collage

Toen ik een week in Friesland was maakte ik een collage van stukken die ik uit een tijdschrift knipte. Later ging ik er lijntjes tussen trekken. Weer wat later speelde ik er wat mee op de computer, dat zie je op het tweede plaatje, maar mijn voorkeur gaat uit naar het origineel. Ik ga proberen deze week ook hier thuis wat creatiefs te doen.

schrijfcafé

Vanochtend het laatste schrijfcafé van dit seizoen en dat werd buiten in de Engelse tuin gevierd in Noordwijkerhout. Ik schreef:

Nu ik hier zit daalt de rust in me. Niet meer de weg zoeken maar gewoon er hier zijn. We zitten langs een van de slingerende paden. Rode beuk voor me, vogels alom fluitend en tjilpend, water ruizend, pennen gaan onhoorbaar snel over papier.

Nog nooit zo buiten met een groep geschreven en ik ben benieuwd wat het ons gaat brengen. Al die nieuwe ervaringen opdoen houdt de geest levendig en dat is belangrijk als je ouder wordt.

Boven ons voortdrijvende wolken. Een zwaluw vliegt snel naar het blauw. Zo stil zitten onder een hemel die, zo is ons geleerd, boven ons is. En wij zitten op de aarde die haar ronde draait zonder dat we het merken. Een vliegtuig verstoort de stilte.

We verplaatsen ons naar de waterval die nu onze bron van inspiratie wordt. Alleen het geluid is al voldoende. Maar water in vier etappes omlaag zien vallen en licht schuimend weg zien vloeien is ook een genot om te zien. Wat een prachtplek. Dat kregen we dus cadeau van het schrijfcafé. Zo belangrijk dit met elkaar te delen. Het komt op je pad als je dus op weg gaat en nieuwe paden inslaat. Een waterval van woorden vloeit uit mijn pen. Soms met grote valsnelheid, soms traag door wat obstakels en af en toe met een mooie luchtbel. Schrijven over momenten die niet duren maar nu wel vastgelegd worden. Zo wordt een herinnering geboren. En vastleggen is bewaren.

vaderdag

Vandaag is het voor het eerst in 50 jaar dat wij geen vaderdag vieren. De dag werd voor mij makkelijker gemaakt omdat er vandaag een familielunch van de familie van der Eem was en ik daarvoor met een van mijn schoonzussen naar de kerk bij ons op de hoek ben geweest. Maar wat ook enorm hielp was de lieve mail die ik kreeg met de zondagspost van een zeer trouwe vriendin en de kaart die ik in de brievenbus vond van ook een trouwe vriendin, maar dan een vriendin van onze oudste. Ik moest daarbij denken aan een zakje dat ik kreeg toen ik laatst ansichtkaarten in een museum kocht. daar stond op:

En ik voelde heimwee naar de tijd dat Ton lekker zat te lezen op de bank met een van de boeken die hij vast ook op vaderdag had gekregen van de kinderen. En zoals altijd zeggen we dan: gelukkig hebben we de foto nog. Het is wel een foto uit zijn betere tijd toen hij nog spek op de botten had.

anders

Mijn leven is nu anders dan vier maanden geleden. Creatief thuis werken lukt niet zo maar ik heb genoeg in voorraad. Deze fototekening en het gedicht lagen te wachten om nu gebruikt te worden.

aanvaarden
is accepteren
dat iets essentieels
vanaf nu anders is

de dag erna

Gisteren was een indrukwekkend afscheid van onze geliefde schoonzoon Pieter. Er werd hem eer aan gedaan. Vanochtend lag ik in bed en kwamen allerlei gedachten in mij op die ik snel op papier zette. Later maakte ik er een gedicht van. Het geeft mijn gevoel van nu weer.

zes min twee

zes min twee
vier klinkt ook goed
voelt niet goed

nu zit bij vier
een gat van twee
vol liefde en verdriet

vier moet nu
zich zien te verhouden
tot zes van toen

dat kost pijn en tijd
maar deze vier
houden elkaar vast

weten de missende twee
altijd bij zich

we laten ze los
maar laten ze niet gaan

marisca

even niet

Ik trek me even terug want gisteren is mijn lieve schoonzoon Pieter overleden. Er is nu teveel verdriet.

Friesland

Wat een genot om wakker te worden in de stilte die verdiept wordt door vogelgezang en kikkergekwaak. Zo lang geleden dat ik dit ervoer op een kleine camping in Frankrijk met Ton.

Dit soort stilte roept een heimwee op naar tijden die waren en niet meer komen. Maar nu ga ik nieuwe tijden maken en nieuwe herinneringen opbouwen. Zoals nu in Friesland met Carla.

Buiten zitten schrijven, overal om me heen verschillende vogelgeluiden, zoemende insecten en een eentonig kikkergekwaak dat soms even van toon verandert. Wat een cadeau is dit.

laddergedicht

Gisteren maakten we ook een aantal ‘laddergedichten’. Op een ladder zet je op iedere tree één of twee voeten en als je de tree als regel ziet en de voet als woord, dan krijg je een lang dun gedicht, als een ladder. Om de beurt trokken we een woord, zoals ‘tovertuin’ en ‘hoftuin’. En zo ziet het er dan uit:

hoftuin

besloten
stilte
sluit in
schuivelende
voeten
donkere
pijen
murmelende
stemmen
muren
horen
en
zwijgen

de tuin

Vanochtend in het schrijfcafé was het thema: de tuin.
We kregen als start: nu wij hier zitten en ik schreef

Nu wij hier zitten, vijf mooie blommen, gaan wij ons onderdompelen in de tuin. De tuin die al eeuwenlang rust brengt, kleur, leven. Ons leven is als een tuin.
Het zaadje geplant, een voorzichtige groei, tot volle wasdom komen en dan langzaam, nadat we ons zaad hebben verspreid, mogen we rustig ouder worden en een nieuwe schoonheid krijgen. Tot we weer in de aarde worden opgenomen. Wat een mooie levenscirkel.

Museum STRAAT vervolg

Omdat ik zo dom was mijn wasmachine aan te zetten kan ik nu nog niet gaan fietsen want er zal maar wat mis gaan en dan hebben de buren beneden narigheid en dat wil je niet. Dus even verder met mijn foto’s die ik donderdag maakte in museum STRAAT in Amsterdam. En daarna maar even de ramen lappen, althans een paar, een mens moet niet overdrijven. Naast mij zingen The Dubliners de ik een paar jaar geleden in het echt heb gezien en gehoord, heerlijk.

Oude kunst vind ik knap, maar het verrast me niet meer omdat het te bekend is maar die moderne kunst, al vind ik ook een heleboel ervan niets voor mij, die kan mij zo verrassen, dat voel je van binnen. Zo zit ik op mijn computer na te genieten van al die prachtige schilderijen die ik donderdag zag, meer dan menshoog zoals je zult zien op de onderstaande foto’s. Geniet maar mee, maar een advies: ga het in het echt zien, en neem dan wel de goede pont. en kijk ook buiten. Nergens zag ik nog de aankondiging dat je er op de muur mag schilderen, hier wel. De derde foto is trouwens een klein detail van het werk op foto 2. Foto 4 laat ook weer zien hoe groot sommige werken zijn. Klik op de foto’s om ze vergroot te zien.

Verder kijken »