vlinders knippen

Er zijn er niet zoveel meer. Vroeger zag je soms een wolk vlinders, nu ben je blij als je er een paar ziet en meestal zie je er nog maar één tegelijk. En die fladderaar dan op de foto krijgen is soms niet doenlijk. Daarom was het heerlijk ze eens in een kas te kunnen fotograferen waar ze wat langer op hun voedsel bleven zitten.

In vroeger tijden geloofde men dat heksen in de gedaantes van vlinders bij boeren melk en room kwamen stelen. Daaraan herinnert de Engelse naam voor vlinder: butterfly. Maar ook de Duitse naam schmetterling.Schmetten komt van het Tjechische woord smetana en dat betekent: room.

In de Middeleeuwen noemde men in Nederland de vlinder meestal pepelen dat is afgeleid van het Franse woord papillon en het latijnse papilio. Van dat laatse woord werd ook het vaak gebruikte capelle weer afgeleid.

Er is een oude zegswijze die mij totaal onbekend is: vlinders knippen.Het betekent: spijbelen op school. Ik krijg er wel heel nare beelden bij van vlinders met afgeknipet vleugels. Hoe dat knippen uitgelegd kan worden, daar ben ik nog niet achter.

Ton 80

Vandaag vieren, we heel bescheiden, Ton zijn 80e verjaardag. Er waren tijden dat we dachten dat hij het niet zou halen, maar hij is ‘een ouwe taaie’. Hierbij een zeer verkorte impressie van zijn leven als jonge jongen, beginnend tekenaar, getrouwd en met mij in Parijs, als jonge vader, golfer e nals genieter van een spannend boek thuis. Ton in een notendop.

De Berries

Gisteren een heel andere zaterdag dan die ervoor. Nu was het feest want het eerste boek van een nieuwe serie, geschreven door onze Annemarie, werd feestelijk gepresenteerd in Haarlem.
Het is voor meisjes (en jongens) vanaf 8 jaar en hoofdpersoon is Lon, dochter van een bekende profvoetballer en de enige in het gezin die meer van hockey dan van voetbal houdt. Lon beleeft spannende dingen in haar nieuwe woonplaats en dat wordt met veel humor beschreven. In de krant was er al veel aandacht aan geschonken en dat doe ik nu hier ook even.

Het was gezellig druk bij de presentatie en Annemarie had een ex-international hockey Jacky Schoenaker en haar vader Dick, ex-international voetbal,  weten te strikken om bij de presentatie aanwezig te zijn. Er was een quiz over hun carrières, Annemarie interviewde hen en aan Jacky werd het eerste boek overhandigd. Daarna stond er een lange rij van familie, vrienden en bekenden om het boek te laten signeren door Annemarie en de illustratrice van het boek Madeleine van der Raad. Kortom: een feestelijke middag.

Mocht je een(klein)dochter/ nichtje/buurmeisje hebben die van lezen houdt en tussen de 8 en 11 jaar is: het is een aanrader. Ik lees het nu voor de derde keer en weer met veel plezier. Dus eigenlijk is het voor alle leeftijden.

goed nieuws

Komende zaterdag wordt het nieuwe boek van onze Annemarie gepresenteerd bij De Vries boekhandel in Haarlem. Dat is heel goed nieuws en we kijken er naar uit.

bijna niet meer

Een week niets op Fluweelbloem had een reden: we maakten een boottocht over de Nederlandse rivieren. Alleen is die wat anders verlopen dan gehoopt. Ton gleed de eerste middag van een stalen trap een stuk omlaag. Gevolg: gekneusde ribben en wervels. Veel pijn, weinig bewegen, geen stadjes bekijken in het begin. Gelukkig viel er door het raam veel te genieten van het langskomende landschap. Ikzelf zat de hele ochtend boven op dek in weer en wind. En ondanks dat het beperkter was dan vooraf gedacht, hebben we er toch van genoten.
Onze Anne kwam ons in Rotterdam ophalen met haar auto en alles ging goed tot we bij Delft opeens een enorm lawaai hoorden achter ons, of er een bom ontplofte. De auto werd wat opgetild en begon toen te tollen over de snelweg, tegen de vangrail aan, weer spinnen, tegen de vangrail aan, weer spinnen en tenslotte kwamen we tot stilstand met de achterkant tegen de vangrail. Ik dacht echt dat we doodgingen en dacht: kom je van alles te boven en ga je dood op de snelweg. Maar alle drie hadden we meerdere beschermengelen op onze schouders want we zijn levend en wel uit de auto, of wat er van over was, gekomen. De aanrijder is doorgereden, maar allerlei  mensen stopten gelijk, belden de politie, kalmeerden mij want ik was helemaal over mijn toeren. Getuigen wachtten op de politie en waren bezorgd om ons.

Een engel uit Marokko, Leyla, nam Ton en mij mee in haar auto naar een benzinepomp met restaurant waar we vlakbij tot stilstand waren gekomen en zij is bij ons gebleven tot er een taxi kwam om ons naar huis te brengen. Maar eerst kwam de politie vragen stellen, toen de ambulancemedewerkers en die arme Anne stond maar naast haar restant auto met knikkende knieën en pijn in haar lijf alles af te handelen. En in plaats van half elf, kwamen we om half twee thuis, maar godzijdank: we kwamen alle drie weer heelhuids thuis.

En daar zit ik nu weer in mijn kamer wat te schrijven. Lijf doet zeer maar niet te zeer, maar ik denk dat ik er emotioneel langer last van zal hebben. Ik weet het: afleiding zoeken. Maar nu nog even niet. Nu nog even bijkomen in huis.

handwerken

Terwijl Ton voetbal kijkt, kijk ik op mijn computer naar mappen vol foto’s. Wat wil ik bewaren, wat mag weg? Veel van wat ik eerst de moeite waard vond om te bewaren, mag nu weg. Maar niet deze foto’s, althans, voorlopig niet. Het brengt me terug naar de lagere school waar we leerden borduren en breien en waar we eindeloos in de rij stonden om een gevallen steek op te laten halen door de handwerknon of waar ik heerlijk ontspannen rij naar rij naborduurde.

Ook op de kweekschool hadden we ‘nuttige handwerken’ en daar vond ik niet alles leuk, maar het smocken, daar genoot ik van. Ik heb zelfs een baybjurkje later gemaakt met smockwerk erin. In de jaren zeventig heb ik veel aan vrij borduren gedaan, mijn moeder maakte hele schilderijen van kruissteekjes. Maar ik wilde nooit volgens een patroon werken, maar gewoon met draden en lappen aan de gang gaan en maar zien hoe het zich ontwikkelde. En soms heb ik zin om weer iets te borduren of te breien, maar dat vinden mijn handen een minder goed plan. Dus houd ik het, met veel plezier, bij schrijven en fotograferen. Deze foto’s maakte ik vorig jaar in het Schoolmuseum in Ootmarsum.

loesje

Ik kwam een mapje met uitgescheurde kalenderblaadjes tegen met Loesje-spreuken erop. Meteen dacht ik terug aan de vakanties dat ik de kaart moest lezen terwijl Ton reed. Lijsten met namen van de steden en dorpen waar we langs zouden komen op mijn schoot en toch ging het geregeld fout en kwamen we op plekken waar we niet moesten komen. Wegwijzer gemist, te laat gezien en dan snel moeten zeggen: links of rechts en het niet weten en dan maar wat roepen. Fout, fout. Oplopende spanning voorin, rust achterin. Nu hebben we een tomtom maar dat betekent niet dat we niet meer fout rijden. Gelukkig maar, zo komen we nog eens ergens waar we anders nooit geweest zouden zijn.

49 jaar

Vandaag is het 49 jaar geleden dat Ton en ik elkaar ons ‘ja-woord’ gaven. Gisteren hebben we dat samen met de kinderen thuis gevierd met een gezellige maaltijd. Want het is het vieren meer dan waard. Voor degenen die ons 49 jaar geleden nog niet kenden, zo zagen we er op onze trouwdag uit.

bijna 50 jaar samen
het goud is veroud
moet af en toe
opgepoetst worden
om de ander weer
in volle glorie te zien

m’

dag van tegenstelling

Gisteren was een dag van tegenstellingen. In de ochtend en tussen de middag gezellig samen uit geweest met vriendin Jeannette nog voor haar verjaardag. Lunchen in de zon, bijpraten, lekker eten, lachen.
Maar in de avond was het heel anders. Toen namen Ton en ik voorgoed afscheid van mijn vriendin Judith. Zo zie ik haar nog in het dorp, en opeens is ze er niet meer. Nooit meer samen onze verjaardag vieren in oktober met een lunch en eindeloos bijpraten en lachen. Voor mij nog niet te begrijpen, maar voor haar familie helemaal niet. Wat zal zij door velen vreselijk gemist worden. Lieve, gekke, vrolijke, mooie Judith.

wonderen bestaan

Gisteren was een dag die we nooit meer hopen mee te maken. Vroeg in de ochtend kreeg ik een telefoontje dat onze zwager de dag daarvoor niet was teruggekeerd van zijn dagelijkse fietstocht. Hij is dementerend maar fietste iedere dag hetzelfde stuk door de duinen richting Noordwijk en terug en dat ging nog steeds goed. Maar maandag kwam hij niet terug. Voor het donker en in het donker is de politie met alle macht aan het zoeken gegaan en dinsdag werd via social media oproepen geplaatst naar hem uit te kijken. Dat hebben heel veel mensen gedaan. Ik was bij mijn schoonzusje en zag de politie geregeld langskomen om nog meer vragen te stellen, te zeggen wat ze hadden gedaan en nog gingen doen, maar geen verlossend telefoontje. Wel van vele belangstellenden en dat deed mijn schoonzus goed.
Nadat hij 24 uur was vermist dachten we niet dat hij nog in leven zou zijn. Geen eten en drinken bij zich, overnachten in de buitenlucht, misschien gevallen. Er ging zoveel door ons heen, maar toch bleef er een sprankje hoop. En dat was niet voor niks want na 26 uur kwam het telefoontje van de politie uit Leiden: we hebben hem in redelijke conditie gevonden en brengen hem naar huis. Weer als ik aan dat moment denk, schiet ik vol.
En wat een vreugde voor mijn schoonzus en haar zoon om hem weer in de armen te sluiten. En wij deden daar graag aan mee.

Wonderen bestaan dus.

« Previous EntriesVerder kijken »