te laat geboren

‘Te laat geboren’ heette dat in de jaren 50/60, als je na 1 oktober geboren was. Het betekende dan dat je een jaar langer op de bewaar- of kleuterschool bleef. Was je voor 1 oktober geboren, dan was je ‘ gunstig geboren’. Dan mocht je na twee jaar kleuterschool naar de eerste klas van de lagere school. Ik heb geen idee of ik er al aan toe was om naar de eerste klas te gaan toen ik nog een jaar langer moest kleuteren. Dingen waren zo ze waren en daar dacht je verder niet over na en regels waren regels.
Nu wordt er naar het kind gekeken in plaats van de geboortedatum. Dat lijkt me heel wat verstandiger. In mijn poëziealbum staat een foto van mijn kleuterklas en de naam juffrouw Schouten en juffrouw Bolleman komen bij me omhoog. Maar welke bij deze juf past, dat weet ik niet meer. (klik op de foto om te vergroten).

jaar erbij

Al moet ik dat wel afwachten. Vandaag 71 jaar geworden. Blij dat ik het heb gehaald, maar toch geen zin om het te vieren dit keer. Dus met Ton naar Parnassia en aan het strand genoten van koffie met lekkers. Natuurlijk wil ik dan ook langs het strand lopen, maar dat is voor Ton niet zo geschikt. Hij dus in de auto lekker naar muziek luisteren en ik naar de wind, de meeuwen en het vallen van de golven. Vanavond samen met de kinderen eten, volgens onze traditie Chinees en altijd dezelfde gerechten. En dan hoop ik dat mijn nieuwe levensjaar me genoeg uitdagingen blijft geven om creatief bezig te zijn. Je zult het wel merken op Fluweelbloem.

goed

Het gaat weer goed in huize Van der Eem, en dus zijn we samen op pad gegaan, naar de film. Een Deense film’ de schuldige’ ( maar dan in het Deens) die zich helemaal afspeelt in een kamer van een alarmcentrale van de politie. Een van de mooiste films die ik de laatste jaren heb gezien. Je ziet een agent, hoort de stemmen van de mensen die de alarmcentrale bellen en je blijft gekluisterd aan het beeld hangen. Top!
Dank voor de tip M.

Gisteren zonder Ton naar de film over Maria Callas, want  daar is hij geen grote fan van. Ik wel. Gelukkig had ik een andere liefhebster die ook wilde en ik heb met kippenvel gezeten: wat een stem. Het verhaal kende ik grotendeels, maar haar te zien en te horen was geweldig. Dus vandaag stond bij mij Maria Callas aan tijdens het bewerken van foto’s. Een van die foto’s is deze. Laat de herfst maar komen met de stem van Callas op de achtergrond.

weer thuis

Nee, ik ben niet op vakantie geweest, maar Ton wel weer terug in het ziekenhuis en het was angstig voor ons, maar hij heeft daar niets van gemerkt. Weer een bloedvergiftiging en nog heftiger dan de vorige keer. Maar dankzij de goede medische hulp en ijzersterke gestel ( hij ziet er zo broos uit maar blijkt toch taai)  is hij er weer snel bovenop. Ik zeg wel eens tegen hem: jouw tweede naam is ‘onkruid’. Hij is nu weer thuis en de komende tijd doen we niets dan bijkomen, ik van de spanning en hij van de medicatie en de warboel in zijn lijf.

Toen ik gisteravond met wat foto’s aan het spelen was zag ik opeens hoe ik me donderdagavond voelde en hoe de volgende dagen:

opgelucht

Vanmorgen is Ton geopereerd aan een oudereherenkwaal en het is prima verlopen. A. en ik waren er daarna en hij had praatjes voor tien en sloeg steeds kwink, had zoveel plezier dat A. vroeg:’ pap, hebben ze je soms lachgas gegeven?’

En als het zo goed  blijft gaan komt hij het weekend al naar huis. En dat is mooi nieuws.

schatje

Deze jonge kauw kwam in wijk aan zee op bezoek en liet zich uitgebreid portretteren.

gelukkig hebben we de foto’s nog

Ja, ik baal nog steeds van mijn fietstassen, maar als vriendin A. haar foto’s opstuurt die ze van mij en ons heeft gemaakt, ben ik weer blij. Fijn als er iemand bij je is die ook foto’s van jou maakt, vaak ben ik degene die foto’s van anderen maakt. De eerste foto is met de reporter die dat stuk over ons in de IJmuiderkrant schreef. Toen was het zonnig en droog. Op de terugweg duidelijk niet, maar daarna was het goed bijkomen met wat lekkers.

terug

Ik ben weer terug van een midweek aan het strand van Wijk aan Zee. Vroeger kon ik me niet indenken dat mensen, direct onder de rook van de Hoogovens, gingen kamperen of naar het strand gingen. Nu heb ik het zelf gedaan en het leverde mooie foto’s op, ook omdat ik ervan houd fabrieken te fotograferen.

De week begon wat weer betreft prima, maar dat sloeg al snel om en we zijn een paar keer echt tot op de huid nat geregend. Weervoorspellingen blijken nog steeds niet geheel betrouwbaar. Net als mensen. De ochtend van vertrek liep ik naar mijn fiets om mijn rugtas in mijn fietstassen te doen. Ik stond voor mijn fiets en zei tegen A.:’ ik zie iets vreemds aan mijn fiets’. En toen realiseerde ik me dat iemand mijn zo geliefde fietstassen had gestolen. Ik kon het niet geloven.

Maar toen moest ik nog wel naar huis fietsen met zo’n zware rugzak in de inmiddels hard vallende regen. Maar gelukkig had A. een losse snelbinder en kon de tas toch achterop. Maar wat een afknapper na zo’n heerlijke week. Tot aan de pont reden we in de gietregen maar daarna werd het droog en toen we in Bloemendaal aan de warme chocomel met taart gingen klaarde ook mijn aangeslagen humeur op en kon ik weer lachen. Zo kwam ik toch redelijk goed gemutst weer thuis. Nu nagenieten met de foto’s en de fijne herinneringen.

Uitwijk

Afgelopen maandag was het stralend weer toen vriendin A. en ik op de fiets richting Wijk aan Zee gingen naar een strandhuisje aldaar. Eerste stop voor koffie al in Bloemendaal, tweede stop voor lunch in het strandrestaurant naast ons huisje. Snel installeren en dan genieten van het uitzicht. En foto’s maken later op de avond van de zonsondergang . Dat moet je niet uitstellen want of het er morgen ook zo is…. Dat was het niet, dus goed dat we het hadden gedaan. Volgende dag, zon  liet zich nog niet zien, op naar Een Zee van Staal, hier om de hoek. Had ik al eens op de foto vastgelegd, maar nu ging ik voor wat experimenten met mijn camera.

Daarna weer naar ons huisje, rusten, lopen langs zee, wijntje drinken en nog een, dineren bij de buren, foto’s bekijken, schrijven en kletsen, ach ja, nog een wijntje.

En toen ik vanmorgen wakker werd was het of ik in de caravan lag: regen klettert op het dak. En nu, uren later, klettert het nog steeds. Maar de grootste schrik was vanmorgen dat mijn telefoon kwijt was. Hele huisje nagekeken, al mijn tassen, broekzakken, laatjes  enz. En opbellen naar mijn telefoon hielp ook niet, niets te horen. Dus terug naa r restaurant, naar fiets enz. Moedeloos loop ik terug, maar daar staat A. te zwaaien met wat zwarts in de hand. Zat hij in haar tas en die lag in de kast dus signaal was niet te horen.

Je merkt het, we vervelen ons, ondanks de regen, niet.

schoolmuseum

Toen wij onlangs in Ootmarsum waren, zijn we ook naar het Schoolmuseum geweest en dat was een feest der herkenning. Wat mij trof was de bank met daaraan een schooltas, dezelfde tas had ik ook gekregen, maar dan in het rood. Opeens zag ik die weer voor me en hoe trots ik erop was. Ik herkende ook het inktpotje dat in de bank zat en waar de juf af en toe nieuwe inkt in deed vanuit een grote fles. We hadden allemaal een thuis gemaakte inktlap, mijn moeder maakte hele aparte.

En er was vloeipapier, in mijn gedachten groen van kleur. En aan onze kroontjespennen kleefden soms stukjes vloeipapier en dat werd een propje onderin die inktpot. Leuk om eruit te halen. Maar ook een bron van vlekken.

(Ik las net dat vloeipapier per ongeluk is ontstaan toen een papierfabrikant vergat lijm toe te voegen in een partij papierdeeg).

Nu denk ik ook opeens aan de dokter die een half ronde rol had waarop aan de onderkant vloeipapier zat en de bovenkant van glimmend hout was. Hij rolde het papier over zijn met vulpen geschreven recepten en dat gaf dan zo mooi een beetje af op het papier. Werd dat te erg, dan kwam er een schoon stukje papier omheen.

En ik zag de schoolbel die in mijn tijd nog zo belangrijk was. Hij werd geluid vlak voor de school begon en iedereen nog op de speelplaats speelde. Bij het geluid van de klok gingen iedere klas in haar eigen vak staan en een voor een, in stilte, gingen we naar de klas. Maar dat was ook nog in begin jaren zeventig toen ik voor de klas stond. Heerlijk rustig kwam iedereen dan in de klas aan. En omdat ik onlangs langs mijn oude lagere school in de Bernard Zweersstraat geweest ben en langs mijn kleuterschool daar om de hoek, ook daarvan twee foto’s. Alleen in de jaren vijftig, zestig zat er nog geen prikkeldraad boven de muur. En het valt me op hoe gesloten naar buiten die scholen eruit zien.

Verder kijken »