dubbele feestdag

Vandaag is het vaderdag en is onze A. 42 jaar geworden. Dubbel feest dus. Jaren zeventig, we borduurden onze geboortekaartjes toen. Toen Ton zijn jongste dochter vlak na de geboorte in zijn armen had zei hij: “we hebben een tweede M.” En hoewel ze later totaal (vonden wij) niet meer op elkaar leken, kan ik nu af en toe ze op een foto niet uit elkaar houden. Maar daar hebben meer mensen last van want geregeld wordt hen gevraagd of ze een tweeling zijn. Nee dus. Maar wel twee zeer aan elkaar verknochte zusjes.

Onbekend Haarlem

Ik heb vannacht een deel van Haarlem gezien waar ik nog nooit geweest was. Ik reed in de auto, samen met mijn moeder, de stad in en zag dat ik aan het einde van de weg alleen naar rechts kon. Maar ik wilde naar links, de winkelstraat in. Geen nood, dan stap ik uit en neem de auto aan de hand mee. Enkele mensen keken verwonderd, anderen vonden het blijkbaar gewoon. Het ging prima.

We kwamen te logeren bij twee aardige mannen. De ene kende ik al, de ander was een bekende van de tv. Hij was hier omdat hij directeur was geworden van een klein festival ( ik wist direct dat hij de Vijfhoek bedoelde).
De volgende ochtend liepen we verder en ik zag de meest mooie witte appartementengebouwen met heel aparte glanzend stalen balkons die prachtige schaduwen gaven. En het middenstuk was net een groot ruw stuk marmer waarop licht en schaduw speelden. Schitterend.
Maar het mooist was een wand van ruwe natuursteen in allerlei okertinten. Onderaan een hele serie (dezelfde) portretten van Juliana van zo rond haar veertigste jaar. Daarboven een serie van Beatrix toen ze ongeveer 18 jaar oud was en daarboven Irene, ook van die leeftijd. Zoiets moois had ik nog nooit gezien in een stad. Ik sprak erover met een toerist en zei:’ ik kom al 70 jaar in Haarlem, maar dit heb ik nog nooit gezien’. Ik keek achterom toen ik verder liep en zag nog een paar oude bedrijfjes, de rest was opgeknapt. Ooit was dit een verloederd havengebiedje waar je liever niet kwam. Nu was het trendy en prachtig en toen ik weer voor me keek om verder te gaan, ging de wekker.

Maar het geheel staat me, nu uren later, nog zo helder voor de geest, dat ik, als ik goed zou kunnen tekeken, het zo zou kunnen uittekenen. Maar dat heb ik nu met woorden gedaan.

zee van staal

In IJmuiden staan de Hoogovens en daar vlakbij, in Wijk aan Zee, onder de rook van die Hoogovens, staat in het duin het beeldenpark Zee van Staal. Enorme beelden van staal staan daar in weer en wind te wachten op bezoekers. Bezoekers die alleen komen kijken of, zoals I. en ik, rondlopen met fototoestel om dat moois op allerlei manieren proberen vast te leggen. Houd je van robuuste moderne kunst, neem er eens een kijkje. Een klein voorproefje:

trouwdag

Vanmorgen, op onze 48e trouwdag sloeg ik het boek “Een brug naar de sterren’ open op de pagina waar een tekst van Roemi (die in Perzië leefde van 1207-1273) staat over de huwelijkszegen:

HUWELIJKSZEGEN

Mogen deze beloften en dit huwelijk gezegend zijn.
Moge dit huwelijk een heerlijke melk zijn
als wijn en honing.
Moge het vruchten en schaduw brengen
als de dadelpalm.
Moge dit huwelijk vol vrolijkheid zijn
en iedere dag als een dag in het paradijs.
Moge dit huwelijk een symbool van medeleven zijn,
een zegel van vreugde voor nu en altijd.
Moge dit huwelijk een vriendelijk gezicht en een goede
naam hebben,
een welkomsteken
als de maan aan de heldere daghemel.
Ik heb geen woorden meer om te beschrijven
hoe de geest zich in het huwelijk mengt.

Djelaloeddin Roemi

Ik besef hoe bevoorrecht wij zijn dat we nog steeds samen zijn en samen kunnen genieten van ons leven, met de mensen waar wij van houden.

hoera

Hoera! Net gehoord dat onze oudste dochter M. een beurs heeft gekregen om te promoveren. De komende vier jaar gaat ze weer flink aan de studie en ze heeft er zin in. We waren al trots op haar, maar nu nog meer.

En zo als altijd in het leven liggen vreugde en verdriet dicht bij elkaar. Morgen is het al weer een jaar geleden dat onze lieve zwager Wim overleed. We missen hem allemaal; zijn lach, vrolijkheid, behulpzaamheid. Morgen een kaarsje bij zijn foto.

fijne dag

Gisteren was een heerlijke dag ( vandaag trouwens ook, alleen anders). In de ochtend met fototoestel rond gelopen, op zoek naar roze in wat voor vorm dan ook. Het leuke is dat je dan ook vaak leuke bijvangst hebt. Zo zag ik een prachtig verwaarloosd hekwerk wat mooie foto’s opleverde. Heel veel bloemen waren roze, in etalages was roze, kortom, een roze zondagmorgen.

In de middag gingen Ton en ik naar de Filmschuur om de film ‘The Death of Stalin’ te zien. Ik heb zitten genieten en Ton viel in slaap.Hij vond er niets aan. daarna even bieren en bijpraten met M. op een overvolle Grote Markt. Op weg naar de bus langs een expositie waar ik eigenlijk vandaag heen zou gaan, maar ze waren nog open en we liepen er nu toch, dus. Ook zeer de moeite waard. Weer buiten gekomen zei Ton: ‘zullen we lekker uit eten gaan?’ Dat deden we en in het restaurant kwam ik tot de ontdekking dat ik de tas die Maartje mij had gegeven ( bedankt Marlies) bij de expositie had laten staan.

Dus ging ik vandaag op de fiets terug naar Haarlem. Was geen straf, helemaal niet als je heerlijk door het bos fietst. Verder een luie dag. Morgen weer in het huis eens aan de slag. Nu het balkon op, zonde om binnen te zitten.

Huis van Hilde

Gisteren had ik met nicht Joke afgesproken op het station van Castricum want we zouden samen naar het Huis van Hilde gaan, het archeologisch museum van Noord-Holland. Mijn treinreis liep gesmeerd, maar die van Joke werd door een open staande spoorbrug onderbroken en zij moest weer terug. Gelukkig zijn er nu mobieltjes, al hoorde ik de mijne pas een tweede keer toen zij al weer in haar woonplaats terug was. We spraken af dat ik gewoon het museum in zou gaan en dat zij zou komen zodra er weer een trein reed.

En jawel, om twaalf uur zag ik haar aankomen uit de trein want het museum ligt pal naast het station en ik zat boven in het restaurant op de uitkijk. Het is geen groot maar wel een boeiend museum, vooral als je van geschiedenis houdt en een Noord-Hollandse bent. Maar nu hadden we allebei trek in een lekker broodje en alleen nog maar zin om gewoon bij te praten want zo vaak zien we elkaar ook weer niet.

Al met al liep de ochtend dus anders dan gepland, maar we hadden er beiden geen spijt van dat we gekomen waren. En zo stapten we, ieder aan een andere kant van het perron, na een paar uur weer op de trein terug naar huis. Nieuwsgierig naar het museum, kijk op de site van Huis van Hilde en je krijgt een idee.

Zeeland

We zijn een paar dagen in Zeeland en boffen zo met het weer. Heerlijk op het eigen terras zitten terwijl de zwaluwen naast ons de paardenstal in en uit scheren. De mussen blijven tjilpen, de paarden snuiven en stampen met de hoeven. We zitten op het platteland. Het strand is wat verder dan gedacht, maar ik ben er twee keer gaan lopen met een zakje voor de strandvondsten aan mijn broek geklemd. Mooie stenen gevonden maar niet veel roze schelpen, de kleur van deze maand. Mooie oude stadjes hier op Walcheren. Cultuur en natuur rondom dus. Genoeg te genieten voor ons beiden.

omaplant

Mijn grootmoeder is geboren in 1888 en zij hield van planten. Zij had een vetplant en daarvan heeft zij ooit een stek aan mijn moeder gegeven. dat moet voor 1954 geweest zijn, want toen is zij gestorven. Ik kreeg daar weer een stek van, misschien wel 25 of 30 jaar geleden. En aan mijn moeders kleindochters heb ik daarvan weer een stek gegeven. Mijn vetplant is inmiddels heel erg uit de kluiten gewassen, maar doet het geweldig. En vanwege het maandthema ‘groen’ heb ik mijn grootmoeders foto in ‘haar’ plant gezet.

kijk van een optimist

Dit kwam ik tegen en dacht: ja, zo denkt een optimist.

Verder kijken »