coronatijd

Dit gedicht maakte ik vorige week over de tijd waarin wij nu leven en die zo anders is dan voorgaande jaren.

coronatijd

we houden afstand van vreemden
en van degenen na aan het hart
soms voelt anderhalve meter te ver

geen balconconcerten meer
geen straatbingo of applaus
we willen weer gewoon zoals het was

maar wat wordt gewoon?
mondkapje? geen knuffels meer?
angst voor de ander die kucht?

corona heeft ons leven veranderd
ik duik steeds dieper in mijn huis
in mijn boeken, in mijzelf

als een slak zoek ik traag mijn weg
laat lettersporen na
mijn levenslijntje naar buiten

‘m

boeken

Gisteren schreef ik dat voor mij een huis boekenkasten moet hebben want voor mij vormen boeken een deel van de ziel van het huis en zijn bewoners. Zij weerspiegelen de interesses van de mensen die er wonen en geven ook een kijkje in hun geschiedenis. Soms zijn ze aan vervanging toe, soms nooit.
Er zijn boeken die je met genoegen leest maar een tweede keer hoeft niet. Die boeken kunnen op een gegeven moment vervangen worden. Maar er zijn ook boeken die meer bieden: mooie zinnen om te herlezen, interessante gedachtes om over te mijmeren of over te schrijven. Sommige boeken zijn soms gewoon een kijkgenot of pure nostalgie. En al die boeken samen vormen een kostbaar bezit voor de huidige bewoners.
Of dat ook geldt voor de komende generatie zal in de toekomst moeten blijken. Och arme kinderen als ze eens al die boeken moeten uitzoeken en opruimen. Maar ik denk dat zij het makkelijker kunnen dan wij want zij hebben niet de verbinding met die boeken die wij hebben. Ik weet het uit ervaring. Hieronder de boekenkast in de huiskamer en in mijn kamer. En dan hebben we ook nog Ton zijn kamer. Ik weet het, het is veel en het einde is nog niet in zicht want met sinterklaas komt er weer nieuwe aanvoer.

huis

Uit het boek: ‘Klaar Heden’ maak ik een lijstje bij:
wat een huis behoort te hebben.

-Muren die het overeind houden als het stormt
-Een dak dat de regen afvoert en niet binnenlaat
-Een kachel om samen omheen te zitten en de kou uit het lijf houdt
-Genoeg kamers om je terug te kunnen trekken
-Een keuken waar ruimte is om samen te koken. Als er ook nog een tafel in kan is dat helemaal geweldig.
-Boekenkasten vol boeken die de interesses en de levens van de bewoners weerspiegelen
-Kunst die blij maakt
-Genoeg kasten om overbodige spullen nog even in te bewaren
-Spelletjes, teken- en schrijfspullen
-Mensen die in harmonie met elkaar leven
-En dat alles geeft een ziel aan het huis

En dan denk ik aan al die vluchtelingen die dit alles hebben moeten opgeven. Aan mensen die door tegenslag huis en haard verliezen en nu op straat wonen. En dan voel ik me intens dankbaar dat ik iedere dag warm, droog en veilig in ons eigen huis kan wonen.

kijkje in de toekomst

Als het mogelijk zou zijn, een kijkje in de toekomst nemen, zou ik dat dan willen?
Absoluut niet.
Ik wil niet weten wanneer ik alleen kom te staan of dat ik misschien wel eerder dood ga dan Ton. Kan natuurlijk altijd, al is de kans dat het andersom is, vele malen groter.
Ik wil niet weten of ik dan nog zelfstandig kan wonen of dat ik geestelijk of lichamelijk zo achteruit ben gegaan dat ik in een tehuis moet wonen.

Maar stel dat ik een optimistische kijk in de toekomst zou kunnen maken. Dan zie ik mezelf nog lekker rondscharrelen in en rond de flat. Misschien rijd ik nog auto of heb ik zo’n handig 45 km. autootje. En ik schrijf nog steeds stukjes op Fluweelbloem, doe nog projectjes met Nel want we willen contact houden en onze geest blijven aktiveren met nieuwe opdrachten aan elkaar.

De kinderen wonen nog steeds vlak naast elkaar en hebben het nog goed met hun R. en P. en zijn nieuwe wegen ingeslagen met hun beroep. Ook zij willen zich blijven ontwikkelen. We gaan nog eens per jaar met elkaar naar een boshuisje en genieten van de natuur en elkaar. Doen spelletjes, P. bakt pannenkoeken, R. vertelt mij nu over de natuur en M. en A. kletsen er nog steeds op los met elkaar en willen nog steeds winnen met hun eigen kaartspel.

Als dat mijn toekomst zou zijn, dan teken ik daarvoor. Maar er zijn geen inschrijfformulieren dus wacht ik mijn toekomst gewoon in vertrouwen af.

transformatie

Naar aanleiding van het project ‘zelfportret’ transformeerde ik mijzelf van jonge blom tot herfstblom. Idee daarvoor kreeg ik door werk van Nel.

50 jaar

Dit jaar zijn wij, en met ons verschillende vrienden, 50 jaar getrouwd. Ik denk dat wij van een uitstervende generatie zijn wat dat jubileum betreft want: of er wordt niet getrouwd, of ze zijn veel ouder als ze gaan trouwen of ze blijven niet zo lang bij elkaar.

Maar waarom heet het een ‘gouden huwelijksjubileum’?

Nooit geweten dat het een bijbelse oorsprong heeft. God zei ooit tegen Mozes dat hij het vijfstigste jaar moest heiligen, want dat zal een jubeljaar zijn.’
Voor de Israelieten was ieder vijftigste jaar het einde van een cyclus van zeven maal zeven sabbatsjaren. Dat werd gevierd: schulden werden kwijtgescholden, slaven bevrijd. Het werd en jubeljaar genoemd en vriendin N. , ook vijftig jaar getrouwd dit jaar, viert het met haar man dan ook het hele jubeljaar door. Natuurlijk door corona wel anders dan vooraf gedacht.

Waar komt het woord ‘jubeljaar’ vandaan? Het komt van het Hebreeuwse woord jobeel. Een jobeel is een ramshoorn, een bijbels blaasinstrument. In een jubeljaar werd die in het hele land het hele jaar gebruikt.

Het Latijnse jubilus stond voor ‘juichkreet’ want tijdens zo’n jubeljaar werd er veel gejubeld.
In 1343 bepaalde paus Clemens VI dat er iedere vijftig jaar een jubileum of gouden jaar zou zijn. Pelgrims konden dan een volle aflaat verdienen. En vanaf de 17e eeuw wordt een vijftigjarige bruiloft als gouden jubileum aangeduid.

Deze informatie las ik op een blaadje van een oude scheurkalender van ‘onze taal’.

boom-glas-in-lood

Op dezelfde zondag dat ik de Pruikzwam zag, zag ik natuurlijk nog veel meer. Ik geniet van bomen in wintertooi want dan ontstaat een speciaal lijnenspel, alleen passend bij die boom. En als er dan ook net wat wit en blauw achter zit, dan zie ik er opeens thuis achter de computer een glas-in-lood-werk in.

laten

Naast de nobele kunst om dingen voor elkaar te krijgen,
is er de nobele kunst om dingen te laten voor wat ze zijn.

Lin Yutang

En dat is soms een heerlijk gevoel. Even geen verandering en daar verantwoordelijk voor zijn. Het is goed zoals het is, of niet, maar als er geen kans op verbetering is, dan is accepteren heel rustgevend.
Tot januari geen nieuwe kleren kopen, had ik afgesproken met M. Geen impulsaankopen.
Kijken wat je al hebt en dat gebruiken. Geeft rust maar toch ook wat onrust want als ik langs een etalage loop met leuke vesten dan moet ik me bedwingen niet naar binnen te gaan. Soms ga ik toch naar binnen en ben dan blij dat ik niets zie dat de moeite waard is om de weddenschap te verliezen.

Maar bij ouder worden en ouder zijn past deze spreuk ook. Niet persé nog willen doen wat je altijd deed maar eigenlijk niet meer kan. Laat het los. Je hebt er jaren van genoten, meer jaren dan de jaren dat je het niet meer kunt. Focus op wat binnen je bereik ligt en wees daar tevreden mee.
Zoek de uitdaging in het kleine en blijf die zoeken want je geest moet bezig blijven, ook als het lichaam het af laat weten. Daarom schrijf ik zo graag stukjes voor Fluweelbloem.

kindergedicht

Het leuke van bewaren is dat je later weer iets terug kunt vinden. Zo vond ik vanochtend dit gedicht dat ik jaren geleden maakte.

FEEST

ik ga straks naar een feestje
maar toch ben ik niet blij
want Boudewijn mijn vriendje
die is er dan niet bij

mijn vriendje mag niet komen
zij vinden hem te druk
hij struikelt over voeten
maakt altijd wel iets stuk

ik ga straks naar een feestje
maar blijf daar niet te lang
na ‘t eten van een taartje
verdwijn ik door de gang

ik sluip dan snel naar buiten
waar Boudi op mij wacht
ik geef hem vlug een knuffel
mijn hond met zachte vacht


marisca

herfstvondst

Ik kreeg van een vriendin door dat er in het bosje bij Hageveld in Heemstede een Pruikzwam te zien was. Het is een niet veel voorkomende paddenstoel die op de Europese lijst staat van bedreigde zwammen. En hier zag ik er twee aan dezelfde boom. Mij was uitgelegd hoe er te komen maar je snapt het al, ik nam het verkeerde pad. Was niet erg want toen zag ik weer andere dingen zoals de herfst in een waterplas en de herfst hoog in de bomen. Maar op de terugweg via een ander pad, het juiste dus, zag ik ze toch. Omdat jullie niet allemaal bij mij in de buurt wonen laat ik de Pruikzwam even zien.

Verder kijken »