nog meer muziek

Gisteravond met drie vriendinnen naar de oude Kerk in Heemstede geweest voor een kerstconcert van de zanggroep Wishful Singing. Ik had ze een keer op de televisie gezien, ik meen bij Herman Finkers en was toen diep onder de indruk van hun stemmen. Vijf jonge vrouwen met alleen hun stemmen, maar wat een hemels geluid. En dat klonk in de oude kerk helemaal prachtig. Kijk maar eens op youtube, dan zul je het horen. Denk niet dat het saai is, ze hebben genoeg humor om het een heel afwisselende avond te maken. En met een wijntje na had ik weer een heerlijke avond. Op dit moment hoor ik ze naast me. Laat het buiten maar druilerig zijn, binnen is het genieten.

muziek

De vraag was: speelt muziek in deze tijd van het jaar een rol? En zo ja, waarom?

Nou, ik word die top 1000 ieder jaar helemaal zat. Zoveel liedjes die ik het aanhoren niet waard vind, maar Ton luistert er graag naar. Hoewel, luistert. Als ik vraag wat hij van de vorige plaat vond zegt hij vaak’ oh, ik luisterde niet’.
Maar ik kan altijd naar mijn kamer waar het stil is en geen muziek aan staat. Maar soms heb ik er wel zin in, muziek die op dat moment bij mijn stemming past, niet met de tijd van het jaar of het moment van de dag. Als ik foto’s zit te bewerken zet ik bijvoorbeeld vaak muziek op en dat kan variëren van country tot opera of Gregoriaans.

In de auto wil ik graag meezingliedjes, vooral als ik in mijn eentje een stuk moet rijden. En er is dan geen kind dat zegt:’ ma-am’. Heerlijk lekker hard meezingen, soms zelfs tweestemmig.

Ik zou best in een koor willen zingen maar dat kost tijd en die kan ik dan niet aan iets besteden wat ik ook graag doe. En ik wil niet nog meer vaste dingen, dus geen koor, en dan zing ik maar in de auto. Lekker hard.

lang geleden

Het is lang geleden dat deze foto in gemaakt. Ik kreeg hem van de week opgestuurd door Ibo. Het was 30 november 1988 en ik kreeg die dag de milieuprijs van de gemeente Heemstede. Wat een jong koppie nog. Het schilderij hangt nog altijd bij ons op de slaapkamer.

loesje

Deze kreeg ik van vriendin Nel. Iedere maand schrijven we een sprookje over de kleur van die maand. Die sprookjes zijn te lang om hier te plaatsen, maar als je ze wil lezen, laat het me dan weten, dan stuur ik ze per mail naar je toe.

alweer een jaar gelden

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat mijn broer Frank is gestorven. We brachten bloemen naar zijn graf, en net was het toen even droog. Daarna gingen we naar de kapel waar koffie en thee was en waar je even kon zitten, een lichtje aansteken, denken, rondkijken en je verwonderen over de keuze van het theemerk: tea of life. Eerst moest ik er een beetje om lachen maar nu realiseer ik me hoe juist dat is: degenen die dit drinken leven nog en moeten verder gaan met hun leven. En dan kan zo’n warme kop thee na een koud bezoek aan het kerkhof een beetje toe bijdragen.

Dat is gek, de foto’s staan goed op mijn bureaublad maar komen op zijn kop in het bericht. Zouden Frank en Mink een geintje met me uithalen? In gedachten hoor ik ze samen lachen.

spreuk

Ik weet niet meer waar ik hem vandaan heb, ja, internet, maar van wie hij is, maar ik kwam hem net tegen en dacht: die geef ik even door.

verjaarsfeest

Gisteren vierde ik mijn uitgestelde verjaardag en het was gezellig, heel gezellig. En ik kon er zo van genieten omdat ik geweldige hulp had van twee schone dames die ieder van drank en happen voorzagen en zelfs na afloop alles opruimden. Ja, dat is geluk, je verjaardag mogen vieren met de mensen die belangrijk voor je zijn.

Toon Hermans schreef een kort gedicht over geluk en de eerste strofe luidt:

Geluk

Geluk is geen kathedraal,
misschien een klein kapelletje.
Geen kermis luid en kolossaal,
misschien een carrouselletje.

En vandaag een rustdag, foto’s maken van prachtige grijze wolkenluchten die alles, behalve saai zijn en een stukje schrijven op Fluweelbloem.

verzamelingen

Afgelopen zondag nog net mijn vrije reis gebruikt voor hij weer verliep. Dit keer ging ik naar Rotterdam naar Het Nieuwe Instituut. Ik had van N. gehoord over de tentoonstelling van allerlei verzamelingen en dat het er heerlijk fotograferen was. En dat was het inderdaad, ook vanwege de grote holle en bolle spiegels die de meest gekke beelden opriepen van een in eerste instantie wat saaie verzameling als de deksels van weggooikoffiebekers of groene kommetjes. Maar nu speelden ze prachtig op elkaar in. Het was er, net na openingstijd, heerlijk rustig dus alle tijd om te kijken en foto’s te nemen. Je kunt je niet voorstellen wat mensen allemaal sparen. Hier waren mensen met hun verzameling van: scheermesjes, wieldoppen, gevonden fietsbellen, kleine trapjes, dakpannen, stenen uit oude gebouwen, vliegenmeppers, Zeeuwse messen, timmermanspotloden, schuifgewichten van ramen enz. enz.

Wat het de moeite van het bekijken waard maakt is de hoeveelheid en de wijze waarop het gerangschikt is, en dat gecombineerd met die spiegels. Ik kan me ook voorstellen dat hele groepen mensen er niets aan vinden, maar ik heb ervan genoten.

Ik heb er twee elfjes over gemaakt:

verzamelen
is verslavend
vult je leven
en in Rotterdam een
museum

fotograferen
is verzamelen
van ontdekkingen en
herinneringen, ideeën, beelden en
fascinaties

genieten

De afgelopen dagen zijn heerlijke dagen geweest. Donderdag was het zover: we gingen de nieuwe auto ophalen. De garage had er een hele gebeurtenis van gemaakt. De auto stond onder een hoes op ons te wachten en werd in ons bijzijn onthuld. Ton stond te glunderen, maar ik ook. We kregen een miniatuurtje van de auto en die komt naast die van Ton zijn eerste auto: ook een Renault. Daarna samen op de foto voor de auto, maar die foto hebben we nog niet ontvangen, en daar gingen we. Hij rijdt als een zonnetje, kleurt als een zonnetje en wij zaten er in met een grote glimlach.

En toen was het autofeest nog niet klaar. Gistermiddag belt de benedenbuurvrouw op: ‘kunnen Ton en jij even beneden komen?’ Dat konden wij en daar stond zij klaar met een fles champagne en een ondeugende glimlach op het gezicht. Zij liet de kurk knallen en goot over alle banden wat champagne terwijl zij een mooi zelfgemaakt gedicht hardop voordroeg. Als er nu geen zegen op rust… Onze andere buren stonden ook mee te genieten en lieten daarna hun nieuwe auto zien die we ook allemaal ging bewonderen. Wij zijn blij met kleine dingen, maar van dit soort gebeurtenissen kunnen we ook volop genieten. En het mooie is als je dat ook met je buren kunt delen.

En gisteravond heeft hij ons vlot en veilig naar Amstelveen gebracht waar we gingen kijken naar een Grieks drama dat onze P. zelf heeft geschreven en gefilmd en dat werd opgevoerd in de aula van zijn school en die van M. door leerlingen van zes gymnasium. En wederom hebben we zitten genieten. Laat het vandaag dan maar regenen, dit hebben wij in ons opgeslagen en als ik eraan terugdenk, komt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht.

STOMP

Ik kreeg van schoonzus I. en nicht M. de uitnodiging om mee te gaan naar een voorstelling van STOMP in IJmuiden. Even op youtube gekeken en ja, ik wilde, graag zelfs. Was al naar Slagerij van Kampen geweest en Japanse percussiespelers, maar dit was anders, veelzijdiger en met humor. Heb de hele avond zitten genieten en mijn voeten konden niet stil op de vloer blijven. De interactie met de zaal was ook leuk, zonder dat er 1 woord werd gesproken en er geen ander ‘ muziekinstrumenten’ werden gebruikt dan hun lichamen, potten, emmers, zand op de grond, kranten, aanstekers, en bedenk het maar.

Bijna twee uur aan een stuk door ging de show en ik weet zeker: als die weer komt, ga ik er zeker heen. Ben je nieuwsgierig, tik bij youtube STOMP in en je ziet in de vele acts hun veelzijdigheid.

M. enI.: bedan

Verder kijken »