verlangen

Morgen is het al weer vier jaar geleden dat onze Mink is overleden en wat wordt hij nog gemist. Dat vrolijke koppie, die droge humor, dat verlegen lachje, konden we dat nog maar weer eens zien en horen. Maar dat kan niet. Prachtig is dit verlangen vertolkt in het volgende gedicht:

‘Kom terug’.
Als ik die woorden eens zò zacht kon zeggen
dat niemand ze kon horen, dat niemand zelfs kon denken
dat ik ze dacht…

en als iemand dan terug zou zeggen
of desnoods alleen maar terug zou denken
op een ochtend
‘Ja’.

Toon Tellegen.

pop

Voor de fotogroep moesten we portretfoto’s maken. Ik dacht: laat ik het eens met een pop proberen. Heb daar een aantal foto’s van gemaakt en afgedrukt. ‘Nu met een echt model’, zei de docent en dat ga ik dus ook doen. Maar vanmorgen nergens zin in en dus wat op mijn kamer aan het rommelen. Toen dacht ik: wat gebeurt er als ik de foto’s doormidden scheur en ze naast, onder en achter elkaar leg en daar dan weer een foto’s van maak. Dat was leuk om te doen en ze daarna verder te bewerken was nog leuker. Hergebruik van eigen spullen dus.

kleine mijmering

spreek niet te snel van wij

want iedere ik spreekt

een andere hartentaal

en loopt zijn eigen pad

m’

winterboom

Als je
eindelijk kunt zien
hoe de boom
vertakt
dan is het winter.

Jan Arends

fotowedstrijd

Net nadat ik mijn eendaagse ijsserie had gemaakt zag ik in de NRC dat er een fotowedstrijd was met als thema: winter. De stoute schoenen aangetrokken en drie foto’s opgestuurd. Op de website: nrc.nl/fotowedstrijd staan drie foto’s van mij. Mocht je willen, dan kun je op een of meerdere van mijn foto’s stemmen. Natuurlijk zou ik dat erg leuk vinden. Weet je nog meer mensen die dat zouden willen doen? Graag.

Om het zoeken makkelijker te maken ( maar als je mijn naam intikt kom je er denk ik ook) zet ik alle drie de foto’s hier even onder.

dans en ijs

Gisteravond een super ballet gezien van de ‘Conny Janssen Danst’ groep. Zelden zoiets moois gezien op het toneel.  En vandaag zag ik ander moois: een flinterdun laagje ijs op het water. En dan de zon erop, de weerspiegeling van wolken, gebouwen, bomen, elke meter was weer anders. Ik heb dus een hele accu leeg geschoten en onderwijl super lopen genieten. Thuis ze lekker op de pc bekeken en wat aangezet, of niet. En zoals ik overal wel dieren en gezichten in zie, zo ook in het ijs. Een ijsvogel lag er op me te wachten.

opnieuw

Gisteren kreeg ik het gedicht ‘Opnieuw beginnen’ van Greet Brokenhof-van der Waa. Daaruit koos ik de zin: ‘Leven is lef om opnieuw te beginnen.’

‘Leven is lef om opnieuw te beginnen’. Deze zin spreekt mij aan omdat het voor mij betekent dat hoe oud je ook bent, je nog met iets nieuws kunt beginnen. Dat vind ik een fijne gedachte. Ik ben nu 70 maar heb nog zoveel ideeën die ik wil uitvoeren en ik wil ook nog steeds nieuwe dingen leren. Het is juist dit dat je het gevoel geeft dat je leeft. Je benut je mogelijkheden maar blijft niet bij het oude hangen. Nee, de uitdaging van het onbekende nieuwe geeft een levensimpuls. Het laat je bloed even sneller stromen, brengt een bruis in je hoofd en hart.

En opnieuw mogen beginnen betekent ook dat je fouten mag maken want er komt weer een nieuw moment dat je het opnieuw mag proberen. En is daar lef voor nodig? Soms wel.

glimlach

Servetten bedrukt met het bekende gedicht ‘Een glimlach’ van de Zimbabwaanse Emelda Tshuma.

Gedicht

Wat een glimlach vermag

Hij kost niets maar brengt veel teweeg.
Hij schiet voorbij in een flits maar de herinnering blijft soms voor altijd.
Toch laat hij zich niet kopen, lenen of stelen.

En als ik te moe mocht zijn je een glimlach te schenken.
Wil je er alsjeblieft een van jou achterlaten.
Want niemand heeft een glimlach zo nodig
als wie er geen meer te geven overheeft.

Deze tekst kregen we vanmiddag van een van de deelneemsters aan het labyrintlopen. Prachtig!

andere plek

Morgen loop ik weer het labyrint op het strand, maar gisteren deed ik dat op een heel andere plek, namelijk in de oude Bavo op de Grote Markt in Haarlem. Hier geen lijnen getrokken in zand, maar een kleed met daarop de lijnen op een eeuwenoude vloer. Een heel andere sfeer dus, maar de intentie is gelijk. We waren heel vroeg, dus nog heerlijk rustig en degene met wie ik was liep voor het eerst een labyrint. We hadden er beiden geen spijt van dat we gegaan waren, helemaal niet met de lekker koffie/thee daarna en het bijpraten van een paar jaar. En vandaag alleen een ommetje, een kleine strijk, de grote verhuizing kijken en wat er verder nog langskomt wat me wat lijkt. Heerlijk rustig weekend.

bijzonder beeld

Tijdens mijn wandeling gisteren kwam ik langs een huis waar werd verbouwd. Buiten stonden stapels planken verpakt in plastic waar vocht onder gekomen was. Natuurlijk even stilstaan en op de foto zetten, je weet nooit wat voor moois eruit tevoorschijn komt. Op de computer de kleuren iets aangezet, bij een foto de oninteressante delen weggesneden en dan sta ik zelf ook weer verbaasd over wat een wondere wereld er uit zoiets simpels kan ontstaan.

Verder kijken »