nieuw boek Annemarie

Het is zover! Het laatste boek van Annemarie ligt vanaf vandaag in de boekwinkel of is via de boekwinkel te bestellen. En heb je het gekocht van je kleinkinderen en hebben ze ervan genoten, zeg dan maar dat er nog een tweede deel komt. Dat heeft Annemarie net bij de uitgever ingeleverd.

Wederom toont een trotse moeder de foto’s.

theekopjes

Vorige maand bij het schrijfcafé maakten we met een gebruikt theezakje twee afdrukken op een kaart. Toen die droog waren tekenden we er twee gezichten in en daarna bedachten we een gesprek tussen de twee figuren. Bij mij kwam het volgende op:

‘Hé, blijf van me af, weg met die hand.’
‘Rustig wijfie, ik bedoel er niks mee. Ik zag alleen een vies beestje op je trui en dacht: die haal ik er even voor je af’.
‘Ja ja, deze smoes heb ik vaker gehoord, maar ik heb jouw hand niet nodig, ik red mezelf wel’.
‘Nou, mag je tegenwoordig niet eens meer een vrouwtje helpen? Het wordt er voor ons mannen niet leuker op.’
‘Nou, het was voor ons vrouwen allang niet leuk meer, maar dat is nu voorbij. Dus wen er maar aan.’
‘Ik denk dat ik maar naar mijn vrienden ga. Bij hen mag ik wel een arm om de schouders slaan zonder dat ik kwaad wordt aangekeken.’

kussentjes

Ondanks dat er de laatste tijd veel verdriet is binnen ons gezin, zijn er ook mooie momenten, zeker voor mij. En dat komt mede door de lieve mensen om mij heen. Vorige week heb ik samen met vriendin J. allerlei lapjes van overhemden van Ton zitten knippen en nu heeft zij er deze zondag drie kussentjes van gemaakt. Een voor mij en de andere twee voor M. en A. Wat is dit super lief. Ik heb ze op de foto gezet naast het petje van Ton en zijn foto. Die met de rode dwarsstreep houd ik.

En dan werd ik dit weekend ook nog verwend door mijn vriendin C. in Vught. En tot slot nog na afloop eten bij A. en R. Ik voel me een gezegend mens met al die lieve mensen om mij heen. Nu even bij gaan komen.

Schiedam

Afgelopen donderdag ging ik met vriendin N. naar Schiedam naar het Gemeentemuseum, een van mijn favoriete musea. Omdat het zo druk was in de trein zagen we elkaar pas in Schiedam. We hebben genoten van de twee tentoonstellingen die we wilden bekijken. Allereerst genoten we van het werk van Else Alfelt. Zo bijzonder was de meditatiezaal met haar werk. Stil voor een grote wand doeken van haar even mediteren of voor een enkel schilderij. Tijdens de lunch daarna hebben we zitten tekenen en schrijven naar aanleiding van haar werk. Daarna vol bewondering rondgelopen door de tentoonstelling van het werk van Airich’ Afroturistic Visions’. wat ene heerlijke dag was dit. Terug konden we wel bij elkaar in de trein zitten en nagenieten. Wat een cadeau weer deze dag.

druppels

Gelukkig is het nu weer droog maar een uur geleden kletterde de regen weer tegen de ruiten. Ik zoek nog een foto die ik van de week maakte van het afgeplakte raam met de condensdruppels. Hierin zie je een silhouet van de winkelstraat. De volgende is geheel abstract. Ik zocht ook naar een regengedicht en vond er een van J.H. Leopold dat ‘Regen’ heet en daar neem ik de tweede strofe uit:

En hier nog aan het vensterglas
aan de bedroefde ruiten
beeft in wat nu buiten
van winderigs in opstand was
een druppel van den regen,
kleeft aangedrukt ertegen,
rilt in het kille licht…

beslagen raam

Ik liep van de week langs een lege winkel waarvan de ramen met plastic waren afgeplakt. Binnen werd duidelijk niet meer gestookt want het plastic zat vol vochtdruppels. Dat moest natuurlijk even op de foto. Thuisgekomen bekeek ik de foto’s en bedacht dat ik me op dit moment eigenlijk ook wel zo voel. Daar kun je treurig om zijn maar ook gebruik van maken, dus op de computer even met de foto’s gaan spelen en dan word ik vanzelf weer wat opgewekter. Misschien komt het ook vanwege pasen en dat ik dacht: niks geen verrijzenis van Ton, niks geen jubelfeest maar leegte in huis. De werkelijkheid begint steeds meer binnen te komen. Nu maar hopen op meer zonnige dagen dat ik weer op de fiets langs de bollenvelden kan rijden. word ik altijd weer blij van. Onderstaande foto is een negatief van de raamfoto.

concert

Ik luister al jaren, vooral in de adventstijd, naar de Matthäus Passion maar had het werk nog nooit in het echt gehoord. Uren zitten in een koude kerk op een stoel die mijn rug geen goed deed weerhielden mij ervan. Maar nu werd ik door dochter en schoonzoon uitgenodigd voor een uitvoering in het concertgebouw in Haarlem en daar zei ik volmondig’ ja’ op. En we hebben genoten en die drie uur duurde voor mijn gevoel veel korter. Na afloop besloten we er een traditie van te maken. Werd ik ook nog uitgenodigd mee te eten, dus een heerlijke zondag.
Vandaag allerlei klusjes in huis gedaan en dat was wat teveel voor mijn rug dus nu op de bank met een boek en een kop koffie. Straks wel kijken naar ‘kopen zonder kijken’ maar verder geen tv maar mijn hele dikke boek uitlezen. Wat een geluk toch dat ik van lezen houd en dat ik er de tijd voor heb. Morgen gaan we een steen uitzoeken voor het graf. Ik weet precies wat Ton (en ik ook) wilde maar of er zo een is, dat is afwachten want het zijn allemaal unieke stukken rots. We zullen het zien. Nu de computer afsluiten en op naar de bank.

zondag

Vandaag is het 101 jaar geleden dat mijn moeder werd geboren en gisteren kwam ik opeens een foto van haar tegen in haar keuken waar ze de hele dag zat de laatste jaren van haar leven.

Maar er was meer vandaag. Vanochtend op de fiets naar Zandvoort om koffie te drinken bij een vriendin van onze oudste en van wie de moeder weer een vriendin van mij was geworden. Dat was een fijne ochtend. Maar het bleef fijn want daarna ging ik met mijn schoonzus lunchen en gingen we samen naar een concert met tangomuziek in de oude kerk in Heemstede. Voorwaar een bijzondere zondag dus.
Nu weer thuis, pantoffels aan en zo ‘de grote verhuizing’ kijken met een glaasje wijn en een bakje chips. Mooie afsluiting van de week dus.

Kijken

‘Denken is interessanter dan weten,

maar minder interessant dan kijken’.

Goethe

Denken is aktief bezig zijn in je geest, dat hoeft bij weten niet meer. Maar als je goed kijkt dan opent zich steeds weer iets wat je tot denken en verwonderen aanzet en je geest verrijkt. Dat gebeurde mij vanmorgen. Het was droog en er was een heerlijke frisse wind toen ik mijn wandeling langs zee begon op een door mensen verlaten strand. Ik begon tegen de wind in met mijn fototoestel in de starthouding .  Die oprollende en dan vallende golven vervelen nooit. Weinig schelpen op mijn pad dus ik kon mijn blik naar zee blijven wenden. De strekdammen in zee waren bijna helemaal onder water maar er was nog genoeg om op de foto vast te leggen. Na een tijd op het harde zand gelopen te hebben draaide ik me om en met de wind in de rug ging ik terug, nu dicht bij het duin. Daar lagen allerlei aanspoelsels, mooi omwaaid met zacht zand zodat er allerlei nieuwe vormen waren ontstaan. Dan wordt een oude veer, een brokje veen, een plastic bakje, een ballon, gedroogd wier of  een stuk plastic interessant genoeg voor een foto. Dat schoot dus niet op maar ik had tijd zat. Telkens bukte ik weer als ik iets boeiends zag. Ik denk dat ik wel 100 foto’s heb gemaakt ( ik tel het even na en het zijn er 120). Op de weg terug genoot ik bij het vooruitzicht de foto’s vergroot te zien op mijn i-pad. En later thuis komt de selectie en mogelijke bewerking. Ook een fijn vooruitzicht.
Gisteren vond ik een mooi steentje en nam dat mee om naar Ton te brengen.
Vanmiddag is het al de hele tijd aan het regenen dus blijven we binnen. Vanavond gaan we uit eten bij het restaurant hier vlakbij en dan breekt morgen alweer de laatste dag hier aan.  Hopelijk is het dan weer droog en loop ik een laatste keer ‘mijn rondje’. Als ik thuis ben laat ik wat foto’s zien van mijn verwonderrondje.

thuis

Momenteel ben ik het liefst thuis maar ik ga er wel elke dag even op uit. Gisteren was ik bij Ton en zag dat de koppen van alle tulpen weg waren, er lagen alleen nog stelen verspreid door de andere bloemen heen. Eerst dacht ik aan vernieling en werd ik kwaad maar een langslopende mevrouw zei dat het hoogst waarschijnlijk hertjes waren geweest want die lopen geregeld eten te zoeken bij de bloemen en planten op de graven. Dus heb ik de stelen verzameld en weggegooid. Omdat mijn lijf momenteel toch minder kan dan ik zou willen ga ik niet meer helemaal lopend naar Ton, hoe fijn ik het ook vind zo door het bos te lopen. Maar dat komt wel weer. Gelukkig begin ik weer een beetje creatief te worden thuis. Ik heb het boekselen weer opgepakt en dat is een fijne afleiding. Klik op de afbeelding om het vergroot te zien.

Verder kijken »