genieten

De afgelopen dagen zijn heerlijke dagen geweest. Donderdag was het zover: we gingen de nieuwe auto ophalen. De garage had er een hele gebeurtenis van gemaakt. De auto stond onder een hoes op ons te wachten en werd in ons bijzijn onthuld. Ton stond te glunderen, maar ik ook. We kregen een miniatuurtje van de auto en die komt naast die van Ton zijn eerste auto: ook een Renault. Daarna samen op de foto voor de auto, maar die foto hebben we nog niet ontvangen, en daar gingen we. Hij rijdt als een zonnetje, kleurt als een zonnetje en wij zaten er in met een grote glimlach.

En toen was het autofeest nog niet klaar. Gistermiddag belt de benedenbuurvrouw op: ‘kunnen Ton en jij even beneden komen?’ Dat konden wij en daar stond zij klaar met een fles champagne en een ondeugende glimlach op het gezicht. Zij liet de kurk knallen en goot over alle banden wat champagne terwijl zij een mooi zelfgemaakt gedicht hardop voordroeg. Als er nu geen zegen op rust… Onze andere buren stonden ook mee te genieten en lieten daarna hun nieuwe auto zien die we ook allemaal ging bewonderen. Wij zijn blij met kleine dingen, maar van dit soort gebeurtenissen kunnen we ook volop genieten. En het mooie is als je dat ook met je buren kunt delen.

En gisteravond heeft hij ons vlot en veilig naar Amstelveen gebracht waar we gingen kijken naar een Grieks drama dat onze P. zelf heeft geschreven en gefilmd en dat werd opgevoerd in de aula van zijn school en die van M. door leerlingen van zes gymnasium. En wederom hebben we zitten genieten. Laat het vandaag dan maar regenen, dit hebben wij in ons opgeslagen en als ik eraan terugdenk, komt er vanzelf een glimlach op mijn gezicht.

oranje 2

Oranje is als een man, overtuigd van zijn eigen kracht”.

Wassily Kandinsky

Grappig, ik vind oranje een vrouw die zich aanpast aan omgeving en emoties. Soms neigt ze naar rood als ze opgewonden of blij is. Soms trekt zij naar het geel als ze wat nijdig is of als ze ferme stappen wil zetten.

En in een wat sombere of melancholische bui schurkt ze aan tegen het zachte bruin. Maar altijd houdt ze een soort warmte in zich en die straalt ze uit naar haar omgeving.

Kan ik oranje ook als man zien? Ja, in de uitdossing van oranjesupporters, in de waarschuwingshesjes en borden in het verkeer. Daar is niet veel zachts te vinden.
Het oranje van afrikaantjes vind ik soms vrouwelijk: de wat donkergetinte bloemblaadjes. Soms mannelijk: de ouderwets felle oranjetinten.

Voor mij bergt oranje dus meerdere kanten in zich. En zonder deze oranje oktobermaand was ik daar nooit achter gekomen. Maar terugdenkend aan de kleur oranje staat de vrouwelijke kant boven de mannelijke.

Wat waardering voor de kleur betreft, oranje is voor mij vooral: warmte, gloed, omarming, vrolijkheid. Maar zo mooi als Kandinsky het oranje beschreef, dat heb ik niet bereikt. Daarom leen ik ter afsluiting zijn woorden over oranje:

Rood dat door geel dichter bij de mensheid wordt gebracht”.

oranje

De Nederlandse vlag is tegenwoordig rood-wit – blauw. Maar dat is niet altijd zo geweest. De ouderen, zoals ik, kennen de kreet: ‘oranje-blanje-bleu’. Dat waren oorspronkelijk de kleuren omdat die bij het kostuum van Willem van Oranje pasten. Het probleem was dat er nog geen oranje verf bestond die zijn kleur hield. Het oranje uit die tijd verbleekte tot geel of werd roodachtig. Halverwege de zeventiende eeuw was men dat zat en veranderde men het oranje in rood.

Waar het oranje uit die tijd nog wel in de vlag zit, is in die van New York. Dat komt zo: op 20 juli 1673 veroverden Nederlandse soldaten de stad terug op de Engelsen. In triomf liepen ze door de straten en doopten de stad Nieuw Oranje. Doordat Nederland in verschillende oorlogen verwikkeld was, hadden ze geen tijd en zin om de stad te blijven verdedigen tegen de Engelsen en droegen haar daarom in 1674 weer over aan de Britten. De naam Oranje ging verloren maar aan de vlag is nog te zien dat we er wel geweest zijn.

Dit kwam ik te weten toen ik over oranje las in het boek ‘Het geheime leven van kleuren’ vanwege het kleurenproject dat ik met Nel doe en in oktober de kleur oranje aan de beurt was.

labyrint

het is alsof ik me in een schilderij bevind

het voelde heel bijzonder vandaag

het pad naar vrede

ik voel me verlicht

het werd stil in mij

in het midden voelde ik eenheid met het al

een cirkel rond

– gedicht van de groep

Dit zijn de beginregels van zeven rondelen. Iedere deelnemer gaf haar eerste zin en Nel maakte daar een gedicht van dat de beleving van ons allen weergeeft. Zo bijzonder dat iedere keer met elkaar te mogen delen.

Ter afsluiting schreef ik dit elfje:

duidelijk
getrokken lijnen
begrenzen mijn pad
ik hoef slechts te
gaan

m’

roos in de knop

roos in de knop

van mijn vader heb ik
meer beeld dan woord
hij ging te vroeg dood
ik was te laat
met vragen

zijn wezen heb ik
niet leren kennen
zijn woorden:
zij is een roos in de knop”
draag ik in mij mee

voor mij is hij de roos
die ik niet heb geopend

marisca

STOMP

Ik kreeg van schoonzus I. en nicht M. de uitnodiging om mee te gaan naar een voorstelling van STOMP in IJmuiden. Even op youtube gekeken en ja, ik wilde, graag zelfs. Was al naar Slagerij van Kampen geweest en Japanse percussiespelers, maar dit was anders, veelzijdiger en met humor. Heb de hele avond zitten genieten en mijn voeten konden niet stil op de vloer blijven. De interactie met de zaal was ook leuk, zonder dat er 1 woord werd gesproken en er geen ander ‘ muziekinstrumenten’ werden gebruikt dan hun lichamen, potten, emmers, zand op de grond, kranten, aanstekers, en bedenk het maar.

Bijna twee uur aan een stuk door ging de show en ik weet zeker: als die weer komt, ga ik er zeker heen. Ben je nieuwsgierig, tik bij youtube STOMP in en je ziet in de vele acts hun veelzijdigheid.

M. enI.: bedan

zo’n maandag

Gisteren was zo’n maandag die we niet snel vergeten. ‘We’ zijn Ton en ik en onze vrienden E. en H.

We vertrokken vrolijk uit Heemstede, op weg naar vriendin B. in Amersfoort. We waren al verschillende keren bij haar op bezoke geweest en altijd reden we er zonder problemen naar toe. Echter niet vandaag. H. had nog even op de computer gekeken naar de juiste afslag, we hadden twee tomtoms bij ons, dus wat kon ons gebeuren.
Nu zijn die beide tomtoms vanaf hun aanschaf, zo’n tien jaar geleden, niet meer aan de computer gehangen om bijgewerkt te worden.


We komen dus bij afslag 13 waar we eraf zouden moeten, maar beide tomtoms zeggen: verder, volgende afslag. We kiezen daarvoor en dat was niet slim.
De volgende afslag is bij Barneveld en terug over de snelweg is geen optie want daar staat het verkeer vast en ook de toegangsweg staat vol en vast. Dan binnendoor. Leuke weides, boerderijen, bochten, en verschillende kanten die de tomtoms ons opwijzen. Uiteindelijk komen we toch in Amersfoort maar we moeten in een nieuwe buitenwijk zijn en die kent onze tomtom nog niet zo goed. We hebben de omgeving goed verkend, zagen dezelfde gebouwen weer langskomen maar uiteindelijk kwamen we in de buurt. Alleen konden we niet de weg voor de auto vinden, dus die neergezet en het laatste stukje gelopen. Een uur later dan gepland waren we op onze eerste bestemming.

Na de koffie naar vriendin L. in Doorn die al op ons zat te wachten. We hebben een heerlijke lunch gehad, lekker met elkaar gekletst en gelachen en toen was het tijd om op huis af te gaan. Eerst nog even B. terugbrengen en dan hups, de snelweg op naar huis. We hebben het gered tot vlak voor de snelweg, toen was het snelle weg en reed de auto niet harder meer dan 50. Dat is langzaam op een snelweg. Er brandde een lichtje en het boekje zei: vraag assistentie. Hebben we gedaan en na een tijdje kwam de ANWB met zijn bekende gele bus en een zeer vriendelijke ANWB’er.

Helaas, ons kapotte onderdeel had hij niet bij zich, of we hem maar wilden volgen naar de garage. Graag, alleen werd 50 km. op een gegeven moment ook te snel en kwam er een sleepkabel bij. Gelukkig wisten we niet vooraf dat het een heel eind slepen was, maar we kwamen heel aan. Daar werd een nieuwe bobine geplaatst, getest en jawel, we konden nu echt naar huis. Wel een wat andere dag dan maandag: wasdag. Maar zeker is: met de familie v.L. verveel je je nooit.

Eifel

We zijn allemaal weer veilig thuis na een heerlijke week in de Eifel. Lekker groot huis waar ieder zijn eigen plekje vond ( al werd die geregeld door een ander ingenomen, maar dan was er weer ergens anders ruimte). Vanuit het huis liep je zo de natuur in. Ik langzaam met mijn fototoestel of gewoon alleen maar om me heen kijkend naar al die prachtige herfstkleuren, al die verschillende paddestoelen, de stilte in me opnemend. De kinderen in flinke pas uren door de bossen of P. op de fiets.

We bezochten stadjes, zaten te lezen of te puzzelen. De dames speelden iedere avond regenwurmen en de oudste versloeg de jonkies. Wat een voorrecht dit als verjaarscadeau van de kinderen te krijgen. Daar zal ik heel lang van nagenieten. Klik op de foto’s om ze vergroot te zien.

Duitsland in de herfst

Wij zijn momenteel aan het genieten van de herfst in de Eifel. We zijn met de kinderen en zitten in een groot huis, vlakbij stukken bos en weides.Heerlijk om te wandelen en zoveel om te fotograferen. Gisteren met elkaar naar Trier geweest waar onze P. ons vertelde over hoe het er in de Romeinse tijd uitzag. Tussen de middag aan de schnitzel , daar had Ton zich op verheugd.

Verder lezen we veel, doen een spelletjes, lezen verder, schrijven wat, kletsen , doen enkele boodschappen, maken wortelsoep, bakken pannenkoeken. Kortom, we genieten. Foto’s komen als ik weer thuis ben.

herfstbos

Gisteren weer eens ouderwets ‘lopen’ fotograferen: ongeveer 100 meter per uur. Want er was zoveel te zien als je goed keek. Zoveel verschillende gekleurde bladeren op de grond, half en bijna  geheel vergane bladeren, paddestoelen, lichtval door bladeren met gaatjes erin. Als je dat samen doet met een andere natuurgids, doen weet je: dit schiet niet op, maar oh wat heerlijk om zo rond te scharrelen.

Op een gegeven moment ben je echter verzadigd, gaat je rug protesteren en is het tijd om naar de fiets terug te gaan. Maar dan zingt er boven in de boom een roodborst zo uitbundig, dan moet je even stilstaan en luisteren. En kijken door je toestel waarmee je hem dichterbij kunt halen. Hij bleef geduldig poseren en zingen en toen zag ik iets dat ik nog nooit eerder had gezien: hij had een sliert speeksel tussen zijn bek hangen. Niet gezien met het blote oog, maar door de camera wel. Dat zijn geluksmomenten, net als de zon door de bladeren te zien schijnen of de geur van de herfst te ruiken samen met B.

Verder kijken »