Afgelopen dagen was ik heerlijk met mijn nichtje en haar zoontje in een huisje in Noordwijk. We hebben met elkaar genoten maar er waren er ook die meegenoten. Ik had voor de eerste avond een salade gemaakt met daarin dunne reepjes kip. We zaten buiten klaar om te gaan eten toen de kleine L. binnen begon te huilen en wij even gingen kijken. Toen alles goed bleek gingen we weer naar buiten en ik dacht: hè, was er een windhoos? Een deel van ons eten lag op de grond en over de tafel. Toen we nog beter keken in de schaal zagen we dat alle reepjes kip eruit waren en alleen de groente en het fruit waren er nog: meeuwen! Al was het jammer van al mijn werk, we moesten er wel om lachen.
En nu ben ik weer thuis en zit ik nog na te genieten van dat mooie manneke dat zo heerlijk kan lachen.
Uit mijn stapel boeken nam ik gisteren het heel dikke maar oh zo interessante boek ‘Papyrus’ over de geschiedenis van de wereld in boeken. Ik was er een tijd geleden al in begonnen en was gekomen tot de Grieken van ver voor Christus. Vanaf 490 v. Chr. zijn op Griekse vazen met rode figuren afbeeldingen te vinden van kinderen die leren lezen en schrijven op school. Dit waren wel kinderen uit hogere kringen. Er zijn ook meisjes te zien die lezen maar niet op school, zij kregen thuis les. Er zijn ook afbeeldingen van volwassenen die met een papyrusrol op schoot zitten. Want een boek zoals het mijne was er nog niet. Het waren teksten op papyrusrollen geschreven en die werden veelvuldig gekopieerd. In de overgang van de vijfde naar de vierde eeuw v.Chr. verschenen er ook teksten waarin vermeld werd dat bibliopala (boekverkopers) op markten boekrollen met literaire teksten te koop aanboden. Die waren niet voor dagloners want de prijs van twee tot vier drachme daar moest een dagloner een tot zes dagen voor werken. Er waren ook heel dure boeken en die waren maar voor enkelen weggelegd.
De Atheense boekhandelaren hadden ook klanten overzee. In wrakstukken die op een strand waren aangespoeld van een vergaan schip werden kisten vol boekrollen gevonden.
Ik wist dat allemaal niet en heb ook zitten lezen over het ontstaan in die tijd van de bibliotheek. Heerlijk dat er zulke boeken nu voor ons te koop zijn die verhalen over heel andere tijden maar die toch ook weer overeenkomen met de onze.
Ik was van plan om vanochtend een stuk te gaan fietsen maar het lijf zei: niet doen. Dan maar eens kijken naar de opgeplakte woorden en zinnen en daar een gedicht bij maken, lekker in de koelte van het balkon. En straks eens kijken naar het stapeltje boeken waar ik mee bezig ben en maar zien wat me vandaag trekt. Heerlijk dat je als pensionado zelf je dag kan indelen ( als je tenminste geen afspraken hebt gemaakt).
Opeens was ik de witte soepkommen die ik al meer dan 20 jaar heb zat. Niet omdat er bijna overal stukjes vanaf waren maar door het gebrek aan kleur. Dus toen ik vanochtend langs Xenos kwam heb ik vier gezellige soepkoppen gekocht. De witte gaan de kast in of dienen als bakje voor kleine buitenplantjes.
Toen keek ik wat ik eens over kleur had geschreven, dat was lang geleden op vakantie maar ik heb het nog in de pc zitten.
1 juni 2006 Annecy
Tijdens het kleuren in mijn mandalaboek van de 10e kaart van het tarotspel komt het volgende in me op:
Niets staat op zichzelf, alles beïnvloedt elkaar. Je begint met een dun laagje, weet nog niet wat het worden gaat. Bouwt laagje over laagje op, die een steeds steviger kleur geven. Zo worden tere tinten samen sterk en als twee zich mengen ontstaat er een nieuwe tint die de oude niet ontkent. Zo kun je ook jezelf opbouwen, kleuren, vermengen, verstevigen. Of je kiest ervoor dun en ijl te blijven. Elke nieuwe laag brengt verdieping aan. Je kiest zelf voor uni of gemengd. Of jij mengt iets door je omgeving of je laat de omgeving jou beïnvloeden.
De dieren bij de kaart zijn een slang en een soort kangoeroe. Koud- en warmbloedig. Eieren leggend en geen band met de kinderen of levend barend en de kinderen verzorgen tot ze zelfstandig genoeg zijn om zichzelf staande te houden in de wereld. Maar ook voor ieder van ons geldt dat er altijd een moment komt waarop je je kinderen los moet laten. Je kunt in de buurt blijven om ze tot steun te zijn als dat nodig is, maar houdt je afzijdig, let niet steeds op ze en laat ze zelf hun eigen lagen opbouwen. Maar altijd zal er iets van de oorspronkelijke kleur die je hebt meegegeven te herkennen zijn. Of kinderen daar altijd blij mee zijn is een tweede. Je kunt geboren worden uit een koudbloedig of warmbloedig nest, het is aan jou je eigen leven op te bouwen, kleur te geven: jouw levenskleur.
Het is zo’n 14 jaar geleden dat ik onderstaande foto maakte maar ik herinner me het moment nog goed. Ton en ik waren in een boshuisje en van dichtbij kon ik verschillende vogels bekijken en op de foto zetten. Maar dit was voor mij de leukste foto en het is me daarna nooit meer gelukt een koolmees zo leuk op de foto te zetten.
Het zal bekend zijn, ik kijk graag naar reflecties in het water en dan kan het zo maar zijn dat ik thuis achter de computer de kleuren iets ophaal, de foto draai en dan denk: net een Dali. En daar word ik dan blij van.
Er zijn verschillende dingen heerlijk geweest en zijn het nog. Afgelopen weekend met dochters, nichtje, nieuwe neefje een weekend bij schoonzus in Brummen geweest. Zij heeft een paradijselijke tuin en daarin zaten en lagen wij van ontbijt tot bedtijd. Ieder deed alles in eigen tempo en het samenzijn en genieten van die nieuwe kleine man in de familie was heerlijk.
Ook heerlijk is dat mijn voet weer toelaat dat ik kan fietsen. Morgen het autorijden uitproberen.
En heerlijk was weer te schrijven bij de zin: Als je je oud voelt, schrijf dan een brief aan de lente in jezelf en kleur je portret in lentekleuren. Deze brief schreef ik aan mijn lente:
Lieve lente, al zit ik al dik in mijn herfstjaren, ik weet dat je nog altijd in me zit als een zaadje dat uitkomt door aandacht. Net als een bloembol zit alles wat ik kan en kon in je en als ik wil ontplooi je je weer en kom je tevoorschijn, even fris of net iets anders dan vroeger. Ik weet en voel je en dat doet me goed. Even weer een frisse geest, fantasie die zich ontplooit als een ontluikende bloem. Dan voel ik me geestelijk weer jong en onbevangen en glijdt mijn pen over het papier, trekken mijn vingers lijnen door nog natte verf, vorm ik papieren wezens die nog niet bestonden. Lente, je laat me weer bruisen en borrelen van ideeën en plezier. Soms ben je even ondergedoken, zoals ook in de natuur. Je bent er maar even niet zichtbaar en voelbaar. Het is heerlijk te weten dat ik je weer kan oproepen maar soms ben je er al voor ik je heb opgeroepen.
Hoewel ik een herfstkind ben en geniet van de herfst buiten en binnenin me ben ik blij te weten dat jij, mijn lente, er nog altijd bent. Daardoor kan ik met Nel projecten blijven doen, kan ik nieuwe sprookjes schrijven, me blijven verbazen door wat ik door mijn cameralens zie. Lente, je houdt mijn geest jong en sprankelend ondanks het herfstkleed dat ik al een tijd draag. En ik hoop dat als ik in mijn wintertijd kom je nog geregeld tevoorschijn komt en me inspireert en enthousiast maakt.
Lieve lente, ik kan niet zonder je en mocht je niet meer tevoorschijn komen, dan weet ik dat ik in mijn koude wintertijd ben aangekomen. Maar ik hoop je dan toch nog af en toe even te mogen voelen, me aan je te warmen.
Gisteravond weer gezellig met de buurdames zitten knipselen en kletsen. En zo ontstond er bij mij een samengestelde vrouw en ik dacht: dat is een waternimf, een najade. Wel een oudere maar daar kan ik misschien wel weer een verhaaltje bij bedenken hoe het komt dat ze deels mens, deels plant en deels kreeft is..
De afgelopen 16 weken hadden we (Nel en ik) steeds een nieuwe, door onszelf bedachte opdracht om bij te schrijven, tekenen etc. Een paar weken geleden was dat met tandpasta een creatie te maken op geverfd papier. Nog nooit gedaan maar het was een uitdaging daarmee aan de gang te gaan.
En nu zijn we bijna aan het einde van het project en het heeft me door de weken dat ik aan huis gebonden was heen gelopen en ik heb er veel plezier aan beleefd. Maar er zal vast weer een nieuw project bedacht worden door een van ons, heerlijk.
~
