ogenblikstemming

Soms heb je geen zin om lange teksten te lezen maar wil je wel lezen. Ongedurigheid zit dan in je. Gelukkig zijn daar ook boeken voor, zoals het oude’ Randje Groen‘ van Libelle. Daar staan veel leuke feitjes in de natuur. Zoals het volgende:

De varen was in zijn tijd van ontstaan een plant met nieuwe snufjes. Wat er voor die tijd groeide waren wieren en mossen. Die wieren groeiden in het water en konden daar flink in de lengte groeien, maar het mos op het land was en bleef laag. Pas met de komst van de varens werden de planten op het land wat hoger. Dat komt omdat zij nerven kregen en dat geeft stevigheid. Denk nu niet dat daarna alle planten nerven kregen want de helft van alle plantensoorten op de wereld heeft nog steeds geen nerven.
klik op de foto om te vergroten
varens                                     wieren

Bossen en wouden, propvol bladgroen, zijn enorme zuurstoffabrieken. Maar de belangrijkste bossen groeien onder water, in de zee. Ze bestaan uit algen, sliertige planten, die als een groen lange haardos overal op groeien. De slierten zorgen voor verreweg de meeste zuurstof die wij inademen. Daarom is het van zo’n groot belang dat de oceanen schoon worden en blijven, want als deze algen er niet meer kunnen groeien, komen wij zuurstof tekort.

Als je je geheugen wil testen;
probeer je eens te herinneren
waar je je precies een jaar geleden
zorgen over maakte.

Rotarian

Onlangs was ik in het duin en maakte daar ‘wat’ foto’s van allerlei bomen, zoals de Abeel, de wybertjesboom. Er lag een dode boom waarvan de bast los zat en dat levert mooie beelden op. Maar ook een levende met fris zachtgroen ontluikend blad uit de stam trof mijn oog.

klik erop om ze vergroot goed te kunnen zien

de abelenstam
verandert als hij doorgroeit
mijn vinger tast hem af
als een blinde
ik voel de lijnen, het ruw, glad,
de wybertjesvormen
het is z’n bast die erom vraagt
aangeraakt te worden,
bekeken, gefotografeerd
ik gehoorzaam die lokroep

leg dan mijn hand
breed op zijn huid
hij voelt als een vriend

als ik wegga zeg ik
‘ tot later maar weer’
instemmend schudt hij
zijn verse blad

 m’

Veel mensen weten dat de fruitbomen bloeien, maar dat een eik ook bloeit, dat realiseren zij zich niet. Maar die eikels moeten toch ergens vandaan komen? Daarom heb ik een bloeiende eik, een bloeiende den en een, bij velen beter bekend, een bloeiende kastanje op de foto gezet.

Gisteren deed ik voor het eerst mee aan een fotowandeling, samen met de drie andere leden van ons fotoclubje Miga. Het werd dit keer in Haarlem georganiseerd en andere belangstellenden kwamen van ver om hieraan mee te doen. Het was gelukkig droog en de zon scheen. De goden waren ons dus goed gezind. Onze eerste stop was in de Zijlstraat bij de DE winkel/ restaurant. Ik had er wel eens binnen gekeken maar keek nu mijn ogen uit. Prachtig verbouwd en overal Art Deco versiering. Neem de lichtkoepel met al die kleuren glas, de ramen naar de straat, de rode stoelen, gewoon een genot dus om daar boven koffie te drinken, de leider aan te horen en foto’s te maken. Veel foto’s zou ik maken die ochtend en mij met de anderen. Heerlijk zo’n groep om je heen die ook nog even die ene foto moet maken, en nog een…

Klik op de foto’s om ze goed vergroot te kunnen zien.


Wandelend door straatjes waar ik anders doorheen fiets, word ik nu gewezen op wat ik boven me zie, word t verteld over uithangborden, bouwstijl enz. en wij maar foto’s maken. Nee, niet lukraak, maar heel bewust lettend op compositie, diafragma en/of sluitertijd. Zo kwamen we bij de Raaks en het nieuwe stadskantoor. Ton en ik vinden het een heel mooi gebouw en ik vind dat ik daar mijn mooiste foto’s heb gemaakt. Er werd gewezen op de slinger in de muur, iets verderop en hoe je die spannend kunt vastleggen.
Natuurlijk gingen we ook de hofjes bekijken maar dat moesten we op een andere manier proberen. Niet het geijkte. We hadden geluk dat er in de Vijfhoek Kunstlijn was en dat schoenen op straat de voorbijgangers uitnodigden die te volgen naar binnen. En van kunst fotograferen word ik altijd extra blij. Maar als er een hele oude vieze scooter staat met een soort gezichtje voorop, dan jubel ik bijna van binnen.

En toen werd het lopen moeilijker en moest ik mezelf erkennen dat ik niet verder mee kon gaan. Ik heb het gered tot en met de lunch en toen haalde Ton me op terwijl de anderen richting Grote Markt gingen. Ik heb een boekje met de route gekregen en als ik weer eens logeer in de Vijfhoek ga ik zeker het laatste deel van de route, met fototoestel, alsnog lopen. En je snapt, vandaag is de grote rustdag waarop ik na zit te genieten van al die foto’s die tonen wat een heerlijke dag het was. En dan schijnt de zon ook nog zodat ik voor het eerst sinds lange tijd ook weer eens in de tuin zit. Geen gek weekend dus.
En toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het licht en het verhaaltje uit. Ik kwam er thuis achter dat ik veel lantaarns heb gefotografeerd en deze in zwart-wit vond ik wel mooi van compositie. Dus er nog maar even bij gezet.

Ik schreef al dat onze A. geregeld ansichtkaarten naar ons stuurt. Dat doet onze M. ook en zij heeft een neus voor bijzondere kaarten. Zoals deze.

Ook heeft ze al heel wat andere kaarten gevonden met drie vrouwen erop, want die spaar ik. En zo bof ik met twee dochters die weten waar ze hun moeder blij mee kunnen maken: een kaart per post. En laat moederdag dan maar zitten, dat kan hier niet tegenop.

Nog even  een spreuk voor het slapen gaan:

 Lang of kort,
het leven is
wat je erin stopt.
Twee gevulde dagen
kunnen meer zijn
dan veertig lege jaren.

Vicki Baum

Ik ga nog even door met de adviezen die Lewis Caroll schreef.

De vierde regel luidt:

…‘ Als je een brief geschreven hebt, waarbij je het gevoel hebt dat hij je vriend zou kunnen irriteren- hoe nodig het je ook toescheen, hem zo op te stellen- leg hem dan terzijde tot de volgende dag. Herlees hem dan en stel je voor dat hij aan jou gericht is. Dit zal er vaak toe herleiden dat je heel de brief herschrijft, er veel van die azijn en peper uithaalt en er in de plaats daarvan wat honing over strijkt, om hem zodoende een veel beter genietbare maaltijd voor te schotelen. Als jij je best hebt gedaan om zachtzinnig te schrijven, maar toch het gevoel hebt dat je brief tot verdere onenigheden zou kunnen leiden, bewaar er dan een afschrift van. Het heeft heel weinig zin, na maanden te pleiten:’ Ik ben er bijna zeker van, dat ik mij niet heb uitgedrukt, zoals jij beweert. Voor zover ik mij herinner, heb ik zo en zo gezegd.’ het is veel beter als je kunt schrijven:’ Zo heb ik mij niėt uitgedrukt. Dit waren mijn woorden…’

Ja, dat betekende dus dat je je brief gewoon nog eens moest schrijven. Wat een makkie hebben wij dan nu. Je kopieert hem binnen een paar minuten.

En op het handschrift van onze A. terug te komen: zij is een trouwe briefkaartschrijfster en dan denk ik”liever een kaart die moeilijk te ontcijferen is dan geen kaart’. Dus A. blijven sturen hoor, hebben deze twee pensionado’s weer wat te puzzelen.

Gisteren in bed las ik in het “vergeet-me-niet boek’ een stuk van Lewis Caroll over het schrijven van brieven. En omdat er vandaag in de krant stond dat het aantal brieven drastisch terugloopt, doe ik hier een oproep om elkaar weer eens een echte brief of kaart met tekst te sturen. Caroll (1832-1898 en o.a. bekend van ‘ Alice in wonderland) heeft er een hele verhandeling over. Ik pak er een stuk uit:

…‘Zie hier om te beginnen een gouden regel. Schrijf leesbaar. Het doorsneehumeur van de mensheid zou aanmerkelijk zachter zijn, als iedereen deze regel huldigde. Het slecht schrijven, overal ter wereld, komt voor het grootste deel eenvoudigweg daardoor, dat men te vlug schrijft. Je zult mij natuurlijk antwoorden: ‘ Dat doe ik om tijd te besparen.’ ongetwijfeld een goede redenering. Maar welk recht heb jij, om dit te doen ten koste van je vriend? Is zijn tijd niet evenveel waard als de jouwe? Jaren geleden kreeg ik brieven van een vriend- en bovendien zeer interessante brieven- geschreven in een van de gruwelijkste handschriften, die ooit uitgevonden zijn. Om ėėn enkele van die brieven door te lezen had ik gewoonlijk een hele week nodig! Ik had hem altijd bij me op zak, en telkens als ik wat tijd had haalde ik hem te voorschijn, om mij het hoofd te breken over de raadsels, waaruit hij samengesteld was, hield hem schuin en omgedraaid, dichter of verder van het oog, tot uiteindelijk de betekenis van een of andere hopeloze krabbel begon duidelijk te worden. Daarna schreef ik dan dadelijk het Engels eronder. En wanneer verschillende van zulke krabbels ontcijferd waren, maakte het geheel ervan ook ander verstaanbaar, tot uiteindelijk de hele reeks hiërogliefen ontcijferd was. Als al onze vrienden zo schreven, zouden we ons leven lang niets anders te doen hebben dan hun brieven te lezen!…’

Wij hebben gelukkig maar ėėn dochter die zo schrijft en mijn moeder kan het niet lezen en wacht tot er iemand komt om het te ontcijferen. Voordeel is dat je lekker lang met zo’n tekst doet en vaak grinnekend het nog eens bekijkt. Zo heeft ieder nadeel zijn bekende voordeel.

Onlangs was ik op de kinderboerderij in Groenendaal, natuurlijk met mijn fototoestel. Ik heb vol be- en verwondering naar de kalkoen gekeken ėn naar zijn vreemde ( voor mij dan, voor de andere kalkoenen totaal niet) geluiden. Een beetje griezelend keek ik naar zijn lellen en vellen op de kop, de kleuren daarin en wat hij met die kop allemaal deed. Kijk maar mee op de foto’s. Klik erop om het goed te kunnen zien.

Ik heb een heel leuk boek ‘ XYZebra. Een menagerie van 100 favoriete dieren’ , van J.Masson. En daar staat ook een  hoofdstuk over de kalkoen. Het dier komt eruit als een intelligent en meelevend dier dat ook vriendschap met een mens kan sluiten en zijn bijdschap over de komst van die vriend duidelijk toont. Maar er staat ook hoe ontzettend slim ze kunnen zijn. Lees maar even mee:

…‘ In zijn boek ‘ The wild turkey’ vertelt A.W. Schorger over kalkoenen die doen alsof ze tam zijn om ontdekking te vermijden:

‘Ik heb gezien hoe ze rustig op een hek blijven zitten terwijl er een groep jagers voorbij kwam; en op een keer zag ik hoe een groep jagers volledig in verwarring raakte door het gedrag van een toompje van vijf kalkoenen die welbewust voor hen uit stapten, op een hek gingen zitten en vervolgens rustig overeen laag heuveltje verdwenen voordat het tot de jagers doordrong dat het gewoon wilde kalkoenen waren. Zodra ze uit het zicht waren, begonnen ze te rennen en vervolgens vlogen ze op zodat er een breed dal tussen hen en de nu stomverbaasde en vernederde achtervolgers lag.’

En er staat nog veel meer bijzonders over dit wat uiterlijk betreft wat vreemde beest.
Maar als je dit hebt gelezen bekijk je het beest de volgende keer met wat meer respect, althans, ik.

Sinds wanneer worden de Nationale Dodenherdenking en Bevrijdingsdag eigenlijk gevierd? Ik kijk op een oude scheurkalender van het Historisch Nieuwsblad en lees daar het volgende:

‘De eerste nationale herdenkingsplechtigheid vond plaats op 31 augustus 1945: de verjaardag van koningin Wilhelmina. Koninginnedag 1945 werd met een nationale viering van de bevrijding gecombineerd. De avond tevoren werden overal in het land door het voormalig verzet georganiseerde stille tochten gehouden, om de gevallenen uit de oorlog te herdenken.
Premier Schermerhorn wilde het samenvallen van de viering van de bevrijding met de verjaardag van de koningin ook in de toekomst handhaven. Dat was handig, want Koninginnedag was al een vrije dag en de door de oorlog gehavende Nederlandse economie kon volgens het kabinet niet nog een dag productie-uitval missen. Maar koningin Wilhelmina stak hier een stokje voor. hierop besloot Schermerhorn om de vijfde mei, de dag van de Duitse capitulatie, als nationale bevrijdingsdag aan te wijzen. Van een aparte dag voor het herdenken van de doden was in de plannen van de regering geen sprake. Op de bevrijdingsviering werd naast de feestelijkheden een herdenkingsplechtigheid va neen minuut stilte ingeruimd om de oorlogsdoden te herdenken. Het Haagse verzet pleitte ervoor om op de avond voor de bevrijdingsdag de oorlogsdoden door middel van stille tochten te herdenken. Er kon niet worden gevierd voordat er was gerouwd. Aan die oproepe werd door veel mensen gehoor gegeven. Op vele begraaf- en executieplaatsen werd aan de vooravond van de bevrijdingsviering in 1946 twee minuten stilte in acht genomen. Hiermee was ee ntraditie geboren. Opvallend detail is overigens dat in het eerste jaar dat besloten was de bevrijding op 5 mei te vieren, het feest op 4 mei werd gevierd vanwege de zondagsrust.’

Maud van de Reut

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.
 
Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bosjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.
 
Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
In ‘t concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.
 
Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

Schrijver: Willem Wilmink