ogenblikstemming

Vandaag ging ik eerst op koffiebezoek bij onze oudste dochter en vanmiddag moest ik er natuurlijk uit met dat heerlijke zonnetje. Dus wel winterjas aan en fototoestel om de nek, op naar Groenendaal. Veel foto’s die ik maakte heb ik al ergens opgeslagen maar het kijken en afdrukken blijft leuk dus blijf ik het doen. Ik heb een tijd op een bruggetje naar twee futen staan kijken en kreeg gezelschap van een oma met haar kleinzoon. We zagen de futen onderduiken en waren benieuwd waar ze boven zouden komen. Niet waar wij het gedacht hadden. Toen ik reflectie in het water stond te fotograferen op een andere brug hoorde ik zeg: ‘kijk die reiger’. Had ik nog niet gezien maar wat was ik blij die op de foto te hebben want zo’n voorkant had ik nog niet bij een reiger gezien.
Ook keek ik hoe hij/zij heel voorzichtig een pot optilde en traag en voorzichtig voor zich neerzette en dat daarna met de andere poot deed. Het water rimpelde er amper door.

Op de terugweg bleef ik onder bloeiende populieren staan om die schoonheid van de ontluikende knoppen en de fikse katjes die daaruit kwamen op de foto te zetten. Maar het waaide dus ik moest met een hand proberen de tak stil te houden en met de andere hand af te drukken. ‘Zal ik u even helpen’ vroeg een meneer. Graag. Lachend zei hij:’ moet ik nog verder meelopen om dingen vast te houden?’, maar dat hoefde hij niet van mij. Ik las net, was ik vergeten, dat populieren tweehuizig zijn: de ene boom is vrouwelijk en heeft lichte katjes en de andere is mannelijk en heeft roodachtige katjes. Ik heb dus de man op de foto gezet.

En toen ik thuiskwam en de computer aanzette was daar mijn wekelijkse zondagspost bij de mail. Heerlijke zondag dus.

Afgelopen maanden hadden we op de fotoclub het thema ‘lijnen’, het liefst diagonaal. Nu probeer ik dat eerst wel maar als ik verticale lijnen zie of door elkaar gaande lijnen, dan zet ik die ook op de foto. We zijn niet zo streng op de club, het gaat vooral om het plezier in het fotograferen. En met een thema op pad gaan is leuk want je kijkt heel anders. Zo keek ik ook even in mijn archief en kwam een foto van lijnen op het strand tegen en zag ik lijnen in de grote kerk in Haarlem, aan de gevel van een gebouw waar doeken voor hingen en natuurlijk in het water. Je ziet dat ik het niet zo nauw nam met de opdracht maar ik had er plezier in en dat is het voornaamste.

Als ik naar deze leisteen kijk, denk ik aan mijn vader die zo trots was op de leiendaken die hij maakte. Nooit zou hij bedacht kunnen hebben dat je een stuk leisteen ook als schilderobject zou kunnen gebruiken. Ik ook niet trouwens, maar door Nel nu wel.
Nadat ik het beschilderd heb doet de grijze steen me denken aan de bergen waar ik ben geweest. Aan de rivier die er beneden stroomt en die in het voorjaar zo onstuimig kan zijn, zelfs bijna gewelddadig. En later weer tot rust komt om kabbelend een zomer door te brengen binnen haar bedding.
Rondom bloeit dan de wilde flora in het dal met roze, paarse, lila, witte en gele bloemblaadjes. 
De rivier die de eeuwen heeft doorleefd, de seizoenen langs heeft zien trekken, net als de voeten van de volkeren die hier voorbij getrokken zijn.

grijs
de steen
onstuimig de rivier
kleurrijk de wilde flora
leitekening

……

Dit schreef ik in 2017 en kwam het net weer tegen op zoek naar iets anders.

Gisteren liep ik het labyrint met de zon in de rug en dan weer in het gezicht, de wind om me heen, de zee voor me uit. En weer zag ik zandpatronen op mijn pad. Ik liep wat te denken over patronen in mijn leven. Ik vind patronen fijn zolang ze niet te star zijn en gaan knellen maar mee veranderen in mijn leven. Want door starheid gaat de glans eraf en de verrassing van de patronen. Ze moeten vers blijven als de voetstappen in het labyrint en de ribbels in het zand.
Zelf patronen ontdekken in je leven kan richting geven om te volgen of juist te veranderen en een andere richting in te slaan.
Dit schrijven volgt een vast patroon: laat de woorden vloeien na een beginzin die we krijgen of kies een woord uit een gekregen gedicht. Denk niet maar laat de woorden komen als de golven in de zee. Soms even uitkabbelen en dan opeens een beeld als een hoge golf, altijd verrassend wat er uiteindelijk op papier staat. 

Voordat we in het labyrint gingen keek ik nog even tussen alle mesheften en zag een muiltje. Dat schelpje heb ik ooit in Zeeland gevonden en nooit op het strand waar ik altijd loop. Zo zie je maar, andere omgeving, nieuwe mogelijkheden. 
Dat je blij kunt zijn met een schelpje betekent dat de lente nog in je leeft. Als een kind blij verrast en blij worden van een schelp, wat is dat heerlijk om te blijven ervaren.

Vanochtend voor we labyrint gingen lopen gingen we, zoals altijd, eerst schrijven bij een thema dat ditmaal ‘lente’ was. En we kregen de vraag: Hoe is het met de lente in mijzelf?

Die lente is er nog altijd. Ik bloei geregeld nog op, bot uit via mijn creaties en hopelijk warm ik mensen op die het innerlijk koud hebben.
Ik voel de herfst ook in mij maar de lente blijft geregeld de kop opsteken.
En ik groei daarvan, laat de sapstroom van creativiteit in mij lopen en schiet kuit met woorden en beelden.
De lente in mij blijft hopelijk tot mijn laatste winterdag.

Bewijs van mijn binnenlente: een nieuw stokstaartwezen

Wat een heerlijk weer vandaag. Vanochtend een bijzondere lezing gevolgd over hoe de klaagliederen uit de bijbel door de eeuwen heen op muziek zijn gezet. En vanmiddag met vriendin D. heerlijk op het balkon bijgepraat. Het werd zo warm dat het zonnescherm omlaag moest.
En tussendoor even weer naar de foto’s van gisteren gekeken en sommige wat veranderd, gewoon omdat ik dat leuk vind.
Ik lette gisteren vooral op vormen in het water en in het zand. Zo boeiend en heerlijk om op de foto te zetten. Je weet: klik op de foto om hem groot te zien.

Als je op deze patronen let zul je dubbel genieten aan het strand.

Jawel, ik was vanochtend alweer op het strand. Mijn credo is: stof binnen wacht wel maar mooi weer niet.
Dus met fototoestel weer naar het strand. Het was heerlijk. Lekker weinig mensen en veel meeuwen die zich tegoed deden aan de vele kleine krabbetjes aan de vloedlijn. Maar zodra ik wat dichterbij kwam gingen ze er vandoor de zee in. Opeens een zwerm meeuwen boven me die zwierden op de wind die waarschijnlijk daarboven te voelen was, hier beneden niet.

De massa scheermesjes was kleiner maar nog volop aanwezig. Dit keer lette ik niet zo op de schelpen maar meer op al die lijnen, patronen in het zand en in het water.

Ik stopte wel bij een klein breekbaar skelet van een zee-egel, de klit. Wit, bijna kaal, soms nog wat stekeltjes. Meenemen moet je niet doen, breekt onder je handen of je moet een doosje meenemen. Ik vind dat patroon met die gaatjes erin altijd zo leuk.

Verderop zag ik een slangster, in leven zijn ze te vinden op de bodem van de zee waar ze leven van dierlijk en plantaardig afval. Ze bewegen zich voort met hun vijf armen.

En toen was het zoeken naar de opgang waar mijn auto stond. Omdat er nog geen strandtenten op dit stuk waren was het gokken maar uiteindelijk had ik de goede opgang. Wat een heerlijke ochtend heb ik mezelf gegeven. Want zo is het wel, je geeft dit cadeau aan jezelf.

Ja, zo mag je ze wel noemen die kleurige bloempjes tussen het oude bruine blad in het bos. Die moest ik dus wel even op de foto zetten ( net als vorig jaar en de jaren daarvoor) nu de zon scheen. Het is fijn een stukje bos in de buurt te hebben. Je bent er met een half uur doorheen als je gewoon wandelt maar neem je een fototoestel mee, dan duurt het wel drie keer zo lang. Drie keer zo lang genieten dus van de krokussen, winterakonieten, sneeuwklokjes (nog net een paar gevonden die niet al verdord waren) en narcissen. En daarna nagenieten thuis op de computer.

En ja, als ik dan langs het water loop, dan maak ik daar ook weer een foto van.

‘Er zijn lieden die beweren dat de ideale democratie nooit kan bestaan doordat een grote meerderheid al wie rijk en machtig is, of al wie tot een beroemde familie behoort, automatisch als de beste leiders beschouwt. De massa heeft nu eenmaal geen flauw idee van wat de beste leiders zijn, om de eenvoudige reden dat er zo weinig moreel en geestelijk hoogstaande mensen bestaan en, bijgevolg, ook slechts weinigen kunnen beoordelen wie als zodanig kan worden beschouwd.
Wanneer het volk vanuit zijn onbegrip kiest, wordt de staat dan ook geregeerd door de rijken in plaats van door de meest begaafden. En die rijken klampen zich vast aan de macht hoewel ze daarmee niets zinvols weten aan te vangen.
Steenrijke, beroemde en machtige lieden zijn zelden wijs en onderlegd genoeg om te weten hoe ze met het leven, en met gezag over anderen moeten omgaan. Dat soort heeft helemaal geen fatsoen; het zijn schaamteloze pronkers. Je vindt dan ook nergens méér corruptie dan in een staat waarin de rijksten als de besten worden verkozen.

Misschien denk je als je dit gelezen hebt: in welke krant stond dat vandaag? In geen enkele. Het is geschreven in de eerste eeuw voor Christus door Marcus Tullius Cicero die leefde van 106-43 voor Christus.
Ik las het van de week weer in het boekje ‘Vleugels voor onze sandalen’ waarin heel veel citaten van hem staan die naadloos in de tijd van nu kunnen passen. Helaas niet veel veranderd in al die eeuwen als we nu naar het nieuws kijken.

Cicero

Wat een goede combinatie: een lege agenda en strandweer. Dus op naar zee. Een zeer kalme zee maar op het strand was toe zien dat het eerder een woeste zee was geweest want het strand was dik bezaaid met mesheften en daar tussen lagen overal de lege huisjes van de tepelhoorn. Bij de eerste dacht ik: die neem ik mee, en bij de volgende en de volgende want steeds een andere kleur of grootte. Ik zag lege wulkenhuisjes, ook mee want die zie ik niet te vaak. En een zaagje, daar is Nel dol op. Een mooi stuk hout, dat nam ik mee voor Carla maar ben het onderweg verloren.
Heerlijk al die kinderen ook te zien zoeken, scheppen, spelen. Ik kreeg van een meisje een piepklein tepelhoorntje nadat ik haar en haar broertje een grote had gegeven. Heerlijk die onverwachte gesprekjes.

Natuurlijk lette ik ook op schaduwen en toen mijn geest verzadigd was, mijn lijf moe, ging ik weer naar huis en legde daar mijn vondsten in het zonnetje om het als herinnering op de foto te zetten.