zo kan het ook

Heel vaak zie je op muren en elektrahuisjes allerlei plaksels of graffiti. Maar wil je dat als stad of dorp niet, dan kan je daar zelf wat aan doen. Zo doen ze dat in Leeuwarden.

even niet

Even een paar dagen geen berichten op Fluweelbloem maar dat komt omdat Ton weer niet goed was en nog steeds niet is. Gisteren kon ik gelukkig met mijn vriendinnen naar Laren naar het Singer voor een mooie tentoonstelling en om weer eens bij te praten. De dochters kwamen ‘papazitten’. En hoe ik het voor elkaar krijg weet ik niet, maar als ik met E. in de auto naar Doorn rijd, komen we altijd in Barneveld terecht (afslag gemist en dan moet je door tot Barneveld), maar nu kreeg het het zelfs voor elkaar op de terugweg uit Laren. In plaats van de tweede oprit naar de snelweg nam ik de eerste. Ik had nog niets in de gaten want we kletsten teveel tot E. zei:’ we rijden richting Hengelo’. En toen bleek na heel lang rijden de eerste afslag wederom Barneveld te zijn. Gelukkig had ik getankt en werd er goed op Ton gelet, dus ik kon er nog om lachen.

Vandaag geniet ik binnen van de zon buiten en ga lekker aan tafel wat rommelen. Zondag, rustdag.

onderweg

Als je op pad gaat zie je nog eens wat, mits je af en toe stil staat bij het onverwachte. Zo zag ik bij het wachten opeens een mooi stuk oude muur. Gelukkig had ik mijn camera bij me.
En tijdens een wandeling door een park zag ik de herfst als het ware tussen coulissen. Maar de grote verrassing was een libelle op een boomstam die lekker lang bleef zitten in de zon zodat we hem goed op de foto konden zetten. Toen ik de foto op de computer omdraaide zag ik opeens een klein monster. Klik vooral op de laatste foto om dat koppie goed te kunnen bekijken.

herfstweekend

Afgelopen weekend zijn we met de kinderen en hun partners naar een verbouwde schaapskooi geweest, net buiten Doorn. Het weerbericht vooraf viel niet mee, maar we hebben genoeg droge uren gehad om buiten van de prachtige natuur in herfsttinten te genieten. Maar ook van elkaar en van lekker eten en drinken, van een bezoek aan huize Doorn en het arboretum. En dat alles vanwege het feit dat Ton dit jaar 80 werd en ook ik een jaartje ouder mocht worden. Het waren dagen om te koesteren en gelukkig helpen de vele foto’s aan het vasthouden van al die heerlijke momenten.

wolken

Met Nel al weer weken bezig met ons ‘wolkenproject’. Daar laat ik niets van zien of lezen voordat wij dat met elkaar hebben gedeeld, maar deze tekst komt er niet in en kan dus mooi hier gedeeld worden. Net als de zonsondergang op Katwijk van afgelopen september.

Wolken drijven mijn leven binnen.
Niet meer om regen en storm te brengen,
maar om kleur te geven aan mijn lucht van de zonsondergang.

Tagore (1861-1941)

Ik weet niet wanneer hij dit heeft geschreven, maar mij doet het denken aan iemand op leeftijd die geniet van zijn laatste stuk leven waarin het rustig is, de zon niet meer verblindt en je kunt genieten van de schijnbaar alledaagse dingen, zoals een zonsondergang. Ik kan me goed verplaatsen in dat gevoel. Het lijkt een tegenstelling: wolken die kleur geven aan de zonsondergang. Vaak versluieren zij juist de ondergaande zon, hangen er te breed voor, maar het donker van de wolken kan ook het rood van de zonsondergang dramatisch mooi maken.

nachtvlinder

Als je net als Marleen en ik af en toe even gas terug neemt dan is het heerlijk om thuis zo maar wat te gaan tekenen. Vooraf geen plan maken en dan kan het nooit tegenvallen en het levert geregeld iets verrassends op. Soms kleur ik ze dan op papier in, maar soms ook later op de computer. En aangezien ik nu een nieuwe snelle en weer topwerkende computer heb dankzij mijn schoonzoon R., heb ik deze op de computer ingekleurd. In zwart-wit zag ik er een verlegen persoon in, ingekleurd een nachtvlinder.

oude meester vernieuwd

Afgelopen zaterdag had ik in Aalsmeer een fotoworkshop met als thema: ‘maak een eigen oude meester’. Na een inleiding over het principe van bloemstukken uit vroegere eeuwen mochten we zelf een stuk samenstellen en op de foto zetten. Gelukkig liep er een fotograaf en kunstschilder rond om af en toe wat advies te geven. We werkten in groepjes van twee en B. en ik waren tevreden over ons boeket. Ik heb het zo op de foto gezet.

Na de nabespreking gingen we aan het eind van de middag naar huis. Gelukkig reed ik mee want ik werd onwel en mijn vriendinnen brachten me thuis en in bed. Daar bleef ik tot maandagochtend, naar de dokter, pillen tegen misselijkheid en nu ben ik al weer drie uur op. Gaat dus de goede kant op. Ik heb het vaker gehad (aanval van Meuniere) en weet dat het vier, vijf dagen duurt voor ik weer ‘gewoon’ ben. Nog even dus en  als het over is ben je het ook zo weer vergeten.

Even anders

omdat mijn computer het heeft opgegeven kan ik nu alleen via de i-pad tekst plaatsen. Dus geen foto’s van Naturalis of museum LAM in Lisse. Omdat ik dit jaar mijn verjaardag niet echt wil vieren, ging ik als alternatief met Ton naar het nieuwe museum LAM in Lisse, naast de Keukenhof. Ik heb er genoten van het gebouw, de expositie en de leuke uitleg van de jonge medewerkers. Daarna een kleine lunch en verder een lekkere tutdag. Zo ook vandaag. Wel op fotopad voor opdracht van de club en nu bijna klaar voor de ontvangst van de kinderen. Ik mis de computer wel hoor. Kan niet bij mijn teksten, foto’s niet bewerken en versturen. Maar hopelijk komt er snel een oplossing. Maar gelukkig heb ik de i-pad nog wel.

labyrint

Gisteren liep ik het labyrint en ik voelde duidelijk op de heenweg het vrije van de buitenkant en het beschermende aan de binnenkant. Beide waren goed maar ik wilde nu het liefst aan de buitenkant zijn en een ruim gevoel in me krijgen.
In het midden was de rust. Ik voelde de energie van de zee en de wind bij me binnenkomen omdat ik me er voor openzette.
De terugweg was anders, zoals dat meestal is. Het woord ‘gesterkt’ kwam in me naar boven. Mooi woord al klinkt het niet zo mooi als fluweel, maar de kracht van het sterk zijn zit erin.
Ik zag mijn weg voor me en volgde de uitgezette route zonder me druk te maken over links of rechts, gewoon alleen de weg volgen.
Soms smal, soms breed genoeg voor twee, maar we lopen ieder onze eigen weg zonder samen te gaan. Dat geeft een rustig gevoel. Je eigen tempo, stoppen wanneer je zelf wilt en het weten dat je altijd goed uitkomt.
Het heeft me geen diepe inzichten gebracht maar wel een heerlijk gevoel.

trotse moeder

Vanmorgen liep ik in ons dorp langs de boekwinkel en toen zwol mijn moederhart op van trots. Onze Anne in de etalage ( althans haar foto) met haar boeken en de aankondiging voor een ontmoeting in de kinderboekenweek. Gaan we zeker even om de hoek kijken. Klik op de foto om te vergroten.

Verder kijken »