omaplant

Mijn grootmoeder is geboren in 1888 en zij hield van planten. Zij had een vetplant en daarvan heeft zij ooit een stek aan mijn moeder gegeven. dat moet voor 1954 geweest zijn, want toen is zij gestorven. Ik kreeg daar weer een stek van, misschien wel 25 of 30 jaar geleden. En aan mijn moeders kleindochters heb ik daarvan weer een stek gegeven. Mijn vetplant is inmiddels heel erg uit de kluiten gewassen, maar doet het geweldig. En vanwege het maandthema ‘groen’ heb ik mijn grootmoeders foto in ‘haar’ plant gezet.

kijk van een optimist

Dit kwam ik tegen en dacht: ja, zo denkt een optimist.

laatste tante

Gisteren naar de begrafenis geweest van mijn laatste tante, tante Ton, de enige zus van mijn vader. Ik logeerde vroeger graag bij haar, net als mijn andere nichtjes en neefjes en later haar kleinkinderen. Er werd een mooi en leuk beeld geschetst van haar als moeder en oma. En dan spreek je na afloop neven en nichten die je lang geleden, of onlangs nog, hebt gesproken. En dan blijft het toch steeds weer bijzonder dat familie toch iets anders is dan oude vrienden. Het is de geschiedenis die je samen hebt en die generaties terug gaat. Daar gaan we binnenkort met een paar verder over praten en herinneringen delen. Zo is de dood ook hier niet het einde. Dat is het als er niet meer over je wordt gesproken en wij zijn van plan te blijven praten over de overledenen.

niet meer

Vandaag is de verjaardag van mijn moeder, ze zou 95 zijn geworden als ze was blijven leven. De kou van vandaag zou ze vreselijk hebben gevonden, ze hield van de zon, de lente en zomer, niet van de herfst en winter. De keukendeur open en de merels horen zingen, de katten die naar binnen en buiten konden lopen, dat soort weer hield ze van. De was wapperend aan lange lijnen werd een klein wasje aan een rek aan de schutting. De meeste was ging de deur uit naar mij, maar ze liet zich niet alles ontnemen, dus af en toe een handwasje bleef ze doen. Ik zag net een foto waar we beiden opstaan, gemaakt toen tante Guurtje een verjaarsfeestje gaf, jaren geleden. Mijn haar nog rood geverfd, dat is dus meer dan tien jaar geleden. En dat jasje, dat draag ik nog steeds.

verlangen 2

Als ik deze afbeelding zie van een schilderij van Avercamp, dan voel ik verlangen naar dichtgevroren sloten en meren waar volwassenen en kinderen op schaatsen of leren schaatsen. Er hangt dan opeens een soort verbroedering in de lucht, net of iedereen alleen wil genieten en dat ook aan een ander gunt. Ik gun het iedereen, niet net alsof maar echt.

andere plek

Morgen loop ik weer het labyrint op het strand, maar gisteren deed ik dat op een heel andere plek, namelijk in de oude Bavo op de Grote Markt in Haarlem. Hier geen lijnen getrokken in zand, maar een kleed met daarop de lijnen op een eeuwenoude vloer. Een heel andere sfeer dus, maar de intentie is gelijk. We waren heel vroeg, dus nog heerlijk rustig en degene met wie ik was liep voor het eerst een labyrint. We hadden er beiden geen spijt van dat we gegaan waren, helemaal niet met de lekker koffie/thee daarna en het bijpraten van een paar jaar. En vandaag alleen een ommetje, een kleine strijk, de grote verhuizing kijken en wat er verder nog langskomt wat me wat lijkt. Heerlijk rustig weekend.

mooie zaterdag

Gisteren was een mooie zaterdag. Het begon met de jaarlijkse reünie van de Kweekschoolmeisjes. Nu is ‘meisjes’ wel wat overdreven voor dames rond de 70, maar zo zien we onszelf wel als we samen zijn. We kennen elkaar vanaf 1967 en zijn nog steeds blij elkaar te zien en altijd hebben we verhalen genoeg om aan elkaar te vertellen. Dit jaar was er wel een verdrietige kant aan ons samenzijn omdat een van ons er niet meer bij kan zijn in verband met haar gezondheid. We zijn nu nog met z’n zessen, maar hopen dat nog heel lang te zijn. Ikzelf kwam van de MMS en had vanaf de kleuterschool alleen met meisjes in de klas gezeten. En op deze school waren jongens, dus dat was spannend. Maar helaas, alle nieuwe meisjes van de MMS en HBS werden samen in een klas gezet.

Maar wat hebben we een geweldige tijd op landgoed Hertenduin gehad op de kweekschool De la Salle. Als je de foto’s ziet snap je waarom het daar goed toeven was. Met mooi weer soms les buiten en anders de ramen wijd open. Heerlijke tijd daar.

En de mooie zaterdag was nog niet om want er stond een verrassingsverjaardag klaar voor vriendin J. Meestal weet zij altijd als er iets gaat gebeuren, maar nu had ze geen idee. Dus toen ze uit haar werk kwam en argeloos de kamer binnen liep, wist ze niet wat ze zag en hoorde: een luidkeels ‘lang zal ze leven’ en een kamer vol bezoek . En het was haar gegund, van harte.

winters van toen

Nu de bollen al hoog staan, de koolmezen en pimpels tekeer gaan alsof het al lente is, verlang ik af en toe naar de winters van toen. Alle sloten dichtgevroren, de kinderen op de schaats naar school of na schooltijd met elkaar op het ijs. Nu geen bevroren oranje grove veters die je schaatsen een beetje onder je voeten hielden en die al snel bevroren zodat je ze bijna niet vaster kon trekken. Niet dat ik nog zou gaan schaatsen, maar wel zou ik genieten van anderen. Ik kom erop omdat ik, op zoek naar een andere foto, deze tegenkwam. Vooral voor Mirjam is het leuk want waar in de verte werd gebouwd, wordt nu haar nieuwe huis gebouwd.

Waar Frank en ik hier zijn noemden wij de ‘bloedkuil’. Het slachthuis lag ernaast. Niet dat ik het water ooit rood gekleurd heb gezien. Maar ik heb ook nooit Mannetje Pik gezien die kinderen greep die te dicht bij het water kwamen. Volgens mijn moeder leefde hij daar onder water. Maar zolang het ijs dik was kon hij niet bij ons komen.

En dan na afloop die tintelende handen en voeten. Je mocht niet direct dicht bij de kachel gaan zitten want dan werd het erger. Gelukkig ging het snel over en zat ik met rode wangen na te genieten, naast de kachel met vast een boek in mijn handen. Maar als ik de gezichten op de foto bekijk hadden we het op het moment van het maken niet echt naar onze zin. Frank zal het vast wel koud hebben gehad ( had hij altijd) en wilde misschien al weer naar huis en dan moest ik waarschijnlijk mee en had daar geen zin in. Herinnering dus mooier dan het werkelijke moment.

nog meer muziek

Gisteravond met drie vriendinnen naar de oude Kerk in Heemstede geweest voor een kerstconcert van de zanggroep Wishful Singing. Ik had ze een keer op de televisie gezien, ik meen bij Herman Finkers en was toen diep onder de indruk van hun stemmen. Vijf jonge vrouwen met alleen hun stemmen, maar wat een hemels geluid. En dat klonk in de oude kerk helemaal prachtig. Kijk maar eens op youtube, dan zul je het horen. Denk niet dat het saai is, ze hebben genoeg humor om het een heel afwisselende avond te maken. En met een wijntje na had ik weer een heerlijke avond. Op dit moment hoor ik ze naast me. Laat het buiten maar druilerig zijn, binnen is het genieten.

muziek

De vraag was: speelt muziek in deze tijd van het jaar een rol? En zo ja, waarom?

Nou, ik word die top 1000 ieder jaar helemaal zat. Zoveel liedjes die ik het aanhoren niet waard vind, maar Ton luistert er graag naar. Hoewel, luistert. Als ik vraag wat hij van de vorige plaat vond zegt hij vaak’ oh, ik luisterde niet’.
Maar ik kan altijd naar mijn kamer waar het stil is en geen muziek aan staat. Maar soms heb ik er wel zin in, muziek die op dat moment bij mijn stemming past, niet met de tijd van het jaar of het moment van de dag. Als ik foto’s zit te bewerken zet ik bijvoorbeeld vaak muziek op en dat kan variëren van country tot opera of Gregoriaans.

In de auto wil ik graag meezingliedjes, vooral als ik in mijn eentje een stuk moet rijden. En er is dan geen kind dat zegt:’ ma-am’. Heerlijk lekker hard meezingen, soms zelfs tweestemmig.

Ik zou best in een koor willen zingen maar dat kost tijd en die kan ik dan niet aan iets besteden wat ik ook graag doe. En ik wil niet nog meer vaste dingen, dus geen koor, en dan zing ik maar in de auto. Lekker hard.

Verder kijken »