cultuur proeven

Dat was me even een portie cultuur die ik de laatste dagen heb geproefd. Samen met schoonzus I. zondagmiddag naar een fantastische voorstelling van Koreaanse drummers en dansers ‘Tago’. Een feest was het daarbij te zijn.


Maandagavond met jongste dochter naar heerlijke ‘voelgoedfilm’ ‘Little women’. Eraan vooraf samen een pizza eten, nee, nou ja toch maar een wijntje erbij. Hoe goed kun je het hebben?
En dinsdagochtend met Ton naar Den Haag voor de tentoonstelling Breitner en Israels. Ik was er snel klaar mee: te druk en bijna alle schilderijen had ik al vele malen gezien. En aangezien we altijd op eigen gelegenheid rondlopen kon ik dus mijn gang gaan bij de moderne kunst die ik nog niet gezien had. Heel veel ervan trok me niet aan maar het is verrassend en bij verschillende werken bleef ik langer kijken. Kortom, we kwamen ieder aan ons trekken. En dan sluiten we af met onderweg een gezellige lunch en daarna: tukkie doen. Het leven van een pensionada gaat soms over rozen zonder doornen.

vandaag

Afscheid nemen

is met dankbare handen

weemoedig meedragen

al wat waard is

niet te vergeten

Deze woorden van Bonhoeffer passen bij vandaag. Vandaag herdachten we Mink, ons liefste neefje die vijf jaar geleden zo plots overleed. We hielden allemaal van hem, dat kon niet anders en missen hem nog steeds vreselijk. Het was fijn over hem te praten en samen te zijn met de mensen die nog altjd van hem houden. En het is verdrietig te denken dat hij niet heeft kunnen afmaken waarmee hij begonnen was. Zo talentvol, zo lief, zo verlegen, zo charmant, zo bijzonder.

regen

Eigenlijk had ik dit gisteren willen plaatsen maar toen kwam het er niet van. Vandaag was het droog, maar mocht het binnenkort weer gaan regenen, wees dan blij want:

Ik zag deze tekst op een kaart van : atelierisidoor.nl

labyrint

Vandaag liep ik weer het strandlabyrint en na afloop schreven wij daar weer over. Daarna maakte ieder een rondeel naar aanleiding van de eigen tekst. Dit is mijn rondeel.

alleen op mijn pad
hoe langer ik loop, hoe rustiger het in mij wordt
in het midden adem ik weidsheid in
alleen op mijn pad
dankzij het labyrint
van getrokken lijnen in het zand
hoe langer ik loop, hoe rustiger het in mij wordt
alleen op mijn pad

geen zorgen maken

Vele jaren geleden zei een oude filosoof het volgende:

Je hoeft je nergens zorgen over te maken, want er zijn altijd twee mogelijkheden:

of je bent jong of je bent oud.

Als je jong bent is er niets om je zorgen over te maken. Als je oud bent zijn er twee mogelijkheden: of je bent rijk, of je bent arm.

Als je rijk bent is er niets om je zorgen over te maken. Als je arm bent, dan zijn er twee mogelijkheden: of je bent gezond of je bent ziek.

Als je gezond bent is er niets om je zorgen over te maken. Als je ziek bent zijn er twee mogelijkheden: of je geneest of je gaat dood.

Als je geneest is er niets om je zorgen over te maken. Als je sterft zijn er twee mogelijkheden: of je gaat naar de hemel of je gaat naar de hel.

Als je naar de hemel gaat is er niets om je zorgen over te maken. Als je naar de hel gaat
ontmoet je zoveel vrienden waarmee je de hand moet schudden dat je geen tijd hebt om je maar ergens zorgen over te maken.

huwelijk

Ooit kocht ik het boek ‘Zwanezang’ van Jo Spier. Hij was een tekenaar met humor. Over het huwelijk verscheen deze pagina. Gelukkig ben ik niet zoals die dame maar kies ik nog steeds mijn eigen gerechten. Klik op de tekening om hem vergroot te zien.

blij

Jaren geleden maakte ik deze tekening en altijd als ik dat blije meisjeskoppie zie word ik ook blij. En daar heb ik nu redenen voor: Ton is thuis en we gaan zo een stukje buiten lopen. De zon schijnt en een koolmees denkt al dat het lente is. Gisteravond een geweldige avond gehad met buurdame terwijl buurheer bij Ton was. Het was een voorstelling over de geschiedenis van Simon en Garfunkel en hun muziek werd zo goed gespeeld. Zo heerlijk om die muziek zacht mee te zingen, of alleen maar in mijn hoofd en op het laatst voluit met de hele zaal. Toen keek ik net zo blij als dit meisje. Voor een gelukkig gevoel hoef je niet ver weg te gaan, soms ligt het gewoon voor je deur.

vergeten

Ik ben mijn hele leven al wat vergeetachtig en dat heeft zich in de loop der tijd versterkt. Ik zit er niet zo mee, maar het kan onhandig zijn. Er hangen briefjes: denk aan sleutel en telefoon, maar als die er al een tijdje hangen vallen ze ook niet meer op. Nu Ton niet thuis is moet ik goed opletten dat ik mijn huissleutel meeneem want anders wordt het een hele klimpartij naar vier hoog. (klik op plaatje om het vergroot te zien)

wolkenwezens

Na al die grijze luchten zie ik nu de lucht openbreken en de zon erdoor komen. Maar een mooie wolkenlucht om te fotograferen, die is het vandaag nog niet. Gelukkig heb ik foto’s genoeg om uit te kiezen en om in te tekenen. Zo zijn deze wolkenwezens ontstaan. Ton kijkt vanuit zijn ziekenhuiskamer ook uit op de wolkenlucht maar hopelijk doet hij dat vanaf donderdag weer thuis. Even nog geduld hebben dus.

even niet

De afgelopen dagen ben ik niet zo met de computer bezig geweest want Ton was plots weer opgenomen in het ziekenhuis en dan heb je andere dingen aan je hoofd. Vanmorgen hoorden we dat hij morgen naar huis zou mogen maar vanmiddag hoorden we dat hij toch nog niet weg mocht. Hij is gelukkig een stuk beter dankzij zuurstof en antibiotica. Tja, zo ben je bezig een nieuwe bril te kopen en zo denk je er geen een meer nodig te hebben. Maar die gedachte is weer verdwenen en we hopen dat hij weer snel thuis is om daar verder op te knappen.

Verder kijken »