Even anders

omdat mijn computer het heeft opgegeven kan ik nu alleen via de i-pad tekst plaatsen. Dus geen foto’s van Naturalis of museum LAM in Lisse. Omdat ik dit jaar mijn verjaardag niet echt wil vieren, ging ik als alternatief met Ton naar het nieuwe museum LAM in Lisse, naast de Keukenhof. Ik heb er genoten van het gebouw, de expositie en de leuke uitleg van de jonge medewerkers. Daarna een kleine lunch en verder een lekkere tutdag. Zo ook vandaag. Wel op fotopad voor opdracht van de club en nu bijna klaar voor de ontvangst van de kinderen. Ik mis de computer wel hoor. Kan niet bij mijn teksten, foto’s niet bewerken en versturen. Maar hopelijk komt er snel een oplossing. Maar gelukkig heb ik de i-pad nog wel.

labyrint

Gisteren liep ik het labyrint en ik voelde duidelijk op de heenweg het vrije van de buitenkant en het beschermende aan de binnenkant. Beide waren goed maar ik wilde nu het liefst aan de buitenkant zijn en een ruim gevoel in me krijgen.
In het midden was de rust. Ik voelde de energie van de zee en de wind bij me binnenkomen omdat ik me er voor openzette.
De terugweg was anders, zoals dat meestal is. Het woord ‘gesterkt’ kwam in me naar boven. Mooi woord al klinkt het niet zo mooi als fluweel, maar de kracht van het sterk zijn zit erin.
Ik zag mijn weg voor me en volgde de uitgezette route zonder me druk te maken over links of rechts, gewoon alleen de weg volgen.
Soms smal, soms breed genoeg voor twee, maar we lopen ieder onze eigen weg zonder samen te gaan. Dat geeft een rustig gevoel. Je eigen tempo, stoppen wanneer je zelf wilt en het weten dat je altijd goed uitkomt.
Het heeft me geen diepe inzichten gebracht maar wel een heerlijk gevoel.

trotse moeder

Vanmorgen liep ik in ons dorp langs de boekwinkel en toen zwol mijn moederhart op van trots. Onze Anne in de etalage ( althans haar foto) met haar boeken en de aankondiging voor een ontmoeting in de kinderboekenweek. Gaan we zeker even om de hoek kijken. Klik op de foto om te vergroten.

DWRkamp

Vanochtend vanwege de regen en een lege agenda weer eens door mijn fotomappen dwalen op zoek naar iets opvallends of naar wat er weg kan. Want wat ik jaren geleden een goede foto vond, vind ik nu het bewaren vaak niet meer waard. Dat geldt niet voor foto’s die deel uitmaken van mijn levensgeschiedenis. Zo zag ik net een aantal foto’s die gemaakt zijn rond 1963 toen ik nog heel veel zwom, waterpolo speelde en er op uittrok met de leden van zwemclub DWR ( de waterratten).

In de zomer gingen we op kamp en dan werd de bagage door meerdere ouders met auto’s weggebracht. Ook mijn vader reed dan mee en mijn moeder ging ook vaak mee. Ik heb er alleen maar leuke herinneringen aan al zijn de meeste herinneringen verdwenen in de mist van de tijd. Maar het gevoel kan ik zo nog oproepen. Zomers met mooi weer en zomers met alleen maar regen. Gelukkig waren er stapels strips en boeken mee en spelletjes, dus vermaken deden we ons altijd wel. En dat doe ik nog steeds, regen of niet. ( op de eerste foto staat vooraan mijn vader, mijn broer Leon is de jongen in het donkere jasje en de laatste foto, tja, ik dus).

zonnige zaterdag

Vandaag maakte het mooie weer en een lege agenda de keus makkelijk: fietsen! Dit keer eens een iets andere route dan normaal en nu heen via de Elswoutlaan (mooie herinneringen) en de Zeeweg (nog oudere herinneringen) naar Bloemendaal aan Zee.
Vroeger heb ik heel veel langs de Zeeweg gefietst naar het strand en dan zag ik (en iedereen die goed keek) de ‘zilverbomen’. Geen idee hoe die heetten en ik hoefde het toen ook niet te weten, ik had andere prioriteiten in die tijd.
Sinds de opleiding tot natuurgids weet ik dat het abelen zijn en dat die witte, viltige onderkant bedoeld is om de zon te weren. Deze bomen die populieren zijn en tot de familie van de wilgen behoren kunnen goed tegen zout op hun huid en doen het daarom hier zo goed. Wij leerden de stam te herkennen aan de ruitvormen: de wybertjes. Helaas zegt dat de kinderen van nu niets meer dus de wybertjesboom moet nu een andere naam krijgen voor de kinderen.
De boom doet al eeuwen iets wat sommige mensen in de 20e eeuw ook gingen doen: LAT. Living apart together: mannenbomen en vrouwenbomen apart en zaad van de mannen naar de vrouwen die het nageslacht in hun huis houden tot ze kunnen uitzweven.

Het fijne van alleen fietsen is dat je kunt stoppen waar en wanneer je maar wilt, dus de abelen op de foto gezet en het pad langs de Zeeweg, uit sentiment.

Dan beloon ik mezelf altijd met een kop koffie en een stukje lopen langs het strand. Opeens zag ik mijn schaduw in zee en dat moest natuurlijk ook even vastgelegd worden.

Terug door de duinen en dat is altijd een genoegen daar doorheen te fietsen. Wat bof ik toch dat ik in zo’n mooie omgeving woon, nog lekker kan fietsen en daarmee helemaal blij ben en tevreden.

tekening

In Katwijk nam ik af en toe wat van het strand mee naar ons huisje en maakte er een tekening van. Niet echt natekenen, maar meer me erdoor laten inspireren en dan mijn pen maar zijn gang laten gaan en zien wat er uitkwam. Zo ontstond ook deze tekening die me aan een soort rotstekening doet denken en waarin ik later een vogel ontdekte toen ik de tekening draaide. Dat is het leuke van geen vooropgezet plan hebben, maar de lijnen laten ontstaan door je pen in beweging te houden. Net zoals ik dat vaak doe met schrijven.

Tonden theatertoer

Hou kan een gehucht groots zijn? Door het om de twee jaar organiseren van een theatertoer met iedere keer bijzondere artiesten op bijzondere lokaties en dat alles georganiseerd door een aantal vrijwilligers uit het gehucht Tonden.

Tonden ligt in de buurt van Brummen en Zutphen en ik heb het geluk dat ik al drie keer voor mijn verjaardag op dit feest getrakteerd wordt door M. en K. uit Brummen die mij tegelijkterijd ook een slaapplaats aanbieden en een heerlijk maal.

Dit keer was het schitterend weer en overal vandaag kwamen de bezoekers op de fiets, dat is een vereiste. Iedere groep bestaat uit zo’n dertig personen en een begeleider die precies de weg naar de vier verschillende lokaties weet.
We starten altijd met koffie en gebak en dit keer een gedicht van de dorpsdichter uit Brummen. Dan gaan vier groepen op de fiets over kleine weggetjes, zandpaden naar een lokatie waar de bewoners hun huis en erf openstellen voor een voorstelling van zo’n drie kwartier. Dan begint de wisseling van lokaties en na twee keer is er een geweldige lunch, dit keer in de buitenlucht voor de voormalige school met de bijbel.

Onze groep begon op een boerenerf met een toneelstuk van Skakespeare: MacBeth, gespeeld door de toeschouwers en in drie kwartier kenden we allemaal het verhaal dat voor ons werd uitgebeeld.

Daarna hadden we een geweldige voorstelling van de King Sisters, houd die in de gaten. Zij wonnen dit jaar het Fringe Festifal en zijn echt een aanrader.

Toen terug naar de school voor een meer dan voortreffelijke lunch, heerlijk in de zon.

Daarna fietsten wij naar de voorstelling van de Vlaming Senne Guss die dit jaar finalist was op het Leids Cabaret festifal. Heel anders weer en heel apart weer genieten.

Als laatste fietsen wij naar de lokatie was Hassan el Rahaui optrad met weer een totaal andere voorstelling waarmee finalist werd in het Camarettenfestifal in 2018.

Daarna kwamen uit allerlei richtingen de fietsers weer naar de school voor een glas bubbels, nog een gedicht en de napraat.

Moe en zeer voldaan fietsten wij weer terug naar Brummen waar wij onze eigen nazit hadden. Een heerlijke zondag werd ook hier afgesloten met een lekkere maaltijd en een heerlijk glas.

En nu ben ik weer thuis, wacht de strijk, pruttelt het draadjesvlees en is het ook fijn hier weer thuis te zijn.

duintjes

Het is bijzonder te zien hoe nieuwe duintjes worden gevormd. Daar is niet veel voor nodig: wind, zand en een klein obstakel waar het zand achter kan schuilen. Dat zag ik op het strand vorige week en dus een foto van gemaakt. Tijdens de regendag ben ik gaan tekenen met dat beeld in mijn hoofd.

zeezin

klik erop om te vergroten

proficiat

‘Proficiat’ maakt iets feestelijks nog feestelijker. Het is meer dan ‘gefeliciteerd’ of ‘ van harte’. Het heeft iets groots, iets ouderwets, maar ik zie er ook zachte kleuren bij, kanten jurken, iets extra feestelijks.

Het is een woord dat me een zomers gevoel geeft, warm en voor een zeer bijzondere gelegenheid. Het geeft dat extra wat ‘van harte’ of ‘gefeliciteerd’ niet heeft, al is het mogelijk even gemeend. Ik wens dat het woord levensvatbaar blijft want dat nostalgische gevoel erbij, daar geniet ik van.

Waarom ik daar vandaag op deze heerlijke zonnige dag over schrijf? Omdat vandaag een zeer goede bekende haar 80e verjaardag vierde en wij daarbij mochten zijn. Op een feestelijk versierde boot gingen wij de wateren in en rond Haarlem af, onderwijl genietend van goed gezelschap, lekkere wijn en hapjes. En als je dochter en schoonzoon dan aan de kant staan te zwaaien als we langs hun huis varen, dan wordt het een nog mooiere dag die ik afsluit met deze zelfgemaakte P die ook staat voor plezier en de eerste letter van de jarige P.

Verder kijken »