bijna niet meer

Een week niets op Fluweelbloem had een reden: we maakten een boottocht over de Nederlandse rivieren. Alleen is die wat anders verlopen dan gehoopt. Ton gleed de eerste middag van een stalen trap een stuk omlaag. Gevolg: gekneusde ribben en wervels. Veel pijn, weinig bewegen, geen stadjes bekijken in het begin. Gelukkig viel er door het raam veel te genieten van het langskomende landschap. Ikzelf zat de hele ochtend boven op dek in weer en wind. En ondanks dat het beperkter was dan vooraf gedacht, hebben we er toch van genoten.
Onze Anne kwam ons in Rotterdam ophalen met haar auto en alles ging goed tot we bij Delft opeens een enorm lawaai hoorden achter ons, of er een bom ontplofte. De auto werd wat opgetild en begon toen te tollen over de snelweg, tegen de vangrail aan, weer spinnen, tegen de vangrail aan, weer spinnen en tenslotte kwamen we tot stilstand met de achterkant tegen de vangrail. Ik dacht echt dat we doodgingen en dacht: kom je van alles te boven en ga je dood op de snelweg. Maar alle drie hadden we meerdere beschermengelen op onze schouders want we zijn levend en wel uit de auto, of wat er van over was, gekomen. De aanrijder is doorgereden, maar allerlei  mensen stopten gelijk, belden de politie, kalmeerden mij want ik was helemaal over mijn toeren. Getuigen wachtten op de politie en waren bezorgd om ons.

Een engel uit Marokko, Leyla, nam Ton en mij mee in haar auto naar een benzinepomp met restaurant waar we vlakbij tot stilstand waren gekomen en zij is bij ons gebleven tot er een taxi kwam om ons naar huis te brengen. Maar eerst kwam de politie vragen stellen, toen de ambulancemedewerkers en die arme Anne stond maar naast haar restant auto met knikkende knieën en pijn in haar lijf alles af te handelen. En in plaats van half elf, kwamen we om half twee thuis, maar godzijdank: we kwamen alle drie weer heelhuids thuis.

En daar zit ik nu weer in mijn kamer wat te schrijven. Lijf doet zeer maar niet te zeer, maar ik denk dat ik er emotioneel langer last van zal hebben. Ik weet het: afleiding zoeken. Maar nu nog even niet. Nu nog even bijkomen in huis.

handwerken

Terwijl Ton voetbal kijkt, kijk ik op mijn computer naar mappen vol foto’s. Wat wil ik bewaren, wat mag weg? Veel van wat ik eerst de moeite waard vond om te bewaren, mag nu weg. Maar niet deze foto’s, althans, voorlopig niet. Het brengt me terug naar de lagere school waar we leerden borduren en breien en waar we eindeloos in de rij stonden om een gevallen steek op te laten halen door de handwerknon of waar ik heerlijk ontspannen rij naar rij naborduurde.

Ook op de kweekschool hadden we ‘nuttige handwerken’ en daar vond ik niet alles leuk, maar het smocken, daar genoot ik van. Ik heb zelfs een baybjurkje later gemaakt met smockwerk erin. In de jaren zeventig heb ik veel aan vrij borduren gedaan, mijn moeder maakte hele schilderijen van kruissteekjes. Maar ik wilde nooit volgens een patroon werken, maar gewoon met draden en lappen aan de gang gaan en maar zien hoe het zich ontwikkelde. En soms heb ik zin om weer iets te borduren of te breien, maar dat vinden mijn handen een minder goed plan. Dus houd ik het, met veel plezier, bij schrijven en fotograferen. Deze foto’s maakte ik vorig jaar in het Schoolmuseum in Ootmarsum.

loesje

Ik kwam een mapje met uitgescheurde kalenderblaadjes tegen met Loesje-spreuken erop. Meteen dacht ik terug aan de vakanties dat ik de kaart moest lezen terwijl Ton reed. Lijsten met namen van de steden en dorpen waar we langs zouden komen op mijn schoot en toch ging het geregeld fout en kwamen we op plekken waar we niet moesten komen. Wegwijzer gemist, te laat gezien en dan snel moeten zeggen: links of rechts en het niet weten en dan maar wat roepen. Fout, fout. Oplopende spanning voorin, rust achterin. Nu hebben we een tomtom maar dat betekent niet dat we niet meer fout rijden. Gelukkig maar, zo komen we nog eens ergens waar we anders nooit geweest zouden zijn.

49 jaar

Vandaag is het 49 jaar geleden dat Ton en ik elkaar ons ‘ja-woord’ gaven. Gisteren hebben we dat samen met de kinderen thuis gevierd met een gezellige maaltijd. Want het is het vieren meer dan waard. Voor degenen die ons 49 jaar geleden nog niet kenden, zo zagen we er op onze trouwdag uit.

bijna 50 jaar samen
het goud is veroud
moet af en toe
opgepoetst worden
om de ander weer
in volle glorie te zien

m’

dag van tegenstelling

Gisteren was een dag van tegenstellingen. In de ochtend en tussen de middag gezellig samen uit geweest met vriendin Jeannette nog voor haar verjaardag. Lunchen in de zon, bijpraten, lekker eten, lachen.
Maar in de avond was het heel anders. Toen namen Ton en ik voorgoed afscheid van mijn vriendin Judith. Zo zie ik haar nog in het dorp, en opeens is ze er niet meer. Nooit meer samen onze verjaardag vieren in oktober met een lunch en eindeloos bijpraten en lachen. Voor mij nog niet te begrijpen, maar voor haar familie helemaal niet. Wat zal zij door velen vreselijk gemist worden. Lieve, gekke, vrolijke, mooie Judith.

wonderen bestaan

Gisteren was een dag die we nooit meer hopen mee te maken. Vroeg in de ochtend kreeg ik een telefoontje dat onze zwager de dag daarvoor niet was teruggekeerd van zijn dagelijkse fietstocht. Hij is dementerend maar fietste iedere dag hetzelfde stuk door de duinen richting Noordwijk en terug en dat ging nog steeds goed. Maar maandag kwam hij niet terug. Voor het donker en in het donker is de politie met alle macht aan het zoeken gegaan en dinsdag werd via social media oproepen geplaatst naar hem uit te kijken. Dat hebben heel veel mensen gedaan. Ik was bij mijn schoonzusje en zag de politie geregeld langskomen om nog meer vragen te stellen, te zeggen wat ze hadden gedaan en nog gingen doen, maar geen verlossend telefoontje. Wel van vele belangstellenden en dat deed mijn schoonzus goed.
Nadat hij 24 uur was vermist dachten we niet dat hij nog in leven zou zijn. Geen eten en drinken bij zich, overnachten in de buitenlucht, misschien gevallen. Er ging zoveel door ons heen, maar toch bleef er een sprankje hoop. En dat was niet voor niks want na 26 uur kwam het telefoontje van de politie uit Leiden: we hebben hem in redelijke conditie gevonden en brengen hem naar huis. Weer als ik aan dat moment denk, schiet ik vol.
En wat een vreugde voor mijn schoonzus en haar zoon om hem weer in de armen te sluiten. En wij deden daar graag aan mee.

Wonderen bestaan dus.

even stil

Het was even stil op Fluweelbloem, maar dat kwam omdat ik weer even in de ziekenboeg bivakkeerde. Geen bronchitis dit keer maar een ontstoken divertikel in mijn dikke darm. Dus zondag geen voetbal met schoonzoon voor Ton, maar samen met mij in het ziekenhuis. Na echo en scan bleek ik niet geopereerd te hoeven worden en mocht ik thuis verder opknappen. En vanochtend dacht ik: het gaat nu de goede kant op dus even een stukje schrijven. Blij dat wij nu geen dringende dingen op de agenda hebben zodat ik lekker bed en bank kan afwisselen en misschien morgen een rondje buiten lopen. ‘Mam, doe het nou eens echt rustig aan he’ kreeg ik gisteren van onze dochter te horen. Doe ik, want vlug gaat toch niet. Ik zocht iets anders en kwam toen deze tekening tegen die ik vorig jaar maakte en die wel toont hoe je in elkaar kruipt bij de pijnaanvallen die bij deze aandoening horen. Maar hopelijk kan ik nu weer fier rechtop door het leven gaan.

ik was

Deze prent kreeg ik van mijn dochter doorgestuurd. Ik ben en ik was.

bijkomen

Eindelijk weer even achter de computer na bijna een week in bed en op de bank. Bronchitis speelde op en is nu weer aan het afnemen. Zo zittend op de bank dacht ik vandaag: ‘het gaat weer goed’, maar als je dan wat gaat doen, merk je: nog niet helemaal. Maar wel weer zin even achter de pc te kruipen voor een stukje. En de hele dag de deur naar het balkon open, heerlijk. Misschien morgen een stukje lopen. Voor ik ziek werd was ik bezig met oude foto’s uit mijn voorraad te verknippen/verscheuren tot collage en daar weer nieuwe foto’s van te maken. Onderstaande foto voldoet niet aan de eisen van de foto-opdracht, maar ik was wel blij met het resultaat, dus nu op Fluweelbloem gezet. Leuk om oude foto’s waar je niets meer mee doet en die niet belangrijk zijn voor het familiearchief anders te gebruiken. Ik ben het nog steeds aan het uitproberen en hoop dat ik weer een keer denk: ja, dit is het! Zover ben ik nog niet, maar soms is de weg ergens heen leuker dan het aankomen, dus blijf ik knippen en plakken.

verjaardag

Vandaag is de verjaardag van mijn moeder en als ze nog zou leven zou ze 96 jaar zijn geworden. We hebben er vorig jaar een traditie van gemaakt ieder jaar rond haar verjaardag haar te gedenken, maar ook mijn vader, Mink en Frank. We praten over ze, halen herinneringen  op en houden ze zo ‘levend’. Ook foto’s kunnen daarbij helpen. Deze foto is gemaakt rond 1930 denk ik.

Verder kijken »