Beer

Deze kaart van Michael Sowa, getiteld ‘ Spaziergang’ ontroert me.


Dat kleine meisje in het onschuldige blauw die een grote bruine beer begeleidt.
Het is heel vroeg in de morgen, de hele wereld slaapt nog, behalve zij tweetjes.
Heel lang was Beer haar begeleider, beschermer, knuffel, haar veiligheid.
Waar zij ging, ging Beer.
Maar zij werd ouder, kon en dorst steeds meer en op een dag wist zij: nu kan ik het zelf.
Tijd om Beer weer zijn vrijheid te geven, terug te brengen naar waar hij vandaan kwam.
Maar al lopend gaat ze steeds meer twijfelen: wil Beer dit wel?
Moet zij dit beslissen of Beer zelf?

Beer gaat steeds langzamer lopen, wil steeds langer rusten.
‘Wil je wel bij mij weg Beer’?
Beer zegt niets, kijkt haar aan, draait zich om en loopt, met het meisje naast zich, terug naar waar zij vandaan kwamen: thuis.

Marisca


even weg

Dinsdag zijn Ton en ik naar Deurne gereden om daar samen zijn verjaardag te vieren. We hadden prachtig weer en hebben heerlijk in de binnentuin van een oud klooster dat nu hotel is zitten ontbijten, lezen, een drankje gedronken en ik heb er weer zitten tekenen. En vanwege Ton zijn verjaardag heb ik een T gemaakt.

Op de dag van zijn verjaardag, 5 juli, zijn we op de herinneringstoer gegaan. Na de oorlog heeft Ton zijn vader als metselaar gewerkt aan het herstel van de vernielde kerk in Metrik, bij Horst. En daar waren we vlak in de buurt, dus zijn we erheen gegaan. Ton mocht als zes jarig jochie na de oorlog een weekje in de vakantie mee en wist niet wat hem overkwam toen het eten op tafel kwam. Wat een weelde, dat was hij niet gewend als oorlogskind. Mooi idee als je je hand op het metselwerk legt dat je vader misschien wel die stenen heeft gelegd.

We kwamen ook langs de toenmalige camping Het Meerdal waar we jaren met I. en W. en de kinderen hebben gekampeerd en waar onze A. haar eerste stapjes zette aan de hand van haar oom J. Mooie herinneringen op de dag dat je weer een jaar ouder bent geworden. En ook deze dag brengt weer mooie herinneringen.

En de derde dag zijn we via Eindhoven gegaan want ik wilde graag en tentoonstelling in het Van Abbemuseum zien en daar kwamen we bijna langs. En dat was voor mij zeer de moeite waard. En nu zijn we weer thuis, ook heerlijk.

zentangle

Een mens moet toch wat in haar vrije tijd en dus ben ik, in navolging van vriendin N. aan het tekenen van Zentangles begonnen. En het is inderdaad Zen als je er mee bezig bent. En de mogelijkheden zijn eindeloos. Gelukkig had ik nog een leeg boekje dat er precies geschikt voor was. Hier een van mijn eerste probeersels. Dit smaakt echt naar meer.

Karseboom

In de namiddag zat ik op het balkon wederom te lezen in het al eerder genoemde boek ‘Op zoek naar het alledaagse vaderland’ en in een stuk over Amsterdam rond 1900 kwam ik de naam de Karseboom tegen. Mijn hart maakte een hupje want die naam kende ik uit de verhalen van mijn moeder. Haar moeder ging daar ’s avonds borden wassen nadat ze overdag in haar kleine kruidenierszaakje had gewerkt. Maar ja, ze moest vier kinderen in haar eentje grootbrengen, dus ze had geen keus. In het boek staat over dit hotel-restaurant dat op de hoek Rembrandtsplein- Amstelstraat stond: …’ De bezoekers uit de provincie streken vaak neer in de Karseboom, omdat het bekend was dat men daar, met uitzicht op een serre vol planten- de wintertuin- goed en niet te duur kon eten…’

Ik heb gezocht naar foto’s en jawel, in het Amsterdamse stadsarchief vond ik er enkele. En het was net of ik even in het leven van mijn grootmoeder kon kijken.

veertje

Deze veer doet me denken aan jong leven, nog wat pluizig maar al wel met een sterke kern. Het moet de juiste vorm nog vinden. Maar misschien blijft het wel hierbij, komt het niet verder dan dit stadium.

Betekent dat dan een onvolledig leven? Nee, voor dit jong is zijn leven ook volledig. Kan er vreugde zijn in beperking? Ik denk het zeker wel, denkend aan documentaires die ik heb gezien over kinderen met een beperking, of meerdere beperkingen, maar zij leven hun leven volop. Bewondering heb ik voor hun positieve levenshouding en die van de ouders en hoe zij omgaan met een leven dat zo anders is dan verwacht. Ik denk ook aan de kinderen van Spieren voor spieren en hun levensvreugde. Pas als je het accepteert kun je weer vreugde halen uit de kleine dingen, hoewel, racen op het circuit in een rode Ferrari, noem dat maar klein. Dat was een enorme gebeurtenis.

Gisteravond met ontroering en bewondering gekeken naar de film/documentaire “Life, animated” op NPO 2. Echt de moeite waard om te bekijken. Wat kan liefde voor je kind toch veel bereiken, al zeggen de deskundigen anders.

tegenwind

Vandaag liep ik in Noordwijk weer een labyrint op het strand. Het strand was smal maar er was genoeg ondergrond om het labyrint te tekenen en te lopen. Er was een flinke wind en al snel knarsten mijn tanden. Zoals bijna altijd ging ik het labyrint in met het woord: loslaten. Onderweg ging er van alles door mijn hoofd en soms komt er een onverwacht inzicht. Zo ook vandaag.

Ik voelde de tegenwind die je laat weten dat je leeft, dat je kracht hebt om hem te weerstaan. Tegenwind die om kan buigen tot meewind, maar ik houd van tegen de wind inlopen, het helpt me loslaten, het zware in me weg te laten waaien, heerlijk. Al knarsten mijn tanden en traanden mijn ogen.

Tegenwind, mijn woord toen ik het labyrint had gelopen, nam ik met me mee. Net zoals het stuivende zand het labyrint meenam.

lijnen
die verdwijnen
mijn weg blijft
net als mijn gevoel
labyrint

afscheid

Er zijn van die momenten in je leven die je liever overslaat, maar dat kan niet, ze horen bij het leven. Vanmiddag hebben we de urn met de as van mijn broer in zijn graf geplaatst en dat maakte ons zo verdrietig. Je weet het, maar het daadwerkelijk doen is zo definitief. Ondanks ons verdriet was het een mooie plechtigheid waarbij een vriendin van onze dochter zong en gitaar speelde, wij gedichten voordroegen of een eigen tekst zeiden. Wij dichtten het gat, zetten er bloeiende plantjes bij, zetten bloemen neer en namen afscheid. Daarna eten en dronken wij met elkaar en haalden herinneringen op.

Het is zoals Bonhoeffer schreef:

Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten

nog steeds

Als de indianen een wat strenger immigratiebeleid hadden gevoerd,

was het nu niet zo’n puinhoop geweest in Amerika.

(Koot & Bie, Bescheurkalender)

Dit schreven zij al vele, vele jaren geleden.

even weg

Het was even stil, maar Ton en ik waren een paar dagen naar Dwingelo. Geen straf met dat mooie weer en we hebben dan ook veel op terrassen gezeten, gelezen, wat rond gekeken en genoten. Hoewel dat laatste niet met volle teugen want op het moment dat we weggingen kregen we het bericht dat onze lieve zwager Wim was overleden. Onze gedachten waren dus heel veel bij zijn vrouw en kinderen en bij de herinneringen die wij aan hem hebben. We zullen deze opgewekte familieman enorm missen.

herdenken

Gisteravond was in de Janskliniek een herdenkingsbijeenkomst voor de overledenen van het afgelopen half jaar. Wij zijn er met elkaar heen geweest en het was goed, mooi, verdrietig. Over iedere overledene werd iets verteld, de familie deed een rode roos in een vaas die zich langzaam vulde. Een zaal vol verdrietige mensen, maar ook mensen met mooie en liefdevolle herinneringen aan degenen die nu alleen nog in gedachten bij ons zijn.

Omdat we niet vergeten maar gedenken
wie je was, wat je betekende,
hoe je zelf licht bracht:
daarom ontsteken we dit licht.”

En zo brandden er kaarsen, waren er bloemen en woorden en was er ook stilte in dit samenzijn.

Er is een tijd van troosten
en een tijd van getroost worden”.

Verder kijken »