10 jaar

Vandaag precies tien jaar geleden lag ik op dit moment op de operatietafel in de VU om een nier te doneren aan Ton die na mij geopereerd zou worden. En beide operaties gingen goed en de nier, die doet het nog altijd. Niet gek he, voor een ‘tweedehandsje’. En zoals ieder jaar op deze datum vieren we dat.

jaloers

Een jonge vrouw komt me tegemoet. Ze kijkt me vriendelijk aan en wenst me een goede dag. Ja, lekker makkelijk. Zij zit ontspannen in haar scootmobiel en ik moet alles lopend doen. Sommige mensen hebben ook alles mee.

Bij de hoek aangekomen probeer ik over te steken, maar niemand die even stopt. Komt er een man aan met een witte stok die hij over de stoep laat gaan en ook hij stopt bij de stoeprand. En ja hoor, nu stoppen ze wel voor meneer, alleen omdat hij een witte stok heeft en ik niet. Sommige mensen worden ook altijd voorgetrokken.

Het is heet buiten. Ik loop verder en jawel, daar staat hij weer te niksen, dag in dag uit. En maar gedag zeggen en lachen naar de mensen die de winkel in- en uitgaan. Waarom gaat hij niet gewoon werken, in plaats van met zo’n daklozenkrant hier te staan? Sommige mensen hebben het maar makkelijk.

Nee, al dat geluk heb ik niet. Ik moet vijf dagen per week keihard werken om mijn vrouw en kinderen te onderhouden. Het onderhoud van mijn huis en tuin kosten me een vermogen. Weet je wat tegenwoordig een werkster en een tuinman kosten? Mijn rijbewijs ben ik een tijd kwijt. Feestje met de jongens gehad, wat gedronken, lang niet zoveel als vroeger. Aangehouden, blazen: ‘meneer u heeft veel te veel gedronken, u mag niet verder rijden.’ Wat een onzin, vroeger dronk ik veel meer en stapte zo in de auto, voor niemand een probleem. Waar is die politie mee bezig? Laat ze boeven gaan vangen en geen nette mensen lastig vallen.

Nee, het is niet eerlijk verdeeld in deze wereld.

Opdracht: schrijf over iemand die jaloers is op iedereen die hij tegenkomt.

gekluisterd

Ik ben al weer een tijdje aan huis gekluisterd vanwege een scheurtje in mijn kuitspier. Nu heb ik, als ik aan het werkwoord kluisteren denk het beeld van een paard, dat met de voeten vastgebonden is zodat het niet weg kan lopen. Maar als ik naar de betekenis zoek dan kom ik uit bij handen die vastgebonden zijn (door bijvoorbeeld de politie). Maar aan mijn handen mankeert gelukkig niets, dus ik typ er lustig op los. Of ik kopieer alles wat ik in de loop der jaren op Fluweelbloem heb gezet, en dat is veel, meer dan ik voor ogen had. Ik ben nu klaar van 2008 ( het jaar dat ik begon) tot 2016. Mappen vol dus, maar zo leuk om te herlezen en ik ben geregeld verbaasd over wat ik tegenkom. Gedichten waarvan ik niet meer wist dat ik ze geschreven had, gebeurtenissen die ik vergeten was. Kortom, zo’n tijdje aan je stoel gekluisterd zitten kan ook z’n voordelen hebben.

Ik was het al heel lang van plan te doen en nu gebeurt het dus. Soms heb ik een zetje van buitenaf nodig, zoals nu bijvoorbeeld een zweepslag. Nou ja, dat is meer dan een zetje. Het gaat inmiddels wat beter, maar echt verder dan in huis wat rondscharrelen zit er nog niet in. Maar ja, op het balkon is het heerlijk, zo ook in mijn kamer en er ligt nog genoeg te wachten dat ook eens geordend moet worden. Bovendien zit er wat vooruitgang in het been, dus pak ik weer een boek en neem mijn rust, want dat is het enige dat helpt bij deze blessure.

Heb je het een keer niet aan je rug krijg je dit.

Bel op hol

Vannacht rond twee uur schrikken we wakker van de bel. Iemand blijft die ingedrukt houden. Ik schrik op, ren naar de sleutels en ‘au’, iets gaat mis in mijn kuit. En die bel ging maar door. Nu staat die op de hoogste stand qua geluid, dus de etages onder en boven konden ‘meegenieten’. Maar niemand die op de bel drukte en hij ging maar door. Radeloos op het ding staan meppen en gelukkig, het stopte. Alleen gewoon lopen ging niet met mijn been en liggen zonder pijn ook niet. Maar ik ben weer in slaap gevallen tot om vijf uur dat kreng weer begon te loeien en wat we ook deden, niets hielp.

De benedenbuurman kwam polshoogte nemen en wist uiteindelijk draden los te krijgen en toen werd het stil, heerlijk stil. Hoe het kan? Geen idee. Wel heb ik nu verplichte rust met mijn been. En hoe lang dat duurt? Geen idee. Gelukkig zijn er boeken genoeg. En Ton heeft voor heerlijk eten gezorgd: uit het Indische restaurant om de hoek.

bevoorrecht

Ja, zo voelde ik mij deze week. Dinsdag op stap met vriendinnen naar het Singer in Laren, met lunch na. Woensdag uit lunchen met drie andere vriendinnen en vandaag in mijn eentje op stap naar Schiedam. Ik wilde de tentoonstelling van de fotografe Elspeth Diederix zien en mijn vrije reis moest nog op, dus een mooie combi. En natuurlijk op een terrasje even koffie drinken en na afloop op een ander terras. Maar intussen speurden mijn ogen naar blauw, naar fotogenieke hoekjes en gaatjes en dat is dan ook heerlijk als je alleen bent, je loopt gewoon je ogen achterna en je ziet wel waar je uitkomt.

De vorige keren dat ik naar het museum in Schiedam ging, wat dat op zondagochtend in de winter en dan is het niet aantrekkelijk in de stad. Maar vandaag wel,  vooral toen ik langs het oude deel langs het water liep was het genieten. Maar ik liep ook de oude kerk in en daar was een prachtig houten plafond, mooie glas-in-loodramen , glanzende koperen kroonluchters en een heel oude brandslang.

De tentoonstelling vond ik prachtig en inspirerend en dan wil ik het boek erbij ook hebben. Maar toen ik dat zag liggen dacht ik: dat heb ik al. ¬†De nieuwe foto’s van de tentoonstelling stonden er niet in, dus blij dat ik zelf foto’s heb gemaakt. Die laat ik hier niet zien want ik denk dat dat niet mag, dus wat impressies van Schiedam op een zomerse zaterdag. Of Ton het niet vervelend vindt dat ik zo vaak weg ben? Nee hoor, hij laat mij heerlijk mijn gang gaan en doet datzelfde thuis: slapen, lezen, puzzelen en weer even slapen. En vanavond samen Beck kijken.

Ik heb nog nooit een bank gezien die van een oud bad is gemaakt, maar vandaag zag ik dat.

oude buurtje

Gisteren was ik op de fiets naar de buurt gegaan waar ik vanaf mijn kleuterschooltijd totdat ik een jaar of tien was heb gewoond. Natuurlijk fototoestel mee. Sommige delen waren totaal veranderd, andere helemaal niet. Zo stond ons deel van de straat er nog met de oorspronkelijke huizen en jawel, daar was nummer 86. In mijn jeugd was de straat niet gevuld met auto’s maar met spelende kinderen. Nu andersom. Waar ons speelveld was, wordt nu het toekomstige huis van nichtje Mirjam gebouwd. Straks kan ik misschien vanaf haar balkon mijn oude straatje inkijken.

even weg

Vandaag waren wij even weg. Ton had geen zin in zijn verjaardag, maar we wilden er toch wel iets feestelijks van maken. Nu wilde ik al een tijdje naar het labyrint op het Kagereiland en vanmorgen hebben we dat gecombineerd. Ik merkte dat een ander soort labyrint dan ik gewoon ben op het strand anders ‘loopt’. Maar het kan natuurlijk ook gewoon aan mij liggen en hoe ik me op dit moment voel. Ton voelt niets voor dit alles en bleef lekker op een bankje aan het water op me wachten.

Toen hadden we trek in koffie en op weg naar een restaurant kwamen we langs de meest mooie, leuke, oude huisjes en steeds het uitzicht op het water. We wonen er zo dichtbij en waren hier nog nooit geweest. Wel even met een boottocht aan het andere eind van het eiland maar omdat het toen goot zijn we alleen in het restaurant daar geweest. Maar dit vanmorgen voelde echt of we er even helemaal uit waren. Feestgevoel.

weer thuis

Nee, we waren niet een midweek weg, althans, ik niet. Ton wel, maar niet op vakantie. Hij ging met spoed naar het ziekenhuis. Vanmiddag heb ik hem weer opgehaald en mag hij thuis verder opknappen. Je snapt dat mijn hoofd even niet naar de computer stond.

cadeau

Vaak ervaar je iets als een cadeau zonder dat je een pakje in handen hebt gekregen. Zoals samen naar een tentoonstelling gaan en daarna op een terrasje in de zon lunchen. Dat deden we vandaag in Noordwijk en Noordwijkerhout. Dat is geen vanzelfsprekendheid meer op onze leeftijd, dat is een cadeau, geen kado. Ik heb daar met Nel een keer over geschreven toen we de letter C ‘deden’. Ik schreef er toen over en sloot af met elfjes:

kado
klinkt kaal
bruin, zonder versiering
zakelijk en geen vrolijke
tierelantijntjes

liefde
ontvangen
een prachtig cadeau
net als ons schrijven
verrijkend

rood en regen

Vanmorgen met Nel naar Amsterdam, op zoek naar rood in de Oude Kerk. Erover gelezen, foto’s uit de krant bekeken en elkaar enthousiast gemaakt: dat is bijzonder voor ons kleurenproject!

Het regende in Amsterdam maar dat geeft niet, we zijn zo droog in de kerk. Maar daar aangekomen zagen we dat de deuren gesloten waren. Het was toch al tien uur geweest? Toen zagen we het briefje: vandaag gesloten wegens werkzaamheden. Wat een teleurstelling. Ook voor de andere mensen die voor de gesloten deur stonden. Wat nu? Dan maar in de regen op zoek naar rood, zo maak je er toch nog iets van. En we zagen veel rood, zelfs de banken in het restaurant waar we koffie gingen drinken waren dieprood. Daar hebben we wat geschreven voor we naar de kleine tentoonstelling van Eberhard van der Laan over Amsterdam gingen.

We zijn dus wel aan onze trekken gekomen maar hadden eigenlijk andere trek. Als laatste zijn we bij Scheltema naar binnen gegaan: vier verdiepingen met boeken! Heerlijk. Nel kwam met boeken naar buiten en voor de verandering ik nu eens niet. En zoals dat heet, gingen we moe maar voldaan weer naar huis. Nel maakte wat foto’s van mij vanmorgen.

Verder kijken »