Katwijk

Ja het is weer zo ver, ik zit met vriendin A. In het ons bekende strandhuisje in Katwijk. Het is warm, heel warm, dus de schaduw opzoeken. Heerlijk eten op het strand, zitten boekselen, lezen, lachen. We voelen ons zeer bevoorrecht.

beweging

Op verschillende manieren ben ik weer in beweging gekomen en dat uitte zich creatief. Niet dat ik zo slank en beweeglijk ben maar het zit blijkbaar nog wel in mij.

niertjesdag

Het is vandaag alweer de 13e keer dat we niertjesdag vieren. Hoewel, de eerste twee jaar hebben we dat niet gevierd. De eerste keer lagen we allebei nog in het ziekenhuis na de niertransplantatie, de tweede keer kon Ton nog niet eten en ging het nog niet goed dus vierden we het nog niet. Maar in de jaren daarna stonden we er steeds weer bij stil dat mijn nier het zo goed doet bij Ton. Hij zorgt er dan ook goed voor. Vanochtend een stukje gelopen en daarna op een terras koffie met lekkers. (de foto is een andere keer elders gemaakt). En vanavond gaan we samen uit eten om het nogmaals te vieren. We zijn dankbaar dat we het nog steeds kunnen vieren. Dat er nog vele niertjesdagen mogen volgen.

inspiratiewoorden

Zonder inspiratie komt er niets op papier. Dus als ik even geen directe inspiratie heb, probeer ik het via een omweg. Dat kan bijvoorbeeld door uitgeknipte woorden bijeen te leggen, daar enkele uit te kiezen, die te groeperen en dan begint het meestal al te stromen. Het kan één woord zijn of een combinatie van woorden. En dan ga ik over iets schrijven dat ik vooraf niet had kunnen bedenken. Zo koos ik vanochtend bovenstaande woorden uit een hele stapel. Morgen zou ik misschien hele andere hebben gekozen, maar hier moet ik het vandaag mee doen.

Direct toen ik het woord ‘oma’ zag moest ik aan de moeder van mijn moeder denken die ik helaas niet heb leren kennen maar waar ik erg op schijn te lijken. Wat zou het bijzonder zijn als ik haar één dag mee zou kunnen maken. Terwijl ik dat schrijf bedenk ik me dat ik nu tien jaar ouder ben dan zij is geworden. Dus dan ben ik ouder dan mijn oma en voelt zij dan nog als mijn oma?

Ik denk van wel. Met een precies pennetje zal ik haar belevenissen als jong meisje, als getrouwde en gescheiden vrouw met vier jonge dochters rond 1920 beschrijven. Met een pen met gevoel zal ik de tijd beschrijven als zij vertelt hoe zij mijn opa heeft leren kennen, over de geboorte van mijn moeder, het kamperen dat zij samen deden, haar dromen en verwachtingen en teleurstellingen in het leven.

Ik zal haar vertellen over het leven van mijn moeder na de dood van mijn oma, over haar kleinkinderen en achterkleinkinderen.

En ik zal haar op de foto zetten, samen met haar nog levende familie. Eén dag samenzijn met de oma die ik alleen uit verhalen kende. Ik kan geen betere inspiratiebron bedenken.

verwondering

klik op afbeelding om hem vergroot te zien

evenwicht

Wie een plotselinge verandering in het leven meemaakt, moet daarna opnieuw naar een evenwicht zoeken. Een balans waarbij je je weer goed voelt. Vandaag voelde ik me weer een beetje als ‘ervoor’ en ben weer creatief bezig en ben met Ton naar het dorp gewandeld, we hebben gezellig op een terras een kop koffie gedronken. Ook dat voelde als ‘ervoor’.
Deze tekening die ik een tijdje geleden maakte geeft goed dat gevoel van zoeken naar balans weer (vind ik tenminste).

even niet

Ik ben even niet op Fluweelbloem geweest. Ik had namelijk even een ander uitzicht op de wolkenlucht:

Dit was vanuit mijn ziekenhuisbed omdat ik opgenomen was vanwege een hartinfarct. Ik ben inmiddels weer thuis maar voel me nog niet echt lekker, vandaar dat er niets op het blog verschenen is. Komt wel weer, weet niet wanneer.

nestmateriaal

Gisteren voor het eerst weer naar een museum, de Lakenhal in Leiden.
Ik was te vroeg en liep, in de regen met plu, door allerlei straatjes waar je nooit komt als je precies op tijd komt. In een brugwachtershuisje zag ik een nest van een meerkoet met een opgezette meerkoet er bovenop. Op het begeleidende kaartje ernaast stond dat meerkoeten hun nesten maken met van alles wat ze in het water vinden. Ze zijn de eerste vogels die ook mondkapjes in hun nest verwerken. Verder zie ik in dit nest touw, plastic draad, een plastic pijpje, een handschoen en papieren zakdoekjes. Ondanks dat er een groep vrijwilligers wekelijks allerlei troep uit de grachten haalt, blijft er genoeg over om bijvoorbeeld je nest mee te versterken zoals de meerkoeten deden. Maar goed is het natuurlijk niet.

In het museum waren in de trapopgang gedichten geschreven, net als buiten op straat in Leiden. Er stond ook een uitspraak van Johan Cruyff:

‘Als je ergens niet bent, ben je te vroeg of te laat’.

Ik moest er even over denken maar vond hem toen briljant. 


bermen

Vanmiddag even een rondje om in mijn eentje. Eerst langs de brievenbus en daarna over de Vrijheidsdreef. En dat laatste is een genot door de bloeiende bermen.
Klaprozen, korenbloemen, bolderik, grassen en nog veel meer dansten in de wind met de zon in hun gezicht. En ik genoot met ze mee. Terug ging ik door het Groenendaalse bos. Af en toe moest ik even hoesten en ik weet, dat klinkt  verontrustend maar is het niet. ‘Bent u dat die zo hoestte?’ hoorde ik achter mij. Toen ik dat beaamde zei de dame, terwijl zij op mij afstapte: ‘dan houd ik wel afstand’. Braaf deed ik een stap achteruit. Had ik toen maar niets meer gezegd, dan was ze waarschijnlijk doorgelopen, maar ik zei dat het erger klonk dan het was. En vanaf dat moment kreeg ik alle narigheid over me heen van: 1.van ouderen die niet zo vlot waren op de computer en dat moesten van de overheid. 2. de macht van de woningbouwvereniging. 3. de mensen die zich niet aan de coronaregels houden en wat haar verder nog dwars zat.

Weg was mijn rustige wandeling maar ik kan het dan toch ook weer niet afkappen want dan denk ik: misschien ben ik vandaag wel de enige tegen wie ze aan kan praten. Maar bij de uitgang ging ik snel een andere kant op dan zij en kon ik toch nog een stuk heerlijk rustig lopen.
En ik besef me dat ik veel heb om van te genieten. Terwijl ik dit tik zie ik op het balkon dikke hommels de bloemen induiken, de zon schijnt en ik kan me op verschillende manieren uiten. Zoals met fotograferen en schrijven. Maar er zijn gelukkig ook mensen die naar me willen luisteren als ik even stoom wil afblazen. Inderdaad, ik ben een bofkont.

tegenstelling

Vandaag was een dag van grote tegenstellingen. Vanaf dat de kinderen 1 jaar werden zongen Ton en ik “lang zal ze leven” als ze wakker werden.
Sinds ze het huis uitgingen zingen we het ’s morgens door de telefoon. Dus ook vanmorgen want onze jongste werd vandaag 45 jaar.
Hier een foto nog gemaakt op de Koediefslaan, ze was toen een paar dagen oud. Ernaast haar oudere zus die ook opeens uit een flesje wilde drinken.

De tegenstelling van vandaag zat in de middag toen ik en met mij velen, afscheid nam van een zeer lieve, creatieve bekende.
Een groot gemis voor haar familie, vrienden en bekenden want wat een schat was zij. Dat bleek ook uit de toespraken, foto’s en film.
Als ik vroeger een ouder iemand hoorde ‘klagen’ dat er steeds meer mensen om haar/hem heen wegvielen dacht ik: nou logisch, je bent ook oud, dan gebeurt dat.
Maar nu ikzelf tot die groep behoor ervaar ik het heel anders. En dat is wat ieder mens die niet jong sterft mee zal maken.
Het hoort bij het leven maar het is niet altijd makkelijk. Maar wie heeft dan ook gezegd dat het leven makkelijk zou zijn? Niemand toch.

Verder kijken »