ogenblikstemming

Ik heb vorige week weer een aantal kleine collages gemaakt en dat is ook weer leuk om te doen. Dit is er een van. Vanavond gaan we weer met elkaar knipselen, benieuwd wat het dit keer oplevert.

Aan het begin van het theaterseizoen zoeken mijn vriendin H. en ik een aantal voorstellingen uit bij het kleine theater bij ons om de hoek. En dan kiezen we ook een of twee waarvan we de artiesten niet kennen maar waarvan de omschrijving ons wel trekt. Zo hebben we hele onverwacht leuke avonden gehad en zo ook afgelopen vrijdag. We gingen naar Speelman en Speelman, twee broers die al 26 jaar samen optreden. En wat een mooie liedjes en teksten, wat een plezier onderling. Bij twee liedjes moest ik mijn best doen niet te gaan huilen. Een was over een alleen levende vrouw die elke avond voor ze naar bed ging bij de foto van haar man zei: slaap lekker, tot morgen.
Dat doe ik ook bij de foto van Ton en Pieter als ik het kaarsje bij hun foto uitdoe. En die tekst kwam zo binnen. Maar ik heb ook gelachen en stil zitten genieten. Helemaal vol ervan liepen we later naar huis. Daar nam ik een wijntje om even bij te komen van deze heerlijke avond. En dan voel ik me bevoorrecht.

Ik stond vanochtend twee keer klaar om naar de markt te gaan maar het begon steeds weer te hozen. Dus dan maar de strijk eindelijk eens gaan doen en daarna weer even nagenieten van de foto’s die ik onlangs maakte toen ik met de museumgroep te gast was bij Een Zee van Staal. Dit openbare beeldenpark in de duinen van Wijk aan Zee ligt vlak naast de Hoogovens en heeft er ook connectie mee.In 1999 was Wijk aan Zee Cultureel dorp van Europa. Elf beeldhouwers uit elf Europese landen werden uitgenodigd om een werk te maken van staal met als thema Zee van Staal.
Materiaal en werkruimte werd gegeven door de Hoogovens. Omdat het beeldenpark zo aansloeg werd het van tijdelijk permanent en kwamen er nog nieuwe beelden bij. Nu staan er 17 werken die in een vrij toegankelijk duin staan. Ik was er al eerder geweest maar nu met een goede gids ging het nog meer leven. Ben je in de buurt, het is een aanrader.

Gisteren was weer de eerste labyrint-ochtend van het nieuwe seizoen en we hadden prachtig weer. Heerlijk om de vertrouwde gezichten weer te zien en ook de twee nieuwe vrouwen pasten helemaal in de groep. Na het labyrint-lopen gaan we weer schrijven en de eerste startzin is dan altijd: Vandaag liep ik het labyrint. Dit kwam er bij mij toen naar boven:

Vandaag liep ik het labyrint op een rustig strand, met een zachte wind en een laatzomerzonnetje. Kortom, heerlijke omstandigheden. Ik mocht als eerste het door Nel getrokken labyrint ingaan en dacht steeds: loslaten, loslaten, loslaten. Maar wat dan? 
En ik kreeg een inzicht: laat het lijden, de moeilijkheden, de narigheid van andere mensen wel tot me komen maar bewaak mijn eigen binnenruimte. Leef mee, lijd niet mee. En ik voelde me zo opgelucht, los, vrij. 
Ik weet het wel en voel me schuldig als ik me mezelf bescherm door af en toe dingen van buiten niet toe te laten. Maar zelfbeschermen mag voelde ik opeens. Ik wist het wel maar voelde het nu ook en dat maakte me lichter.
In het midden was de rust en de ruimte. Op de terugweg viel de afdruk van een klein kindervoetje me op. Die liep ook zijn eigen weg, net als wij. Nooit kun je bijna in onze drukke omgeving de enige zijn die een pad beloopt waar voetstappen van toen en nu worden gezien en weer verdwijnen. Maar toch loopt ieder daar zijn/haar eigen pad, verbonden met anderen maar toch alleen.

Vandaag geschreven naar aanleiding van het gedicht ‘Nazomer’ van Fetze Pijlman. Ik koos voor de zin ‘ik moet de zomer laten gaan’ om dat als start te gebruiken.

Ik moet de zomer laten gaan maar de zon haalt me nog steeds even terug. Ik houd die laatste zomerstukjes nog even vast voor ik de herfst laat komen.
Het herfstgevoel was er vroeg dit jaar door de droogte. Zo was de overgang al ingezet naar de herfst voordat het eigenlijk zover had moeten zijn.
Altijd kijk ik uit naar de komst van de herfst, de kleuren, de geuren, het stiller worden en in mijzelf gaan kruipen. Zomer is buiten zitten, herfst is buiten lopen, kijken, ruiken, fotograferen en al dat mooie gevallen blad bekijken en uitkiezen wat mee naar huis te nemen. 

Herfst mag ook bulderen en me heen en weer schudden, ik geniet van alle aspecten. Laat maar komen maar nu nog even het restje zonnewarmte in me opnemen.

Ik had tot vorig jaar nog nooit van deze berg in Italië gehoord. Maar nu weet ik het want onze Anne heeft die, met vele anderen zaterdag beklommen voor een heel goed doel: geld ophalen voor geïndividualiseerd kankeronderzoek. Vriendin Hedwig leeft nog dankzij dit onderzoek en ieder jaar lopen velen de berg op die sponsororen hebben gezocht voor dit onderzoek. Ik had Hedwig al op de tv bij Anita Witzier gezien en gezien hoe zij ook vorig jaar mee liep. Ook dit jaar kon zij weer mee en er is door haar team een prachtig bedrag opgehaald, 16.576,30 euro en het totaal van alle lopers heeft meer dan een miljoen euro opgebracht. Trots op deze mensen die op deze manier hun steentje bijdragen voor meer levenskansen van kankerpatiënten.

klik op de foto’s om ze vergroot te zien.

De laatste tijd komt het geregeld voor dat ik met leeftijdsgenoten een praatje maak en dat begint altijd:’hoe is het met je?’ en dan komt zo af en toe ‘ik takel wel af’ als antwoord. 
Nu lees ik daarover in het vermakelijke boekje ‘Van aalmoes tot Zwijntjesjager’: 

Het Nederlands kent drie samenstellingen met takelen: toetakelen, onttakelen en aftakelen. Alleen letterlijk wordt het tweede gebruikt. Toetakelen wordt gezegd van iemand die zich op smakelijke wijze ‘optuigt’ en aftakelen, letterlijk: een schip van zijn takelage ontdoen, wordt meestal gebezigd voor: achteruitgaan zowel in lichaamskrachten als in geestvermogen ten gevolge van ziekte of ouderdom. Vroeger gebruikte men het woord ook voor: zich bekrimpen, matiger en eenvoudiger gaan leven. 
Het woord takel, dat het grondwoord van deze samenstellingen is, is verwant aan tak en met een oud werkwoord dat trekken, grijpen betekende en dat nog voortleeft in het Engelse to take.

Maar wat zo fijn is, het hoeft je niet te beletten te genieten van het fijne dat er toch elke dag, hoe klein ook, er is. Als je je er maar voor openstelt.

Dankzij Nel ben ik weer afdrukken gaan maken met mijn gelli plate. Dat is een plaat van een soort gelatineachtige substantie en die lag al een hele tijd ongebruikt in mijn kast. Maar van de week kwam hij er weer uit. Soms heb je een zetje nodig en dat kreeg ik gelukkig. Zo samen bezig zijn is heerlijk en omdat we allebei op een andere manier werken kunnen we ook wat van elkaar opsteken. Ik wel meer van Nel dan zij van mij om eerlijk te zijn.
Een van mijn eerste afdrukken vond ik erg mooi en Nel gaf de suggestie er een gouden rand omheen te maken. Dat heb ik thuis op de computer gedaan. Op de foto’s kun je het verschil zien.

De blauwe afdruk heb ik thuis op de computer veranderd in een herfstblad.

Om de schrijf- of spraakfouten van een ander mag je eigenlijk niet lachen, maar om die op de achterkant van het blad Onze Taal mag dat wel. Ton vond het altijd de leukste pagina van het blad. Klik erop om het vergroot te zien.

Afgelopen weekend hebben onze jongste dochter en ik opgepast op ons nieuwe neefje L. en dat was een feest. Hij is zo leuk en lief en dat lachje, we kregen er geen genoeg van. De nacht was kort maar dat heb ik wel weer ingehaald. Enige minpunt was dat ik een houten plank met ijzeren rand op de tenen van mijn zere voet kreeg en nu heb ik gekneusde tenen. Dus geen schoenen aan maar sandalen of slippers. Een uitje naar Amsterdam morgen maar afgezegd want het is nog erg gevoelig. Maar zoals ieder wel weet kan ik me thuis ook vermaken. Ik heb vorige week weer wat zitten knippen en schuiven en plakken en toen kwamen er opeens neen nieuw soort wezens tevoorschijn.