niertjesdag

Vandaag is het voor de 12e keer niertjesdag. Op 12 augustus 2008 schreef onze oudste op Fluweelbloem:

Hallo allemaal,

het laatste nieuws rechtstreeks uit het VU ziekenhuis: beide operaties zijn goed verlopen.
Vanochtend is eerst de donornier van Marisca verwijderd, volgens de chirurg ‘een mooi niertje’.

Vervolgens is de chirurg even een boterham gaan eten, werken op een lege maag is namelijk ongezond, en daarna is hij aan Ton begonnen. Ook dit is goed gegaan, de nier kreeg na plaatsing meteen een gezond kleurtje, wat een goed teken is.

Haar verhaal gaat nog verder maar hier ging het om en vandaag vieren we dat weer met ons gezin in de tuin bij de jongste, ieder op gepast afstand want we zijn zuinig op onze niertjes (en de rest).En we zijn dankbaar dat de nier het bij Ton nog steeds goed doet en die van mij die achterbleef ook. Daardoor konden we vanochtend samen lopend naar de bieb en daar koffie met wat lekkers op het terras nemen. De foto is niet van nu maar past er wel mooi bij: samen genieten.

zomer en winter

Wat doe ik met deze hitte? Niet veel. Gisteren had ik even geen zin om te lezen, heerlijk dat de bieb weer open is, en heb ik verf en inkt gepakt en op het balkon wat zitten rommelen. Opeens zag ik in die vormen en kleuren een zomers landschap en als je dat ziet kun je er niets anders meer in zien. Ik heb het onder de scanner gelegd en er wat mee gespeeld op de computer en net zoals er onverwachts een zomerlandschap ontstond, zo was er opeens een winterlandschap te zien.

Dat is het leuke van tekenen/schilderen zonder vooropgezet plan, het kan een leuke verrassing opleveren of het kan helemaal niets worden. Ook niet erg, je bent even lekker bezig geweest. Ik heb na afloop de tekening gekreukeld en weer onder de scanner gelegd maar dat werd niets. Dus na de scanner de prullenbak in. Gelukkig heb ik de foto’s nog.

museum Jan

Gisteren voor het eerst sinds maart weer naar een museum geweest en wel naar een van mijn favoriete musea: museum Jan (voorheen museum Jan van der Togt) in Amstelveen. Ik ging samen met vriendin A. die dit als verjaarscadeau nog tegoed had. Net als zo vaak dacht ik: daar rijd ik blind heen maar net als zo vaak nam ik toch net een verkeerde afslag. Maar dan kom je nog eens in stukjes stad waar je nog nooit geweest bent en tomtom hielp ons verder. Na koffie met lekkers het museum in. Het was stil dus alle tijd en gelegenheid om op ons gemak al dat mooie glaswerk te fotograferen. Heerlijk als er iemand mee is die op dezelfde manier wil ronddwalen. Bijna alle tijd hebben we besteed aan het bekijken en fotograferen van de prachtige glasobjecten. Het is een klein museum en dat vind ik heerlijk want dan hoef je geen keuzes te maken: wat wil ik zien? Hier kun je alles zien. Dan afsluiten met een gezellige lunch op een terras en je hebt een geweldige dag. Hopelijk blijft dit mogelijk en gaan we niet weer terug naar de begintijd van corona met alleen thuis je zien te vermaken.

Een van de mooiste  objecten vond ik deze tors van glas. Ik zag hem voor het eerst. Ontwerper is Mari Meszaros (1949). De foto geeft een ander licht te zien dan in werkelijkheid maar ik vind het wel mooi. Voor de derde keer fotografeerde is de glazen staande cirkel van Kurt Runstadler. Vooral als je de kern alleen fotografeert krijg je zo’n prachtig beeld. Dus ook gisteren weer op de foto gezet. En ook hier zie ik op de foto kleuren die ik daar niet zag. Ons oog kijkt inderdaad anders dan de lens van de camera en dat vind ik leuk thuis te ontdekken. Je hoeft geen tijd af bespreken voor dit museum dus, ga er heen en geniet.

spruit

Uit het boek van Ted van Lieshout ‘rondvierkant vierkant rond’ :

Op een dag werd er een schattig worteltje geboren.Het was een beetje bol van boven en spits van onderen en het was prachtig oranje.
Hartelijk gefeliciteerd met uw jongste spruit, zei de buurman.
Het is geen spruit, het is een worteltje, zeiden de trotse ouders.

kramp

In een boekje over bijgeloof bleef ik wat langer hangen op de pagina over ‘kramp’. Dat verschijnsel ken ik al vanuit mijn jeugd en de kramp komt en gaat maar blijft nooit helemaal weg. Nu kan ik proberen wat ze in Brabant deden: een palingvel om mijn enkel binden of in mijn sok. Of een bundel palingvellen in mijn bed leggen. Nu hoort Ton niet veel in de nacht maar zijn reuk is nog prima dus dat lijkt me geen goed idee.

Of ik zou, zoals in andere streken, een kachelpook of een stok naast mijn bed kunnen leggen. De stijfheid daarvan zou voorkomen dat de stijfheid van de kramp in mijn been schiet.
Anderen hingen een hoefijzer als amulet aan het eind van het bed of knoopten een rood draadje om hun pink of teen. Mocht dat alles niet helpen, dan moest je de krampplek masseren met brandnetels. Lijkt me voor beide partijen niet zo lekker en waar haal je in de nacht opeens brandnetels vandaan?

Jaren geleden heb ik ook een vijl onder mijn matras gelegd, een dun ijzeren stuk gaas eronder gelegd maar het mocht niet baten.
Ik denk dat ik maar blijf doen wat ik altijd doe: zo snel mogelijk uit bed en mijn tenen/benen strekken tot de kramp eruit is. En een magnesiumpil nemen voor het slapen gaan.

daarom

Eretekens

Repareer ze niet,
de oude, haast vergane spullen.

Laat plamuren achterwege,
spalk geen gebroken tafelpoten.
Laat lijm en plakband staan,
weiger schuurpapier of kwast.

Barsten, breuken, deuken
zijn eretekens van bestaan.

Raak slechts aan, koester.
Kapot is niet stuk,
het is schervengeluk.

Mary Heylema

Toen ik dit gedicht in ‘Dichter’ van Plint las dacht ik: dat is precies waarom ik zo graag oude muren, vervallen gebouwen, oude bloemen en kapotte schelpen fotografeer. Schoonheid vaak binnen een vierkante meter.

Ivonne

Vandaag is het al weer een jaar geleden dat onze lieve vriendin Ivonne overleed. Maar het voelt alsof het nog pas geleden is. De dag van het afscheid staat me nog zo voor ogen. Het voorrecht van haar afscheid te mogen nemen, nog even genieten van haar humor, haar aanwezigheid in me opnemen. Het verdriet te weten: na vandaag zie ik haar nooit meer. Nooit meer’ hé schatje’, als ik bij haar thuis kwam. Nooit meer haar ondeugende lach zien.
Bewonderenswaardig zo zij haar ziekte heeft gedragen. Ooit schreef ik een gedicht bij het overlijden van een andere vriendin en de laatste strofe slaat ook op Ivonne:

nestel je in mij
ik draag je mee
koester je
houd je levend

verandering

Door fikse verkoudheid weer even aan huis gekluisterd en dan ga ik toch even achter de pc al was dat maar even vandaag. Ooit maakte ik een tekening van een vrouw die op het punt staat te gaan rondcirkelen. Daar heb ik wat mee gespeeld en opeens spat de beweging en de passie eraf.

podcast

Er zijn van die dagen dat je geen zin hebt om te lezen, wat in huis te doen, naar buiten te gaan. Dat had ik pas en dan is het heerlijk om naar een podcast te luisteren. Dankzij mijn dochters heb ik dat ontdekt en zij geven mij geregeld tips en nu ik erop let, kan ik dat ook aan hen doen.
Zo kreeg ik van onze oudste de tip: luister eens naar de zeven afleveringen van ‘De plantage van onze voorouders’. Dat heb ik gedaan en het was meer dan de moeite waard. Wat me nog erg bij staat is dat een jonge Surinaamse vrouw zegt:’ het n-woord kan ik niet uitspreken.’ Waarop de blanke Nederlandse vrouw zegt:’ waarom niet?’ En precies weet ik het niet meer maar het komt hier op neer dat ze zegt: ‘als je ‘neger’ zegt dan voelt het of ik nergens thuis hoor. Ken jij negerland? Je bent dan nergens geworteld, je telt niet mee’.

Dat heeft me aan het denken gezet en liet me niet los. Aanrader deze serie.

En ik ontdekte de volgende podcast en daar hebben we alle drie super van genoten en we kijken uit naar de volgende uitzending: ‘Groene oren’. Interviews met planten, dieren en bloemen uit de Nederlandse natuur. De eerste aflevering gaat over de nachtzwaluw. En Daniël de nachtzwaluw wordt geïnterviewd. Dit is voor volwassenen maar ook voor kinderen geweldig.
Het is in samenwerking met Natuurmonumenten. Ook een aanrader.
Apps downloaden op de i-pad of telefoon. Techniek kan ook heel verrijkend zijn, dat blijkt maar weer.

spreuk

Heerlijke spreuk.

Verder kijken »