vergeten

Ik ben mijn hele leven al wat vergeetachtig en dat heeft zich in de loop der tijd versterkt. Ik zit er niet zo mee, maar het kan onhandig zijn. Er hangen briefjes: denk aan sleutel en telefoon, maar als die er al een tijdje hangen vallen ze ook niet meer op. Nu Ton niet thuis is moet ik goed opletten dat ik mijn huissleutel meeneem want anders wordt het een hele klimpartij naar vier hoog. (klik op plaatje om het vergroot te zien)

wolkenwezens

Na al die grijze luchten zie ik nu de lucht openbreken en de zon erdoor komen. Maar een mooie wolkenlucht om te fotograferen, die is het vandaag nog niet. Gelukkig heb ik foto’s genoeg om uit te kiezen en om in te tekenen. Zo zijn deze wolkenwezens ontstaan. Ton kijkt vanuit zijn ziekenhuiskamer ook uit op de wolkenlucht maar hopelijk doet hij dat vanaf donderdag weer thuis. Even nog geduld hebben dus.

even niet

De afgelopen dagen ben ik niet zo met de computer bezig geweest want Ton was plots weer opgenomen in het ziekenhuis en dan heb je andere dingen aan je hoofd. Vanmorgen hoorden we dat hij morgen naar huis zou mogen maar vanmiddag hoorden we dat hij toch nog niet weg mocht. Hij is gelukkig een stuk beter dankzij zuurstof en antibiotica. Tja, zo ben je bezig een nieuwe bril te kopen en zo denk je er geen een meer nodig te hebben. Maar die gedachte is weer verdwenen en we hopen dat hij weer snel thuis is om daar verder op te knappen.

boeken

Ik schreef er al vaker over: wij kunnen niet zonder boeken en zijn erdoor omringd. Kijk maar.

2020

Vandaag de eerste dag van het jaar 2020. Gisteren schreef ik over 2020:

Ik hoop dat het net zo mooi rond en zacht wordt als het getal. Twee keer 20, een verdubbeling van zachtheid, wat zou dat mooi zijn.

En dan sla ik het mooie boek ‘Ik wou dat ik een vogel was’ open op 1 januari en daar staat het volgende gedicht:

Licht tegen donker

Licht dat wil ingaan
tegen donkere nachten
tegen duistere machten.
De morgen breekt aan.

Toen de zon aan de slag kon
ging het duister verdwijnen
mocht de aarde verschijnen.
Dat begon met de zon.

Kijk dan en zie maar
maak het licht levend
word zelf lichtgevend
voor jezelf en elkaar.

Karel Eykman

En dat is mijn wens ook voor ieder: wees lichtgevend voor jezelf en elkaar.

moeder

Vandaag is het al weer zeven jaar geleden dat mijn moeder overleed. Geen kerst meer op de Ramplaan, geen koffie meer in de keuken, niet meer even bellen of een kaart sturen als we weg zijn. Ik ben blij dat haar as rust op een plek waar ze zou graag was.

Nel schreef in november deze prachtige tekst:

Vele geliefden zijn in de bodem
van de hemel begraven
maar de zielen zijn niet gevangen
de zielen zijn vrij.

Dat hoop ik ook voor haar die de laatste jaren alle dagen in haar keuken sleet en niet meer lekker op pad kon als ze daar zin in had. Die vrijheid was ze kwijt.

kerst

Kerstmis roept bij veel mensen herinneringen op aan de tijd dat zij kind waren. Als ik dat probeer komt er niet zo heel veel boven. Wel vaag nog dat we eens echte kaarsjes hadden, dat was in de Bastiaansstraat en dat was spannend want er moest een emmer zand naast de kerstboom staan voor als er brand zou komen. Dat is gelukkig nooit gebeurd. Wel herinner ik me de kerstnacht als we in de kou, het was altijd koud, naar de kerk liepen en de vaak al bijna volle kerk inkwamen. Er liepen twee kosters die de mensen probeerden nog dichter op elkaar te laten zitten zodat er nog meer mensen konden zitten. En achter in de kerk was het vol met staande mensen. De kerstliederen hebben altijd het meeste indruk op me gemaakt en dat is nog steeds zo. Ik kan er tranen van in de ogen krijgen van ontroering.
Als we dan rond twee uur thuiskwamen was er kerstbrood en iets warms te drinken en dan gingen we naar bed.

En nu gaan we in de ochtend naar de kerk en eten we het kerstbrood vooraf. Dat mocht vroeger niet want je moest nuchter ter communie.

De kerst later bij mijn moeder roept het beeld op van bijna altijd rollade (soms een kalkoen), warme peertjes, groenten en kleine aardappeltjes. Iets anders wilden we niet, dat hoorde bij de kerst bij mijn moeder. En vooraf een pasteitje. Traditie, daar zijn we goed in, vasthouden wat goed voelt. Zo vieren wij met de kinderen kerstavond bij ons thuis, voorafgaand eerst nog even het sinterklaasfeest met cadeau’s, gedichten en lekkere hapjes. Anders dan vroeger, maar nu onze traditie.

Aan dit alles moest ik denken toen ik dit plaatje zag.

wijze woorden

Vertel het me en ik zal het vergeten.
Laat het me zien en ik zal het onthouden.
Laat het me ervaren en ik zal het me eigen maken.

Confucius (551 v. Chr- 479 v. Chr. Chinees wijsgeer)

Zie hier hoe onderwijs en opvoeding zouden moeten zijn.

Frank

Kom terug

‘Kom terug’.
Als ik die woorden eens zó zacht zou zeggen
dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht…

en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken,
op een ochtend:
‘Ja’.

Toon Tellegen

En als dat dan mijn broer Frank zou zijn die vandaag drie jaar geleden is overleden. Nog een keer horen:’ ‘he zusje van me.’ Niemand zegt dat meer en ik mis het. Maar dan denk ik aan de jaren dat ik het wel heb gehoord en in gedachten hoor ik zijn stem het weer zeggen:’ he zusje van me’. ‘He, broertje van me’.

dubliners

Twee weken geleden zag ik in mijn agenda staan bij 6 december: Dubliners. Meestal zet ik er dan bij waar en met wie maar dit keer niet. Gekeken bij mijn voorraad theaterkaartjes, maar geen Dubliners. Wat rondgevraagd: ga ik met jullie soms naar The Dubliners? nee. Gelukkig kreeg ik een week geleden een berichtje: leuk he mam, vrijdag the Dubliners. Dat was dus opgelost. Maar Ton kon door lichamelijk ongemak niet mee, maar andere dochter kwam ‘papazitten’ en vriendin J. wilde graag met ons mee.
Het was een geweldige avond. Niet met de echte Dubliners, maar het was het verhaal over de band met hun bekende en onbekende liederen. De zaal klapte mee, zong mee en op het laatst stonden we uit volle borst te zingen en te bewegen op die heerlijke muziek. Op dit moment spelen de echte Dubliners op mijn computer en geniet ik weer. We gingen zo blij naar huis. Dat doet muziek met je en wat een verschil of je het op de tv ziet en hoort of in het echt. Oudste muzikant was 89 en stond te dansen, te spelen en vooral te genieten.  Ik zou er zo weer heen gaan want dit is zo genieten.

Verder kijken »