genieten

De afgelopen dagen zijn heerlijke dagen geweest. Donderdag was het zover: we gingen de nieuwe auto ophalen. De garage had er een hele gebeurtenis van gemaakt. De auto stond onder een hoes op ons te wachten en werd in ons bijzijn onthuld. Ton stond te glunderen, maar ik ook. We kregen een miniatuurtje van de auto en die komt naast die van Ton zijn eerste auto: ook een Renault. Daarna samen op de foto voor de auto, maar die foto hebben we nog niet ontvangen, en daar gingen we. Hij rijdt als een zonnetje, kleurt als een zonnetje en wij zaten er in met een grote glimlach.

En toen was het autofeest nog niet klaar. Gistermiddag belt de benedenbuurvrouw op: ‘kunnen Ton en jij even beneden komen?’ Dat konden wij en daar stond zij klaar met een fles champagne en een ondeugende glimlach op het gezicht. Zij liet de kurk knallen en goot over alle banden wat champagne terwijl zij een mooi zelfgemaakt gedicht hardop voordroeg. Als er nu geen zegen op rust… Onze andere buren stonden ook mee te genieten en lieten daarna hun nieuwe auto zien die we ook allemaal ging bewonderen. Wij zijn blij met kleine dingen, maar van dit soort gebeurtenissen kunnen we ook volop genieten. En het mooie is als je dat ook met je buren kunt delen.

En gisteravond heeft hij ons vlot en veilig naar Amstelveen gebracht waar we gingen kijken naar een Grieks drama dat onze P. zelf heeft geschreven en gefilmd en dat werd opgevoerd in de aula van zijn school en die van M. door leerlingen van zes gymnasium. En wederom hebben we zitten genieten. Laat het vandaag dan maar regenen, dit hebben wij in ons opgeslagen en als ik eraan terugdenk, komt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht.

STOMP

Ik kreeg van schoonzus I. en nicht M. de uitnodiging om mee te gaan naar een voorstelling van STOMP in IJmuiden. Even op youtube gekeken en ja, ik wilde, graag zelfs. Was al naar Slagerij van Kampen geweest en Japanse percussiespelers, maar dit was anders, veelzijdiger en met humor. Heb de hele avond zitten genieten en mijn voeten konden niet stil op de vloer blijven. De interactie met de zaal was ook leuk, zonder dat er 1 woord werd gesproken en er geen ander ‘ muziekinstrumenten’ werden gebruikt dan hun lichamen, potten, emmers, zand op de grond, kranten, aanstekers, en bedenk het maar.

Bijna twee uur aan een stuk door ging de show en ik weet zeker: als die weer komt, ga ik er zeker heen. Ben je nieuwsgierig, tik bij youtube STOMP in en je ziet in de vele acts hun veelzijdigheid.

M. enI.: bedan

zo’n maandag

Gisteren was zo’n maandag die we niet snel vergeten. ‘We’ zijn Ton en ik en onze vrienden E. en H.

We vertrokken vrolijk uit Heemstede, op weg naar vriendin B. in Amersfoort. We waren al verschillende keren bij haar op bezoke geweest en altijd reden we er zonder problemen naar toe. Echter niet vandaag. H. had nog even op de computer gekeken naar de juiste afslag, we hadden twee tomtoms bij ons, dus wat kon ons gebeuren.
Nu zijn die beide tomtoms vanaf hun aanschaf, zo’n tien jaar geleden, niet meer aan de computer gehangen om bijgewerkt te worden.


We komen dus bij afslag 13 waar we eraf zouden moeten, maar beide tomtoms zeggen: verder, volgende afslag. We kiezen daarvoor en dat was niet slim.
De volgende afslag is bij Barneveld en terug over de snelweg is geen optie want daar staat het verkeer vast en ook de toegangsweg staat vol en vast. Dan binnendoor. Leuke weides, boerderijen, bochten, en verschillende kanten die de tomtoms ons opwijzen. Uiteindelijk komen we toch in Amersfoort maar we moeten in een nieuwe buitenwijk zijn en die kent onze tomtom nog niet zo goed. We hebben de omgeving goed verkend, zagen dezelfde gebouwen weer langskomen maar uiteindelijk kwamen we in de buurt. Alleen konden we niet de weg voor de auto vinden, dus die neergezet en het laatste stukje gelopen. Een uur later dan gepland waren we op onze eerste bestemming.

Na de koffie naar vriendin L. in Doorn die al op ons zat te wachten. We hebben een heerlijke lunch gehad, lekker met elkaar gekletst en gelachen en toen was het tijd om op huis af te gaan. Eerst nog even B. terugbrengen en dan hups, de snelweg op naar huis. We hebben het gered tot vlak voor de snelweg, toen was het snelle weg en reed de auto niet harder meer dan 50. Dat is langzaam op een snelweg. Er brandde een lichtje en het boekje zei: vraag assistentie. Hebben we gedaan en na een tijdje kwam de ANWB met zijn bekende gele bus en een zeer vriendelijke ANWB’er.

Helaas, ons kapotte onderdeel had hij niet bij zich, of we hem maar wilden volgen naar de garage. Graag, alleen werd 50 km. op een gegeven moment ook te snel en kwam er een sleepkabel bij. Gelukkig wisten we niet vooraf dat het een heel eind slepen was, maar we kwamen heel aan. Daar werd een nieuwe bobine geplaatst, getest en jawel, we konden nu echt naar huis. Wel een wat andere dag dan maandag: wasdag. Maar zeker is: met de familie v.L. verveel je je nooit.

Duitsland in de herfst

Wij zijn momenteel aan het genieten van de herfst in de Eifel. We zijn met de kinderen en zitten in een groot huis, vlakbij stukken bos en weides.Heerlijk om te wandelen en zoveel om te fotograferen. Gisteren met elkaar naar Trier geweest waar onze P. ons vertelde over hoe het er in de Romeinse tijd uitzag. Tussen de middag aan de schnitzel , daar had Ton zich op verheugd.

Verder lezen we veel, doen een spelletjes, lezen verder, schrijven wat, kletsen , doen enkele boodschappen, maken wortelsoep, bakken pannenkoeken. Kortom, we genieten. Foto’s komen als ik weer thuis ben.

herdenken

Gisteren, 14 oktober, was de verjaardag van mijn broer Frank. En vanaf dit jaar moeten we die zonder hem ‘vieren’. Maar we brachten hem bloemen, spraken in gedachten met hem bij zijn graf en eind van de middag gingen we naar Delft om, samen met anderen die van hem gehouden hebben, zijn leven te herdenken. Dat deden wij eerst aan tafel en daarna in zijn kroeg van vroeger. Nee, mijn broertje wordt niet vergeten. En er is nog nooit zoveel op hem getoost op een avond als gisteravond.

12 oktober is de dag

Het voelt niet zo maar is wel zo: ik ben nu 70 jaar. Vlak na mijn geboorte zag ik er zo uit en hoe ik er nu uitzie, kun je op het verslag van 2 oktober zien.

Ik voel me vele jaren jonger, afgelopen week even buiten beschouwing gelaten, dan mijn echte leeftijd en dat is maar gelukkig ook. Nu ben ik nog volop met nieuwe dingen bezig, wil nog steeds van alles leren en lezen. Zo kreeg ik van Ton een mooi herfstboeket waar grote chrysanten in zitten. Nu ben ik niet zo van die soort, maar deze zijn echt mooi. En zonder dat hij het wist heeft hij een symbolisch cadeau gegeven, althans, als we in Japan hadden gewoond. Maar ik neem graag over wat goed voor me is, dat ook deze symboliek.

De chrysant is al minstens 1000 jaar het symbool voor de Japanse troon. De bloemblaadjes van de chrysant lijken op de stralen van de zon. Daarom wordt de plant beschouwd als symbool van een lang leven of zelfs van onsterfelijkheid.

Nu moet ik niet aan dat laatste denken, maar nog wat langer leven, dat trekt me wel.

labyrint

vandaag loop ik het labyrint
langzaam stuiven getrokken lijnen vol
in het midden zicht op zee
vandaag loop ik het labyrint
laat los wat ik niet meer wil dragen
ik laat het verwaaien
langzaam stuiven getrokken lijnen vol
vandaag loop ik het labyrint

m’

Dit rondeel schreef ik na het labyrint-lopen. Het woei hard (heerlijk), het was hoog water dus weinig hard zand (jammer) maar Nel wist toch een groot labyrint te tekenen op een kleine plek. Maar voor zij het af had begon het al wat te verwaaien en vol te lopen met fijn zand. Maar ook dat geeft iets extra’s. Op de terugweg maakte zij een foto van mijn haar omdat het net een bontje leek. Nu thuis zit ik na te genieten van een heel bijzondere middag met bijzondere mensen. Ook dit is geluk.

regenboogtuin

Vanmorgen was ik op bezoek in ‘De Regenboogtuin’, een tuin voor stilte en meditatie in zuid-west Haarlem, om de hoek bij mijn voormalig ouderlijk huis aan de Ramplaan. Daar kwam ik terecht naar aanleiding van een stuk over de tuin in de krant. Daarin stond een oproep voor vrijwilligers en voor planten en struiken die bij mensen over waren en die zij graag willen gebruiken in de tuin. Nu is dat laatste bij ons gebouw het geval, dus zijn er planten die anders weg waren gedaan nu in de Regenboogtuin terecht gekomen. En vandaar dat wij, ik was met een medebewoonster, uitgenodigd waren om een kijkje te komen nemen.

Het is een prachtige plek en het wordt nog veel mooier als de tuin verder ontwikkeld is, maar de stilte was te voelen, ondanks verkeersgeluid verder weg. Hannah van der Schee is de initiatiefneemster en met vrijwilligers probeert zij haar ideale stiltetuin verder te ontwikkelen. Vrijwilligers heeft zij nog nodig, maar daar kan ik haar niet bij helpen, mogelijk wel met nog wat meer planten. En verder vandaag genoten van de zon.

Tonden Theatertour

Soms is het heerlijk als er iets op je pad komt dat anderen voor je hebben bedacht. Zo kreeg ik van M. en K. voor mijn komende verjaardag een theatertour in Tonden ( bij Brummen).

Gisterochtend stapten vier groepen, van zo’n dertig deelnemers per groep, op de fiets naar hun eerste lokatie. De eigenaren van vier prachtige oude, grote boerderijen stelden hun ruimte open voor theater aan huis. Wij begonnen met een komische opera, geweldige start van Salone Bethel dell’Opera. Sopraan Ruth Fraser uit Londen, de Portugese countertenor Rossana Ghira en gitarist Ricardo Alves Oereira.

Daarna verder op de fiets, wij volgden de rode ballon, naar een optreden van de schrijver A.L. Snijders met muzikale begeleiding van twee mannen die ik weer herkende van een optreden met Toon Tellegen. Ook weer geweldig. Daarna met z’n allen terug naar het beginpunt, een oude school, voor een heel gevarieerde lunch. Toen begon het te regenen en dat hield niet meer op, terwijl drie kilometer verder in Brummen de zon scheen.

Maar wij zijn wel wat gewend en togen weer op de fiets, op naar twee jonge comédiennes, Anne en Lisa, die een fragment van een show lieten zien. Hilarisch en als zij een vol theaterprogramma hebben en hier in de buurt komen, dan ga ik er zeker heen. Als laatste hadden wij een dansvoorstelling van vier jonge danseressen in een leeg gemaakte stal. Kortom, veel kunst en cultuur op heel bijzondere lokaties.

kaasschaaf

Naast mijn bed ligt al weer een tijdje een paperback uit 1966 van Nico Scheepmaker met korte stukjes die eerder in de krant verschenen. Zo staat er bijvoorbeeld:

Thor

Met de Noorse koning op komst, is het goed te bedenken dat de wereld veel dank is verschuldigd aan het Noorse volk, met name aan twee van zijn zonen, Johan Vaaler en Thor Bjorklund. De eerste vond in 1899 de paperclip uit, de tweede in 1925 de kaasschaaf.

Nu heb ik altijd gedacht dat de kaasschaaf een echte Hollandse uitvinding was en dat wij als enig volk die gebruiken. Dus even opgezocht, nee dus. In de Scandinavische landen, in Duitsland, Frankrijk en Zwitserland wordt de kaasschaaf ook gebruikt. En alleen in Noorwegen en Nederland wordt het ook als een souvenir verkocht.

Die Thor Bjorklund ( denk een streepje door de o), was timmerman en de houtschaaf inspireerde hem tot het maken van een kaasschaaf. Zo simpel kan het dus zijn.

Verder kijken »