schets

Gisteren was de opdracht van het LAM: schets snel een geliefd iemand in je omgeving. Nu is er maar een ander iemand in de buurt en die lag heerlijk rustig te slapen op de bank in zijn karakteristieke houding. Dus papier en krijt gepakt en hem vastgelegd.

vlaggen

Gisteren indrukwekkende programma’s op tv over de oorlog en de bevrijding. Ik ben geen koningshuisfan maar nam gisteren mijn hoed af voor onze koning. Wat een indrukwekkende toespraak. En hingen gisteren de vlaggen halfstok, nu mogen ze weer vier van bovenaf rondvlaggen. Ook iets dat vrijheid betekent: de driekleur laten wapperen zonder angst opgepakt te worden.

Ik maakte onlangs mijn eigen vlag en laat die nu wapperen.

mijn kamer

Ik kreeg de vraag voorgeschoteld: wat is op dit moment je favoriete plek in huis?

Dat is moeilijk kiezen want in de huiskamer is het heerlijk warm door de zon die door de grote ramen schijnt. En dan kijk ik naar ons nieuwe schilderij en ben ik helemaal gelukkig.

Maar ja, ik ben ook heel graag, zoals nu, op mijn eigen kamer waar het stil is en de muren me omarmen, niet knellend, maar vriendelijk op afstand.

Ik heb hier mijn boeken, stenen, schelpen, schrijfspullen, computer en alles waar ik van houd en mee bezig ben. Mijn cd’s met mijn eigen voorkeur staan paraat voor als ik muziek wil horen maar als ik schrijf wil ik stilte om me heen en in me hebben.

De stapels op mijn kamer horen er ook bij totdat ik het overzicht verlies en dan ga ik ruimen. Nou ja, iets ruimen en de rest herverdelen.

Alles mag en kan in mijn domein.

In de woonkamer waar het ruim, licht en zonnig is zit ik graag aan de eettafel voor het raam. Ook de televisiehoek voelt als een geborgen plekje. En het balkon op zonnige dagen is ook een heerlijke schrijf- en leesplek.

Maar als ik er één moet kiezen, dan toch mijn eigen kamer. Soms steek ik een wierookstokje aan, soms zet ik een zachte achtergrondmuziek op van Leonard Cohen, soms een hard meezinglied van Dolly Parton.

Mijn kamer weerspiegeld mijn interesses in het leven en daar staan bovendien ook de foto’s van mijn geliefden.

vier keer

Museum LAM in Lisse heeft iedere dag een opdracht voor de thuisblijvers naar aanleiding van een kunstvoorwerp uit hun museum. Enkele dagen geleden moest je een zelfportret via spiegels maken, het liefst een dubbel- of meerportret. Ik kreeg mezelf er vier keer in een keer op. Ik had een keer vier badkamerspiegeltegels gekocht en die kon ik nu mooi gebruiken.

heilige van vandaag

Het leuke is dat als het niet zo geordend is in je kamer dat je steeds op zoek moet naar dingen en dan iets anders onverwacht weer tegenkomt. Zo ook vanmorgen. Ik stuitte op het boek ‘365 heiligendagen’ en keek eens welke heilige bij vandaag hoort. Nou dat is een dappere dame, Hildegunde, een strijdbare vrouw in oude tijden.

Geboren in 1170 als dochter van Harper von Helpenstein in Neuss am Rhein. Als haar moeder sterft gaat zij met haar vader op bedevaart naar Palestina. De heenreis gaat zonder problemen maar op de terugreis sterft haar vader. Voor haar is het nu veiliger zich als jongen te kleden en ze noemt zich nu Jozef. De beschermer die haar vader haar gaf berooft haar, maar zij bereikt Europa weer. Onderweg wordt ze van diefstal beschuldigd en wordt zij ter dood veroordeeld. Maar door tussenkomst van een engel wordt zij vrijgesproken.

Ze wordt helper van een oude kanunnik en reist met hem naar de paus in Rome. Ze beleeft vele avonturen maar komt weer veilig terug en vindt dan haar doel: monnik worden in Schönau. Pas na haar dood in 1188 (zij is dan pas 18 jaar oud) ontdekken de broeders dat er al die tijd een vrouw temidden van hen gewoond heeft.

Haar ouders hadden een vooruitziende blik toen zij haar Hildegunde noemden want de Germaanse woorden ‘hild’ en ‘gund’ betekenen beide ’strijd’.

Haar leven was reden genoeg om haar heilig te verklaren en vandaar dat zij vandaag weer in mijn boek tevoorschijn kwam.

beeld van Hildegunde en tekening van klooster uit die tijd.

knopendoos

Als je zo’n tijd thuis doorbrengt, dan pak je eens wat meer een boek uit de kast waar je lang niet in hebt gekeken. Dat deed ik gisteren en pakte ‘De beste tips uit Libelle. Libelle weet ‘t.’ uit 1976.

foto van internet

Dat geeft een nostalgisch gevoel, terug naar een vroeger tijd die toch ook weer niet zo heel lang geleden is maar wel zo voelt. Want wie heeft er nu nog een knopendoos? Mijn moeder, haar moeder en ook ik nog in de 70′er jaren. De kinderen vonden het leuk daarmee te spelen: in de doos, uit de doos, stapeltjes maken, met de handjes erin woelen, uit de doos, en in de doos. Mijn knopendoos was een rommeltje maar kijk, daar gaf Libelle weet ‘t advies voor:

Breng er systeem in. Zoek alle knopen van één soort bij elkaar en rijg ze aan bloemistendraad. Alle knopenkettinkjes van één kleur rijgt u daarna aan pijperagers.

Ik denk niet dat kinderen van nu bloemistendraad of pijpenragers kennen, een knopendoos trouwens ook niet. Tenzij zij een oma hebben die nog knutselt en veel bewaard.

taart op afstand

Vandaag is het 46 jaar geleden dat onze Maartje werd geboren. En aangezien we nu geen verjaardag kunnen vieren zoals we gewend zijn, passen wij ons aan. Maartje kwam appeltaart brengen en zij bleef op de galerij staan en wij stonden in de keuken met het raam open. Natuurlijk voor haar gezongen, dat doen we nog steeds ieder jaar. We hadden geluk dat wij binnen stonden want was is het opeens koud buiten. Na de koffie ging ze weer lopend terug naar huis en wij sloten het raam en keerden terug naar onze stoel binnen.

rondje bollen

Vanochtend weer eens een rondje langs de bollenvelden gefietst in mijn eentje, helm op zoals de dochters beloofd. Dat zo alleen fietsen vind ik heerlijk. Eigen tempo, stoppen wanneer ik wil om een foto te maken of gewoon even stil te staan kijken en luisteren. Ik zag futen in verkeringskleed, aalscholvers die onder doken, verderop weer boven kwamen en opvlogen, hoorde mussen sjilpen en waar ik altijd blij van wordt: de veldleeuwerik die ik altijd boven de bollenvelden hoor jubelen.

Veel bollenvelden waren al gekopt maar er was nog genoeg kleur om van te genieten. Er waren fietsers en wandelaar maar niet te veel en ieder maakte zoveel mogelijk ruimte.

De kleuren van de bollenvelden kan ik laten zien aan wie er niet heen kan, maar die geuren kan ik niet laten ruiken. De heerlijke hyacintengeur en die speciale narcissengeur. Ik kan de vogelgeluiden niet laten horen maar geloof me, het was genieten.

Ik zocht op mijn fototoestel het knopje om een selfie te maken maar kon het niet vinden en snapte er niets van. Tot ik me realiseerde dat die op mijn telefoon zat. Dus maar toestel omgedraaid en gewoon geknipt en het is nog gelukt ook.

ikje

Op de achterpagina van de NRC staat altijd een IKje. Een kort stukje ingestuurd door een lezer. Deze vond ik zo lief, die wil ik even delen.

glimlach

Bij het lezen van de teksten van Toon Tellegen komt er bijna altijd een glimlach op mijn gezicht.

Verder kijken »