kapsalon

De eerste keer dat ik in een echte kapsalon kwam, was voor mijn eerste of mijn plechtige communie, dat weet ik niet meer precies. Ik kreeg een permanentje en moest onder de droogkap die heel heet stond en een van die haarpinnen stak in mijn hoofdhuid. Die pen werd heet en het deed erg pijn. Heel zacht vroeg ik of de kap wat minder heet mocht, maar niemand hoorde mij en een tweede keer vragen, dat dorst ik niet. Ik weet nog dat er een korst kwam waar het verbrand was en dat ik mijn haar helemaal niet mooi vond toen het klaar was. Maar dat zeggen, nee, dat deed ik niet.

Later toen we op de Koediefslaan woonden deed buurvrouw I. op vrijdagavond mijn haar. En weer onder de droogkap en daarna stak ze het op. Dan kwam Ton ook en gingen we kaarten, de mannen tegen de vrouwen. Maar I. en ik wonnen bijna nooit, ondanks dat we stiekeme afspraken hadden gemaakt. Maar gezellig was het altijd.

Hoe ik daar nu op kom? Gisteren was ik met vriendin A. in Schiedam in het prachtige museum aldaar en daar was een oude kapsalon ingericht. Toen kwamen deze herinneringen boven en toen ik de droogkap fotografeerde zag ik pas voor het eerst hoe mooi van vorm die is.

noem de namen

Afgelopen vrijdagavond met schoonzus H. haar dochter herdacht tijdens de viering in onze kerk en we noemden haar naam en dachten aan haar. Daarna was er op het donkere kerkhof een  met fakkels verlicht pad naar het priestergraf waar wij ook weer even stilstonden bij de geliefden die er niet meer waren. Mooi om dit samen te doen, het delen van verdriet en herinnering.

Dat was ook gisteren in de kapel op de begraafplaats waar mijn broer Frank rust. Daar was de bijeenkomst in de middag en werden teksten en het noemen van de namen afgewisseld met muziek. Wij noemden Frank en Mink en voelden weer zo duidelijk het gemis hen niet meer bij ons te hebben. We zetten voor ieder een lichtje op het altaar zodat het thema van de middag ‘ Gedenken in licht’ ook zichtbaar werd. Daarna samen naar het graf van Frank en vervolgens naar ons huis om daar samen te zijn met herinneringen, lekkere hapjes en te voelen hoe belangrijk het is dit alles met elkaar te delen.

spreuk

Voor degenen die niet van de herfst houden de volgende spreuk:

DE BOMEN LATEN HUN BLADEREN VALLEN
ZODAT DE ZON ER BETER DOOR KAN KOMEN.

Ik weet niet van wie deze spreuk is, hij hing bij de sport.

te laat geboren

‘Te laat geboren’ heette dat in de jaren 50/60, als je na 1 oktober geboren was. Het betekende dan dat je een jaar langer op de bewaar- of kleuterschool bleef. Was je voor 1 oktober geboren, dan was je ‘ gunstig geboren’. Dan mocht je na twee jaar kleuterschool naar de eerste klas van de lagere school. Ik heb geen idee of ik er al aan toe was om naar de eerste klas te gaan toen ik nog een jaar langer moest kleuteren. Dingen waren zo ze waren en daar dacht je verder niet over na en regels waren regels.
Nu wordt er naar het kind gekeken in plaats van de geboortedatum. Dat lijkt me heel wat verstandiger. In mijn poëziealbum staat een foto van mijn kleuterklas en de naam juffrouw Schouten en juffrouw Bolleman komen bij me omhoog. Maar welke bij deze juf past, dat weet ik niet meer. (klik op de foto om te vergroten).

jaar erbij

Al moet ik dat wel afwachten. Vandaag 71 jaar geworden. Blij dat ik het heb gehaald, maar toch geen zin om het te vieren dit keer. Dus met Ton naar Parnassia en aan het strand genoten van koffie met lekkers. Natuurlijk wil ik dan ook langs het strand lopen, maar dat is voor Ton niet zo geschikt. Hij dus in de auto lekker naar muziek luisteren en ik naar de wind, de meeuwen en het vallen van de golven. Vanavond samen met de kinderen eten, volgens onze traditie Chinees en altijd dezelfde gerechten. En dan hoop ik dat mijn nieuwe levensjaar me genoeg uitdagingen blijft geven om creatief bezig te zijn. Je zult het wel merken op Fluweelbloem.

goed

Het gaat weer goed in huize Van der Eem, en dus zijn we samen op pad gegaan, naar de film. Een Deense film’ de schuldige’ ( maar dan in het Deens) die zich helemaal afspeelt in een kamer van een alarmcentrale van de politie. Een van de mooiste films die ik de laatste jaren heb gezien. Je ziet een agent, hoort de stemmen van de mensen die de alarmcentrale bellen en je blijft gekluisterd aan het beeld hangen. Top!
Dank voor de tip M.

Gisteren zonder Ton naar de film over Maria Callas, want  daar is hij geen grote fan van. Ik wel. Gelukkig had ik een andere liefhebster die ook wilde en ik heb met kippenvel gezeten: wat een stem. Het verhaal kende ik grotendeels, maar haar te zien en te horen was geweldig. Dus vandaag stond bij mij Maria Callas aan tijdens het bewerken van foto’s. Een van die foto’s is deze. Laat de herfst maar komen met de stem van Callas op de achtergrond.

weer thuis

Nee, ik ben niet op vakantie geweest, maar Ton wel weer terug in het ziekenhuis en het was angstig voor ons, maar hij heeft daar niets van gemerkt. Weer een bloedvergiftiging en nog heftiger dan de vorige keer. Maar dankzij de goede medische hulp en ijzersterke gestel ( hij ziet er zo broos uit maar blijkt toch taai)  is hij er weer snel bovenop. Ik zeg wel eens tegen hem: jouw tweede naam is ‘onkruid’. Hij is nu weer thuis en de komende tijd doen we niets dan bijkomen, ik van de spanning en hij van de medicatie en de warboel in zijn lijf.

Toen ik gisteravond met wat foto’s aan het spelen was zag ik opeens hoe ik me donderdagavond voelde en hoe de volgende dagen:

opgelucht

Vanmorgen is Ton geopereerd aan een oudereherenkwaal en het is prima verlopen. A. en ik waren er daarna en hij had praatjes voor tien en sloeg steeds kwink, had zoveel plezier dat A. vroeg:’ pap, hebben ze je soms lachgas gegeven?’

En als het zo goed  blijft gaan komt hij het weekend al naar huis. En dat is mooi nieuws.

schatje

Deze jonge kauw kwam in wijk aan zee op bezoek en liet zich uitgebreid portretteren.

gelukkig hebben we de foto’s nog

Ja, ik baal nog steeds van mijn fietstassen, maar als vriendin A. haar foto’s opstuurt die ze van mij en ons heeft gemaakt, ben ik weer blij. Fijn als er iemand bij je is die ook foto’s van jou maakt, vaak ben ik degene die foto’s van anderen maakt. De eerste foto is met de reporter die dat stuk over ons in de IJmuiderkrant schreef. Toen was het zonnig en droog. Op de terugweg duidelijk niet, maar daarna was het goed bijkomen met wat lekkers.

« Previous EntriesVerder kijken »