ogenblikstemming

Het zal bekend zijn, ik kijk graag naar reflecties in het water en dan kan het zo maar zijn dat ik thuis achter de computer de kleuren iets ophaal, de foto draai en dan denk: net een Dali. En daar word ik dan blij van.

Er zijn verschillende dingen heerlijk geweest en zijn het nog. Afgelopen weekend met dochters, nichtje, nieuwe neefje een weekend bij schoonzus in Brummen geweest. Zij heeft een paradijselijke tuin en daarin zaten en lagen wij van ontbijt tot bedtijd. Ieder deed alles in eigen tempo en het samenzijn en genieten van die nieuwe kleine man in de familie was heerlijk.

Ook heerlijk is dat mijn voet weer toelaat dat ik kan fietsen. Morgen het autorijden uitproberen.

En heerlijk was weer te schrijven bij de zin: Als je je oud voelt, schrijf dan een brief aan de lente in jezelf en kleur je portret in lentekleuren.
Deze brief schreef ik aan mijn lente:

Lieve lente,
al zit ik al dik in mijn herfstjaren, ik weet dat je nog altijd in me zit als een zaadje dat uitkomt door aandacht. Net als een bloembol zit alles wat ik kan en kon in je en als ik wil ontplooi je je weer en kom je tevoorschijn, even fris of net iets anders dan vroeger.
Ik weet en voel je en dat doet me goed. Even weer een frisse geest, fantasie die zich ontplooit als een ontluikende bloem. Dan voel ik me geestelijk weer jong en onbevangen en glijdt mijn pen over het papier, trekken mijn vingers lijnen door nog natte verf, vorm ik papieren wezens die nog niet bestonden.
Lente, je laat me weer bruisen en borrelen van ideeën en plezier.
Soms ben je even ondergedoken, zoals ook in de natuur. Je bent er maar even niet zichtbaar en voelbaar.
Het is heerlijk te weten dat ik je weer kan oproepen maar soms ben je er al voor ik je heb opgeroepen.

Hoewel ik een herfstkind ben en geniet van de herfst buiten en binnenin me ben ik blij te weten dat jij, mijn lente, er nog altijd bent. Daardoor kan ik met Nel projecten blijven doen, kan ik nieuwe sprookjes schrijven, me blijven verbazen door wat ik door mijn cameralens zie.
Lente, je houdt mijn geest jong en sprankelend ondanks het herfstkleed dat ik al een tijd draag. En ik hoop dat als ik in mijn wintertijd kom je nog geregeld tevoorschijn komt en me inspireert en enthousiast maakt. 

Lieve lente, ik kan niet zonder je en mocht je niet meer tevoorschijn komen, dan weet ik dat ik in mijn koude wintertijd ben aangekomen. Maar ik hoop je dan toch nog af en toe even te mogen voelen, me aan je te warmen.

Marisca

Gisteravond weer gezellig met de buurdames zitten knipselen en kletsen. En zo ontstond er bij mij een samengestelde vrouw en ik dacht: dat is een waternimf, een najade. Wel een oudere maar daar kan ik misschien wel weer een verhaaltje bij bedenken hoe het komt dat ze deels mens, deels plant en deels kreeft is..

De afgelopen 16 weken hadden we (Nel en ik) steeds een nieuwe, door onszelf bedachte opdracht om bij te schrijven, tekenen etc. Een paar weken geleden was dat met tandpasta een creatie te maken op geverfd papier. Nog nooit gedaan maar het was een uitdaging daarmee aan de gang te gaan.

En nu zijn we bijna aan het einde van het project en het heeft me door de weken dat ik aan huis gebonden was heen gelopen en ik heb er veel plezier aan beleefd. Maar er zal vast weer een nieuw project bedacht worden door een van ons, heerlijk.

Vandaag is de verjaardag van Ton. Dat stemt weemoedig maar ook dankbaar dat we dat zo lang samen met de kinderen, familie en vrienden hebben kunnen vieren. Straks ga ik met zijn zus bloemen naar hem brengen en vanmiddag hebben we met de familie van der Eem een lunch en dan zullen we vast op hem proosten. want hij blijft in ons voortleven. Vlak na zijn dood schreef ik dit gedicht:

ik kijk naar de hemel
waar wolken hangen
in luchten die nooit van morgen
van gisteren of ooit zijn

ik zie ze
al is het maar voor even
als de wind te rusten ligt
en de avond nog in aantocht 

wolken en kleuren veranderen
waar ik bij zit
drijven voort
lossen op

ik kijk naar die luchten
en weet jou daar ergens
in een hemel van nu
van gisteren van ooit

M’

Waar we ook op vakantie waren, er moest een krant gekocht worden al moest hij er een eind voor omrijden. En als we in een stadje waren dan keek hij in de ochtend al op de buiten staande menukaarten voor een lunch. Mooie herinneringen.

Twee schelpen.

‘Wat lig je dicht tegen me aan, dat ben ik niet gewend. Mijn laatste jaren heb ik in de buitenlucht aan een rugzak gehangen en nu zit ik opeens opgesloten in het donker.’
Het andere schelpje gaat wat opzij en zegt: ‘ik ben ook helemaal van streek. Mijn laatste jaren heb ik ook in het licht geleefd. Waarom werd ik opgepakt, meegenomen en opgesloten?’

De twee schelpen denken terug aan de dagen dat zij nog volop in het daglicht leefden, al waren ze fysiek al eeuwen dood. Maar omdat de geest levend blijft, leven de schelpen voort.’Wat was jij eigenlijk voor schelp?’, vraagt de kleinste.

De grote stevige, vol ribbels zegt met een wat gemaakt plechtige stem: ‘ik was uitgekozen om verder te leven als pelgrimsschelp, de beroemde sint-jakobsschelp, en heb de hele weg die mijn pelgrim ging meebeleefd. Heb regen, wind, donker, licht, koude en hitte doorstaan, net als mijn pelgrim. Ik was zijn vrijgeleide en als dank zit ik nu opgesloten in het donker.’

‘Ik lag heerlijk op het strand’, zei de kleine schelp met de drie kleurige strepen. ‘Voelde de wind die zand over mij heen blies, voelde het water weer over mee heen stromen tot iemand zei: ‘deze is mooi, die neem ik mee’. En zo blij en trots als ik toen was, zo somber ben ik nu. Nooit gedacht zo te eindigen, opgesloten in een doosje’.

Marisca

Wie wat bewaart die heeft wat. Ik bewaarde deze tekening met tekst die ik een tijd geleden maakte.

Met die warme dagen denk ik af en toe terug aan de warme dagen die wij hadden op vakanties in Frankrijk. We waren een keer op een camping waar we constant krekels hoorden tjirpen. In het begin denk je: leuk. Maar op een gegeven moment denk je: hou nou even op. Nu las ik pas dat het volume van een krekelgezang ca. 95 decibel is ( een normale mensenstem is tussen de 55 en 60 decibel). Terwijl er ook krekelsoorten zijn die tot 115 decibel gaan. Als je dan weet dat het volume van een straalvliegtuig 125 decibel is dan denk je: wordt zo’n krekel niet helemaal gek en doof van zijn eigen geluid? Wat doet dat met die krekelmannen die zo een vrouw proberen te lokken?

Niet veel. Hun oren, die in hun voorpoten zitten, doen ze dicht op het moment dat ze geluid gaan maken. Geregeld stoppen ze even met geluid maken en zetten hun oren dan weer open om te horen of er ergens gevaar dreigt. Zo niet dan gaan ze weer door met hun beide vleugels snel langs elkaar te wrijven waar het tjirpend geluid ontstaat.

Met de afgelopen hete dagen heb ik geen krekel gehoord, wel het geluid van de ventilator en dat is lang zo leuk niet.

Sinds gisteren begin ik wat last van de zonnewarmte te krijgen en ben bang dat het voor iedereen om mij heen de komende dag nog erger wordt. Maar gelukkig hoef ik geen zwaar lichamelijk werk te doen, sterker, helemaal geen lichamelijk werk eigenlijk, en dan is het met een fin goed te doen. Een paar weken geleden maakte ik een pagina over zonnewoorden. Hadden er meer kunnen zijn maar deze koos ik.

Gisteravond weer lekker met de buurdames zitten knipselen en deze zijn toen bij mij ontstaan.