plas

Afgelopen vrijdag ging ik een rondje lopen, op zoek naar wit in wat voor vorm dan ook. Maar als ik iets anders interessants tegenkwam, mocht dat ook wel op de foto. Zo heb ik allerlei koplampen van dichtbij met de reflecties erin gefotografeerd en ook wat ik in plassen zag. Van dat laatste hier twee foto’s.

woorden

Ik kies uit het gedicht ‘Koud’ van Remco Campert de volgende zin:

‘De woorden hebben geen eind.’

De woorden hebben geen eind, letters rijgen zich aaneen en zo lang ik kan denken en voelen blijft dat doorgaan. Soms hapert een woord, komt het niet tevoorschijn terwijl ik weet dat het er is. En met wat hulp van buiten komt het dan toch boven.
Het is een voorloper van een proces dat ieder van ons vreest en velen zal overkomen: het grote vergeten van de woorden. Woorden waarmee wij ons kunnen uiten, waarmee we ons geluk en verdriet benoemen, waarmee we contact maken met anderen.
Woorden die we gebruiken om nieuwe verhalen te maken of de geschiedenis weer levend te maken. Woorden hebben geen eind, dat dacht ik ook. Maar soms maakt de veranderende geest een einde aan woorden. Er wordt niet meer gesproken, gezongen.
Maar hoe het dan diep van binnen is weet ik niet. Zijn er daar toch nog woorden maar komen ze er niet meer uit? Zijn die woorden zonder betekenis geworden? Hebben ze een andere betekenis gekregen die wij niet kennen? Dat weet je pas als het jezelf overkomt, maar dan kun je het niet meer onder woorden brengen.

droomkaart

Deze droomkaart trok ik gisteren in het schrijfcafe in Haarlem en ik schreef daar het volgende over:

Vraag: wat wil je dit jaar realiseren? Helpt deze kaart daarbij?

Inderdaad, als je, zoals ik, 70 bent geworden, moet je niet meer uitstellen tot later want er is misschien niet zoveel later meer.
En bij jezelf nagaan wat je nog zou willen is heel belangrijk. Nog belangrijker is dan om te proberen dat te gaan verwezenlijken.
‘Zet vandaag de volgende stap’ staat er. ‘Vandaag’ wordt benadrukt.

Zij gaat haar droom tegemoet vanuit het aardse, dagelijks bestaan en waar die droom eindigt is niet te zien. Je moet soms jezelf ontstijgen om iets te bereiken wat belangrijk voor je is.
En vandaag ga ik dus contact maken met de drukkerij in Bennebroek over mijn boekje van Ya-Pi. Geen uitstel meer, doen! En ook eens verder gaan met de voorbereiding van de tentoonstelling in het raadhuis, al is dat pas in december. Niet vooruitschuiven maar ermee bezig zijn.
Aan ideeën ontbreekt het me nooit, integendeel. Maar daar wat mee doen, daar heb ik soms wat hulp van anderen bij nodig. En ja, daar zijn vriendinnen voor om samen verder te gaan.

nevel

Nevel is ’t niet meer voorbijgaan
van iets moois dat al volbracht is.
Nevel is gelukkig haast niet meer bestaan,
niet meer moeten
en nog even mogen.
Je was lang gebleven.
Nevel is even
daarna.
Ik zie haast nog je ogen.
Nevel is: nog bijna.

Herman de Coninck
Uit: Met de vedel

Dit is zo mooi, daar hoef ik niets aan toe te voegen.

goud

Het leuke van iedere maand bezig zijn met een andere kleur is dat je steeds anders om je heen kijkt en dan dingen opmerkt die je anders niet had gezien of gelezen. Neem nu ‘goud’, de kleur van vorige maand. Ik ben eens gaan kijken naar dieren (met vleugels) die goud in hun naam hebben. Plaatjes erbij gezocht en ziedaar: een pagina vol gevleugeld goud.

wijsheid

In de krant van zaterdag stond een stuk over de Mexicaanse dichter Luis Felipe Fabre. Ik schreef daar het volgende uit over:

Concentrische cirkels: met het werpen
van een steen in het water verlies je een steen
maar krijg je er een mandela voor terug.

Mooie wijsheid in slechts drie regels en ze nodigen mij uit er nog wat langer over na te denken en mogelijk over te schrijven. Maar nu niet, nu vragen een aantal stapels her en der erom opgeruimd te worden. En dan even naar buiten, foto’s maken rond het thema ‘wit’. Een witbevroren dak heb ik al.

zekerheid van het bestaan

zekerheid van het bestaan

mijn tent van doek
weerde het felste licht
tot de hemel verduisterde

mijn hut van hout
keerde volle stormen
tot de brand kwam

mijn huis van steen
was voor altijd
tot de beving kwam

en de aarde onder
mijn toekomst wegspoelde
in de rivier van verloren dromen

m’

Dit schreef ik jaren geleden na een natuurramp en helaas is het nog steeds van toepassing, ergens op de wereld. En dan tel ik mijn zegeningen en ben ik dankbaar dat ik hier woon en dit nog nooit heb hoeven meemaken.

goed begin

Gisteravond een rustige avond gehad. Genoten van Youp en van het vuurwerk dat we hier zo mooi kunnen bekijken en natuurlijk probeer ik het vast te leggen met de camera. Ik heb verschillend manieren geprobeerd en het is leuk om te zien wat er dan uitkomt. En ons oog ziet zo anders dan de camera, dat blijft me verrassen.

Je zou er zo een sprookje bij kunnen verzinnen. Wie weet inspireert een van de foto’s mij voor het sprookje van januari over wit.

En nu schijnt buiten de zon, een mooi begin van 2018. Nogmaals voor allen de beste wensen voor het nieuwe jaar.

moeder

Op de dag dat Harrie 60 wordt is het al weer vier jaar geleden dat mijn moeder overleed. We hebben met kerst nog over haar gesproken en stukjes voorgelezen uit het poezenboek dat zij had geschreven. Humor, dat had zij en leuk schrijven kon ze ook. Daarom een foto van haar in haar goede dagen en een van toen zij nog heel klein was, samen met haar moeder en twee zussen. Want vergeten wordt ze niet.

uitjes

De afgelopen dagen twee keer met de trein op stap geweest. De eerste keer met Ton naar Amsterdam voor een rondje Bijenkorf en boekhandel Scheltema. Met tassen vol (afgeprijsde) boeken en een leuk vest kwam ik weer thuis. Eens per jaar zo’n uitje is genoeg. Maar mijn volgende uitje smaakt naar vaker. Gisteren met fotovriendin naar station Arnhem geweest en dat was smullen. Wat een prachtig station is dat, een kunstwerk eigenlijk. De hal deed me denken aan beelden van Henry Moore. We kwamen ogen tekort en ontdekten steeds weer  nieuwe hoekjes, trapjes, uitzichten. En nu twee dagen bijkomen, lekker thuis achter de computer aan de foto’s werken of in een van mijn nieuwe boeken lezen. Geen gek einde van het jaar.

Verder kijken »