond, en daarna is hij aan Ton begonnen.
Ook dit is goed gegaan, de nier kreeg na plaatsing meteen een gezond kleurtje, wat een goed teken is.

Update na een bezoekje ter plaatse:
Marisca is al helemaal bij en heeft al weer praatjes voor tien. Wel nog vermoeid, natuurlijk, en diverse lichaamsfuncties worden nog waargenomen door slangetjes en apparaten.
Omdat het lichaam zichzelf nog moet reorganiseren na het verwijderen van de nier, en dit proces nogal pijnlijk kan zijn, heeft ze een morfine-pompje wat ze zelf indien nodig kan bedienen.

Ton ligt nog op de medium-care afdeling en is vooral bezig met uitslapen. Maar hij maakt het goed.

Het is duidelijk: het is de 14e niertjesdag die we vandaag vieren. Wat een voorrecht dit te mogen doen. We beginnen de dag met gebak op het balkon en bezoek van onze oudste en sluiten de dag af met een mooi diner met z’n tweetjes.

familie

Wat is het toch met familie dat het soms zo anders voelt dan met vrienden? Je deelt vaak een stuk geschiedenis met ze, maar dat kan ook met vrienden die je al heel lang hebt. Het zit misschien in de vertakkingen, dat het zich meer uitspreidt in aantal en geschiedenis. Zo kreeg ik van de week via facebook een bericht van mijn neef T. die al een tijdje naar me op zoek was. Ik vond het zo leuk want opeens was ik weer kind en bij hen thuis op visite met mijn ouders en broertjes. Ik herinner me zijn zussen, nichtjes en de bezoekjes over en weer. Toen hij vroeg of ik in de familieapp wilde, voelde ik me vereerd. Dat ik daarin mocht meelezen en meepraten, als een warm bad. Zijn moeder is een oudere zus van mijn moeder en opeens wist ik dat ik een foto had van mijn moeder met haar moeder en zus N. en zwager W., de ouders van neef T. Bijna een eeuw geleden werd die foto gemaakt op de Coolsingel in Rotterdam. Het is zo’n blije foto. Mijn moeder loopt te stralen aan de hand van haar moeder en het net verloofde stel N. en W. Geen van vieren leeft nog maar wel in onze herinnering.

vooruit

Even ter geruststelling: het gaat hier vooruit. Ik heb weer wat gelopen en Ton loopt in huis zonder pijn met nog maar 1 kruk. Dat strakke verband heeft goed geholpen, samen met de pillen. Donderdag weer naar de orthopeed voor controle en ik denk dat die wel tevreden zal zijn.
Nog even terug  naar de kippen en de haan die de hele dag rond het huisje scharrelden.

anders dan gedacht

We zouden een hele week naar een huisje op de Utrechtse heuvelrug gaan. We hadden er echt zin in. Maar toen we het huisje inkwamen zei Ton: ‘moet ik hier een week blijven?’ Hoe leuk het er ook uitzag, hij vond het helemaal niks. Vond ik beneden ook niet, maar boven was prima en het buiten voor mij ook. Maar Ton is meer een binnenzitter dan buitenzitter en als er dan allemaal kippen om je heen lopen en die poepen waar ze staan, dan vindt hij het buiten nog minder.
Maar op dinsdag hadden we een fijne dag, Ton zijn 83e verjaardag. A. kwam, er was taart en zon. We gingen gezellig lunchen en ’s avonds sjiek dineren.

De volgende dag regende het dus we zochten iets binnen en iets dat Ton interesseerde: het oorlogsmuseum in Soesterberg. In de middag ging ik wandelen in het bos bij het huisje waar ik dus verdwaalde.
Donderdag kreeg ik een flinke aanval van meuniere en dat betekent, liggen, als je overeind komt:overgeven, dus weer liggen . Weer wat later overeind komen, weer naar badkamer en zo de hele dag door.
Vrijdag rust en zaterdagochtend naar museum waar ik al jaren heen wil: Het Depot in Wageningen. Prachtige beelden, schitterende tuin maar te weinig energie om alles te bekijken.

Toen we weer terug waren en hadden gerust zei Ton: ‘ik wil naar huis.’ Dus koffers gepakt en naar huis. En dat was maar goed ook want de volgende ochtend had Ton een infectie in zijn knie en kon hij geen stap meer doen. Bovendien zoveel pijn en dan wil je thuis zijn. En nu net is hij opgehaald en naar het ziekenhuis gebracht. Onze jongste was al gekomen voor hand-en spandiensten en is achter de ambulance aangereden en neemt de honneurs waar. Mogelijk moet hij even blijven maar ze gaan in ieder geval onderzoeken wat het dit keer is.

Verdwaald

Vandaag liep ik in een stuk bos dat ik pas heb leren kennen. Onlangs leerde jongste dochter me daar de weg terug te vinden met googlemaps, dus ik dacht nu: laat ik eens een ander pad inslaan. Ik zag op nog een ander pad iets moois om te fotograferen, dus weer ander pad ingeslagen. Maar toen dacht ik: het wordt tijd voor de terugweg, dus telefoon gebruikt om de weg terug te vinden. Maar het leek van de week makkelijker dan nu. En oh je, mijn batterij was bijna leeg. Ton belde: waar blijf je?
tja, dat wist ik niet zo goed. In de verte hoorde ik de auto’s op provinciaal weg, dus die kant ging ik maar op. En toen maar in de berm tegen het verkeer in richting huisje. Moe, wat gespannen maar ook opgelucht kwam ik weer bij Ton terug. Een lekker wijntje had ik wel verdiend en zin om te koken had ik niet meer. Ton blij.

textielmuseum

Gisteren weer eens ouderwets met mijn vrije reis naar Den Bosch gegaan om vriendin Carla op te zoeken en om samen naar het textielmuseum in Tilburg te gaan. Ik had over de huidige tentoonstelling gelezen en wilde die graag zien. Het gaat over pigmenten, hun historie en hun toepassingen. Helemaal leuk omdat op tv de serie Kleuren van Caspers is die ik volg.
Omdat we eigenlijk te lang koffie hebben zitten drinken en bijkletsen bleef er minder tijd voor het museum over. Maar een mens kan niet alles hebben. Het is altijd heerlijk om in dit museum te zijn en we staan steeds weer versteld wat de machines allemaal kunnen weven, breien en borduren. En je ziet geen mens achter de machines, het gaat via de computer.
Ik vind het daar heerlijk om stukjes van wandkleden, breisels, borduursels te fotograferen. Dat kan er dan zo uitzien:

en als ik zo’n detail thuis wat ga veranderen ziet het er zo uit:

Dus dubbel plezier voor mij.

« Previous EntriesVerder kijken »